Kris Berry - Marbles (2012)

Geweldige plaat van eigen bodem. Sprankelende en bruisende jazzy pop vol avontuur en ook nog eens heel aangenaam.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Kris Berry - Marbles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Ongeïnspireerd. Eenheidsworst.

Dat ben ik niet met je eens of heb je het over Caro Emerald?

Ben nou niet echt een kenner wat dit betreft (licht uitgedrukt..) maar ja, samen in het straatje met Miss Montreal en al die andere vrouwtjes die sowieso maar weinig overtuiging in de stem hebben. Allemaal zo'n zomer-in-'t-weiland sfeertje, als je mijn beeld een beetje snapt Reclame-ondersteunend werk.

Kijk er nooit naar om, maar dit kwam helaas op m'n pad..

Snel weer vergeten dan. Deze is een stuk leuker dan de rest, maar dat is mijn mening. Met Miss Montreal en andere vrouwtjes heb ik ook niets.

Altijd leuk om wat aandacht te besteden aan een nieuw Nederlands product. Dit keer gaat het om Kris Berry en de verwachtingen zijn hoog. Want als Radio6 dit al als Week-CD betiteld dan kan het weleens hele goede muziek zijn. Naast deze Week-CD was ze in 2011 als eens Radio6 Soul & Jazz Talent van het jaar.

De stijl die je van deze groep met frontvrouw Kristel de Haak mag verwachten is poppy jazz met af en toe een folksausje. Daarnaast valt op te maken dat het ook wel wat wegheeft van Caro Emerald’s muziek. Tenminste, dat is duidelijk te horen op albumopener Holy Joe (and the Ferris Wheel). De muziek is lekker luchtig, maar lijkt me toch wat teveel een kopie van eerder genoemde andere Nederlandse zangeres. Wordt dat doorgezet?

Niet echt, want het volgende nummer is eerder een kinderwijsje, een kerstliedje. Dat is tenminste de sfeer die het uitstraalt. Dan kan je het Second Best noemen, maar dan is de eerste song toch een stuk beter.
Waiting for the Rain gaat weer een andere kant op. Gevalletje van het nog platter rijden van de al zo plat gereden paden. Dit nummer voegt niks toe aan de muziek van nu. Heard it all Before en zelfs beter dan dit. Always or Never valt op een andere wijze op. Dit is gewoon een saai nummer. Kristel heeft een wat zeikerige stem wat dit nummer niet heel fijn beluisterbaar maakt.
Iets beter wordt het wel met Mountain or Molehill. Dit nummer is een stuk artistieker, al moeten ze oppassen daarin niet door te schieten en het bijna geveinsd over te laten komen. Maar het gat die gevaarlijke grens niet over. Wat je overhoudt is gewoon een goed nummer. Ook goed is Love Trip, dat me in eerste instantie wat doet denken aan George Baker’s Una Paloma Blanca, wat natuurlijk ook gewoon een aardig goed nummer is. Love Trip is al net zo vrolijk en geinig deuntje. Deze positieve flow wordt ook nog volgehouden op Silver Balloon, wat een mooi en dromerig nummer is geworden.
Een stuk minder is dan Crazy Days. Een nummer dat nietszeggend voorbij gaat. Je hebt haast niet door dat het al weer voorbij is als je het aan het beluisteren bent. Een stuk bijzonderder is Going Somewhere. Een gedreven nummer door energieke instrumentatie. Is het viool die het nummer voort drijft? Erg leuk gedaan. Meadow Song kan hier in mee. Vocaal niet heel overtuigend, de stem van de zangeres is wel erg dun en wordt te vaak op dezelfde wijze gebruikt. Maar als gehele song is het een vrolijk en luchtig niks-aan-de-hand-nummer geworden. Aan niet zoveel aan de hand is er met Crystal Ball in the Cupboard. Feit is wel dat ik me steeds meer ga irriteren aan de vocalen. Want die stellen niet zoveel voor. Dat kan een paar nummers nog wel, maar wat meer power en vooral wat meer variatie in zanglijnen kan geen kwaad.
Titeltrack Marbles is het beste nummer van deze plaat. Het is een vrolijke titeltrack geworden met verrassend invloeden uit de wereldmuziek. Deze ga ik zeker nog vaker opzetten. En dan komen we met Stick to the Recipe tot een onbekommerd en vrolijk einde van het album.

Conclusie? Nou, dat het allemaal erg luchtige muziek is. Zal goed werken bij de massa waarvan bekend is dat ze deze poppy jazz goed verteren. Kijk maar naar andere voorbeelden (Caro, Norah, Katie, Gare). Spannend is het allemaal niet en vooral vocaal gebeurd er simpelweg te weinig. Natuurlijk begrijp ik ook wel dat je in deze stijl niet teveel moet uitpakken met de stem, maar wat meer variatie in zanglijnen had toch wel gemogen. Het gaat anders te snel als zeikerig klinken.

gewoon een leuke, frisse lenteplaat met als uitschieter Meadow Song, een zeer mooi liedje.

ik moest deze cd 7 keer luisteren in frankrijk omdat mn vriendin ook haar muziek in mijn auto moest hebben. ik word er echt aggressief van. caro emerald kan ik nog wel verdragen, maardit is echt niet mijn ding. Er is iets met haar stem. iets schooljufachtigs, alsof er een stemband vastzit in haar keel wanneer ze hoog zingt. De liedjes zelf zijn soms ook teletubbie achtig. Ik weet zeker dat 3 jarige kinderen het wel prachtig vinden. Toch is het wel catchy (helaas voor mij) als je de hele dag het zinnetje "you can't mix milk with sauerkraut" in je kop hebt en het gewoon luid op moet schreeuwen om er vanaf te komen. ik zal maar geen cijfer geven, aangezien ik geloof dat fans dat moeten doen

Het album heb ik niet gehoord. Wel optreden in paradiso gezien. Ik vond Kris en haar band heel competent, maar het klonk nogal conservatorium achtig. Ze kunnen alle stijlen spelen, maar het ontbreekt een beetje aan bloed, zweet en tranen en eigen smoel. En daar hoorde een hip 'met een roseetje in de boot door de grachten' publiek bij. Ik denk dus dat dit goed gaat verkopen, maar mijn gedachte is 'ga nog eens goed naar een paar cd's van een paar oude Amerikaanse soulzangeressen luisteren'. Maar ja, misschien is die Caro Emerald stijl wel de bedoeling, want dat verkoopt geweldig. Verder wil ik niet teveel kritiek geven, Kris lijkt me sympathiek en ze heeft een mooie stem;van mij mag het wat rauwer, wat meer 'eigen'.

Heerlijke plaat.... Tijdloos... Zeer mooi eigen geluid.... Kris pakt je met haar stem. Prima geproduceerd.... Mooie speellengte... Trots in de kast! Of in de cd speler.... Evenals de sublieme opvolger lovestruck puzzles....