Liars - WIXIW (2012)

Teaser en No. 1 Against the Rush

Eerste nummer klinkt wat mij betreft veelbelovend. Ik ken verder alleen 'Drum's Not Dead' en dat is een prachtig album. Hopelijk kan deze dat niveau evenaren (of overtreffen).

Hier kijk ik echt naar uit. Ik vond drums not dead ook echt geweldig. Hopelijk komt deze daarbij in de buurt. Maar ik vind de vrijgegevn track toch wat tegenvallen.

Kan door mijn hoge verwachtingen komen, ik zal m nog wat vaker de kans geven. Ik hoop dat de rest van de tracks wat experimenteler zijn en dit een inkomertje was.

Na de eerste luisterbeurt ben ik er niet ondersteboven van, al klinkt het allemaal wel aardig en kan dat dus nog veranderen. Ik heb ze toch liever als ze garage, noise en post-punk maken en vind hun debuut hun beste album, gevolgd door Sisterworld.

Voorlopig blijft de reeds bekende single het beste nummer. En van zo'n stamper als Brats weet ik niet of ik 'm nu net heel sterk of net verschrikkelijk slecht moet vinden.

Het klinkt in ieder geval al beter in fatsoenlijke kwaliteit en over goede boxen dan de webstreams die ik heb geluisterd. Hoogtepunten voor mij zijn 'No.1 Against the Rush' en 'Who Is the Hunter'.

Dit gaat zeker een best-new-musicje worden op hooivork.
Ondertussen is het album te verkrijgen jongens!

ik vind Brats wel een lekker nummer.

His and Mine Sensations klinkt als een nummer dat ik graag op The King of Limbs van Radiohead had gehoord. Goed nummer. Album begint sowieso bij elke luisterbeurt meer te 'leven', erg fijn.

Liars vindt zichzelf op een overtuigende plaat voor de zoveelste keer opnieuw uit!

geen BNM op hooivork en ik had al geanticipeerd en een 4 gegeven zodat ik kon zeggen dat ik P4K niet volg.

Maar even serieus:

dit is echt wel een lekker album het doet mij wat denken aan Drum's Not Dead qua structuur. Eerste twee nummers word je wat in het diepe gegooid en van dan af aan volgen de topnummers elkaar. Ik mis alleen een openbaring als laatste nummer. Songsals No. 1 against the rush, WIXIW, His and Mine Sensations & Where's the Hunter vind ik echt sterk. En de rest eigenlijk ook behalve misschien Octagon, maar ik ben er zeker van dat dat kwartje daar ook nog zal vallen.

Itt tot DND komt de gestoordheid niet in de muziek naar boven, maar blijft het hier allemaal wat meer onderhuids. Ahja, bands horen te groeien.

Wow, dit album hakt er wel in bij mij zeg! Bij Liars was het altijd zo dat ik helemaal 'in' hun albums moest zitten, anders vond ik ze storend of gingen ze juist langs me heen. Dat zorgde ervoor dat als ik ervoor ging zitten ik ze ook meteen zeer intens beleefde, maar ik uiteindelijk zo'n plaat dan eigenlijk maar heel weinig draaide. Deze is een stuk toegankelijker, zo kan je dat denk ik toch wel zeggen, ik kan hem dus gewoon opzetten op veel verschillende momenten, maar op geen enkel manier doet dat iets af aan de diepte die het te bieden heeft. Het kruipt juist enorm onder mijn huid en blijft daar lang hangen. Een beetje zoals The Other Side of Mt. Heart Attack - toch wel mijn favoriete Liars-nummer - maar dan een heel album lang, ruimtelijk en melodieus. Met lucht (voor hun doen althans). Maar lucht kan ook zwaar hangen. Griezelig, maar op een subtiele, suggestieve manier. Enger kan meestal juist niet. Denk maar aan de Blair Witch Project waarin je niets ziet, dat is veel angstaanjagender dan afgehakte ledematen waar het bloed uit spuit. Het roept op 'wat allemaal zou kunnen'. Je nekharen gaan overeind staan door wat je niet ziet/hoort. En toch kan je deze plaat dan dus zomaar weer opzetten, niet uit morbide zelfkastijding, of niet alleen althans, maar ook en vooral omdat het potjandorie uiterst sublieme sfeermuziek is. Bijzonder!

We hebben er even op moeten wachten, maar er is eindelijk een waardige opvolger voor DND!

