Herbie Hancock - Mwandishi (1971)

De eerste plaat (nou ja, er is ook nog Fat Alber Rotunda maar die is pas achteraf toegekend aan de Mwandishi band want die bestond toen feitelijk nog niet) met Hancock's Mwandishi band. Duidelijk te horen dat Hancock met deze band vertrok van uit het basisgeluid van Miles Davis' Bitches Brew.

Dit is een erg sfeervol album met een heel apart klank. Het lijkt wel als of alles zich onderwater afspeelt. En tja, die klank van Hancock's Fender Rhodes elektrische piano blijft iets moois om te horen.

Fat Albert Rotunda dient nog te worden toegevoegd aan deze site. Voor de rest weinig verder te melden over deze plaat, behalve dat ik het met bovenstaande zeer eens ben. Dat van Bitches Brew is ook m.n. goed te horen in de stukken afkomstig van de B.B.-box.

Dit album doet me wat minder dan de twee uitstekende (fusionalbums hierna. Mwandishi is inderdaad duidelijk geïnspireerd door Bitches Brew, maar alleen wandering spirit song weet het niveau van dat album enigszins te benaderen. De eerste twee nummers vind ik, weliswaar op het eerste gehoor, nog niet zo bijster interessant. Desondanks is dit album wel 3.5* waard.

Pharaoh’s dance. Ook m'n eerste gedachte toen ik track 1 recent op de radio hoorde. Nou haalt 'ie het daar niet bij, maar oninteressant zou ik het niet bepaald durven noemen.

Het slotnummer vind ik het best. Het begint vrij rustig in een wat donkere, onheilspellende sfeer waarna het even bijna stil lijkt te vallen en daarna heel geleidelijk uitbouwt tot een climax rond de 14e tot 16e minuut, waarna langzaam wordt afgebouwd naar een rustig eind. Erg mooi bas- en drumwerk trouwens op het gehele album.
Dit album doet inderdaad wel denken aan wat Davis en Zawinul toendertijd al deden, mede door de inbreng en het timbre van Bennie Maupin op basklarinet, maar wijkt m.i. voldoende daarvan af om bestaansrecht te hebben.
Er wordt wat losser geimproviseerd lijkt het dan bij Bitches Brew het geval is, tenminste dat is mijn indruk. Maar bij Bitches Brew is natuurlijk ook Teo Macero als producer nog aardig druk geweest om e.e.a. grondig te editen tot het uiteindelijk erg indrukwekkende eindresultaat.
De openingstrack van Mwandishi (betekent componist in het Swahili) is gebouwd rondom een riff in 15/4 oneven maatsoort, waarover de musici lekker improviseren in een soort van jam.
Track 2 is wat meer ingetogen en mysterieus met een wat dunnere structuur als een soort van rustpunt, hierop is Maupin als fluitist te horen. Persoonlijk vind ik dit het minst sterke nummer.
Geluidskwaliteit op CD (uitgave 2014) is overigens prima, een genot om naar te luisteren.
De opvolger van dit album, Crossings, vind ik overigens nog wat meer muzikale diepgang hebben dan Mwandishi.

Lekkere plaat van Herbie Hancock, die zich toen Mwandishi (Swahili voor componist) ging noemen. Dat mag je letterlijk nemen, want Hancock bedacht de eerste twee songs van dit drietal. Wat wel opvalt: slotstuk Wandering Spirit Song (ruim 20 minuten lang!) kwam uit de koker van trombonist Julian Priester, oftewel Pepo Mtoto.

Het toeval wil dat ik deze het sterkste vind als song, maar hij past eigenlijk niet helemaal bij de twee Hancock-composities. Springeriger, turbulenter, chaotischer; adjectieven die ik lekker fijn vind om erbij te nemen als ik mijn portie jazz verorber, en met name de blazers mogen hier bij momenten geweldig losgaan. Een ietwat negatieve bijwerking is dat de tweede track wat simpeltjes gaat klinken (en hiermee doe ik de componist Mwandishi tekort, natuurlijk). De opener blijft wel moeiteloos overeind; een heerlijk dynamische suite.

4 sterren