Sonnymoon - Sonnymoon (2012)

Dankzij een dromerige EP’tje eerder dit jaar stond het al in de sterren geschreven, maar met de langspeler beweegt Sonnymoon zich in veel afgelegenere atmosferen. Met eerste single Just Before Dawn leverde dat een subtiel en ambitieus opgebouwd stuk op, voorzien van de bescheiden maar bijzonder rake electronics van Dane waar de hemelse vocalen van Anna ingetogen doorheen zweven, alles compleet gemaakt met een grootse finale van prachtig georchestreerde strijkers (met dank aan Miguel Altwood-Ferguson). Het nummer is letterlijk dat moment, de lange nacht die langzaamaan zijn schemer verliest. Just Before Dawn wordt briljant geschetst, je kan haast dat moment en het gepaard gaande gevoel met de vinger aanraken. Een ideale afsluiter, voor eigenlijk eender welk album... Ondanks de eigenzinnige uitwerking en aparte opbouw is de visie van het duo zeer duidelijk in dit nummer. In schril contrast daartegen staat tweede single Wild Rumpus, een ogenschijnlijk allegaartje van abstracte beats en beestachtige grooves. Zo gevoelsmatig verstaanbaar afsluiter Just Before Dawn binnenkomt, zo geschift vreemd begint opener Wild Rumpus aan het album. Het nummer is niet meteen een ideale single, aangezien het amper een nummer te noemen valt, een lijn die in het hele album wordt doorgezet. Alle ingrediënten uit het kookboek zijn aanwezig, alleen is Sonnymoon niet van plan het recept te volgen. Songs volgen niet de toegankelijke stramienen, vocalen starten niet wanneer je verwacht dat ze beginnen en beginnen wanneer je ze niet meer verwacht, en ondertussen zijn de beats onder eenzelfde titel al drie keer van richting veranderd. Sonnymoon biedt weinig houvast en vraagt best een inspanning van de luisteraar. Da’s wat je een eerste keer afstoot, maar je -als de intrige groot genoeg is- vanaf de tweede keer zal binnenrijven. Je moet er gewoon zelf naartoe willen. Tussen de regels door is dit ook gewoon gezellige electronica doorspekt met lekkere commerciële r&b, het ligt juist wat dieper onderhuids. Een houdbaarheidsdatum printen op de hoesjes lijkt dan, in tegenstelling tot veel gezellige electronca en lekkere commerciële r&b, vooralsnog onnodig. Het is zelfs niet helemaal duidelijk of de definitieve fabricatiedatum van deze muziek al gepasseerd is... Sonnymoon bevat ook niet echt nummers en is daarmee moeilijk een ‘echt’ album te noemen. Zelfs een sfeerzetting omvat niet de hele betekenis van deze bijzondere muziek. Sonnymoon kan je nog het best een state of mind noemen, zoals nirwana dat is. Of New York. Je moet het ervaren om het te kunnen begrijpen. En meermaals om het echt te vatten. Al zal een stukje mysterie nooit verdwijnen.

Blij dat je in m'n updates staat, kemm. Dit klinkt inderdaad erg goed. Zweverige zang, zonder over het randje te gaan, en toch spannende producties.

Blij dat iemand er oren naar heeft! Hij wordt voor mij nog met elke luisterbeurt beter!