Liars. Voor mij de beste band van de afgelopen 10 jaar, met even onvoorspelbare als originele muziek. Een band met de neiging om alles af te breken wat ze opbouwen, om zichzelf daarna opnieuw te kunnen uitvinden.
Het debuut They Threw Us All in a Trench and Stuck a Monument on Top was met wat fantasie nog onder te brengen in de toen hippe punkfunkstroming, al zaten hier al behoorlijk abstracte elementen in. Opvolger They Were Wrong, So We Drowned gooide het roer gelijk al radicaal om. Een moeilijke, abstracte maar uiteindelijk dankbare themaplaat over hekserij in het middeleeuwse Duitsland. Dit was de opmaat naar het voorlopige hoogtepunt Drum's Not Dead. De band verhuisde hiervoor naar Berlijn om in een oude hoorspel-studio maandenlang te experimenteren met geluidjes. Drum's Not Dead draait (de titel verraadt het al) om percussie. Het tribale karakter, dat op de voorganger al aanwezig was, stond hier op de voorgrond.
Hierna volgde Liars, wat mij betreft de minste plaat tot nu toe (nog steeds 3.5*). Een relatief eenvoudige plaat, voor het eerst niet in één stijl maar in een soort brij van alle voorgaande stijlen. In 2010 volgde Sisterworld, een fijne maar ietwat onevenwichtige plaat met een handvol keiharde uitschieters, die qua geluid vrij dicht bij zijn voorganger zit.
En nu is daar WIXIW (uit te spreken als Wish You). Wat kunnen we verwachten? Een koerswijziging, of is Liars uitgeexperimenteerd? Het is het eerste geworden. Op WIXIW zijn de gitaren en drums bijna helemaal verdwenen en is de band gaan experimenteren met electronica en samples. Op hun tumblr verschenen afgelopen maanden al allerlei filmpjes van Liars die materialen als wol en planten aan het samplen waren. Vaag, en er is niet echt te beoordelen wat hiervan in de nummers terecht is gekomen.
Feit is dat het werken met electronica, wat weer nieuw terrein was, verfrissend werkte voor de heren. De plaat is weer één groot geluidsavontuur, klinkt erg diep (een echte koptelefoonplaat) en doordat de nummers bijna zonder uitzondering érg sterk zijn, zit deze plaat eng dicht bij het niveau van Drum's Not Dead in de buurt.

The Exact Colour Of Doubt zet de toon. Een sfeervol, ruimtelijk nummer dat geduldig opbouwt en toewerkt naar Octagon. Hier bevinden we ons bijna op Autechre-terrein, maar dan met zang. Hierna volgt het al langer bekende nummer No.1 against the Rush. Met haar beheerse groove en synthesizer doet dit nummer me wat denken aan het al even fijne The Rip van Portishead gemengd met A Forest van the Cure. A Ring On Every Finger volgt en klinkt vertrouwd. Een typisch Liars-nummer maar dan electronisch ingekleurd. Ill Valley Prodigies vind ik voorlopig het minste nummer maar zit wel vol met interessante fieldrecordings.
Hierna volgt het titelnummer. Het hart van de plaat is het titelnummer. Dat ik erg indrukwekkend en ontroerend vind. Schitterende zanglijn.
His and Mine Sensations volgt. Puik nummer. Flood To Flood is het volgend hoogtepunt. Begint rustig maar vervolgt met een heerlijk scheurende synth. Ook Who Is the Hunter is erg sterk. Brats is een beetje de vreemde eend in de bijt en doet denken aan de eerste plaat. Ondanks het contrast met de rest van de plaat is het een heerlijk nummer met een keiharde swing. WIXIW sluit af met Annual Moon Words, een klein en gevoelig liedje en doet daarmee denken aan The Other Side of Mt. Heart Attack , de afsluiter van Drum's Not Dead.

Een geweldige plaat, die ik ook zou aanbevelen aan Radiohead-fans die teleurgesteld zijn in de The King Of Limbs. Ik hoor toch wel wat overeenkomsten, maar vind dit persoonlijk vele malen beter uitgevoerd.


Dat vind ik erg treffend omschreven.

Ik weet nog niet wat ik ervan moet denken.
Ik zal hem nog wat moeten roderen voor ik hier definitief uit ben.

Maar om op één lijn met Drum's Not Dead te komen, of zlefs maar in de buurt, zal het kwartje nog serieus moeten vallen.
We'll wait and listen ....

No. 1 Against the Rush geeft wel een hele vette knipoog naar A Forest van The Cure. Verder een prima plaat. Beklemmende duisternis en toegankelijke dansbaarheid worden achteloos met elkaar gecombineerd. Voor mij de kennismaking met dit 'bandje' en het smaakt zeker naar meer!

eerste 2 nummers vind ik geweldig, WIXIW mag er ook nog zeker zijn maar de rest vind ik toch wat minder tot nu toe.

Heb dit album gisteren in huis gehaald.

Even beluisterd en ik vind het wel wat hebben, dit. Ik ben er dan ook vrijwel zeker van dat het een enorme groeier zal worden bij het herbeluisteren (soms wéét je dat al op voorhand).

Kan ik zeggen dat is een soort kruisig is tussen de beklemmende, donkere, "grijze" sfeer van de Cure anno Seventeen Seconds en Faith én de recentere periode van Radiohead (TKOL, Yorke's Eraser)? Ohja, en een flinke portie krautrock, minimal, avnt garde én pop.

Ach, wat zeg ik ook. Dit is geen kruising van iets. Dit is fris. Stem volgt.

Het begin lichtjes aan te dagen met WIXIW.
Liars hebben het dus wéér gedaan. Een elktronische plaat gemaakt, die bulkt van de sfeer. Die op het eerste gehoor redelijk simpel in elkaar zit maar als je eenmaal de bovenste laag hebt afgekrapt, dan vind je nog meer lekkers maar dan met hier en daar een verraderlijke weerhaak.
Ik wacht nog met de sterren want deze zal nog een tijdje blijven groeien bedenk ik zo.

WIXIW mag dan alweer een vernieuwende plaat in de discografie van de band zijn, toch vind ik het meer van hetzelfde en ik heb inmiddels deze stijl al genoeg gehoord dit jaar. Niet dat ik het slecht of middelmatig vind, maar het is ook niet superieur. Het enige nummer dat uitblinkt is No.1 Against the Rush en de rest klinkt aardig, maar meer dan dat zijn die nummers ook niet.