Jeff Beck - Who Else! (1999)

meesterwerk van de beste levende gitarist , amai wat jeff kan met zijn gitaar is 1000 x beter dan alle vai's en satriani's bij elkaar

Absoluut met je eens en dan moet je hem live zien! Muzikaal gezien trekt me zijn output met de Jeff Beck Group meer aan.

Ik luister op dit moment naar de cd GEWELDIG, ik had de cd al een tijd niet meer gehoord.
Ga de cd zeker vaker luisteren

Ik ben geinterreseerd in deze cd, is deze cd te vergelijken met zijn andere werk??

Is te vergelijken met zijn andere solo werk maar niet met de Jeff Beck Group of Beck, Bogert and Appice.

angel en brush with the blues zijn gewoonweg fenomenaal

Ik weet niet of Jeff er naast Satriani en Vai er nu werkelijk zoveel bovenuit steekt. Anders misschien, maar Satriani en Vai zijn echt ook zeker niet misselijk. Wat ik van Jeff Beck (met wat ik tot nu ken) wél vind is de fijne accentuering in de stijlen die hij speelt (Iblues, pop, rock) en er meer gevoel in weet te leggen. Mede daarom luister ik (nogmaals tot nu) Jeff met meer plezier........het is echter.
Wat deze cd betreft kan ik niets dan lof kwijt. Gewoon heerlijke rock waarin ik me helemaal vinden kan. 4*

Jeff Beck is een zeer goede artiest, die serieus op zoek is naar klanken en melodieën. Dat aspect van zijn kunstenaarschap komt het best tot uiting, als je hem live ziet en hoort spelen. Hij slaagt er niet alleen in zeer goede begeleiders te vinden, maar deze "begeleiders" zijn zelf ook rasmuzikanten en krijgen op het podium alle ruimte van hem.
Ik heb hem nu twee keer gezien en gehoord. Bospop 2009 en Utrecht Vredenburg 2010.

Een concert van Jeff Beck is voor fijnproevers. De Vai's en de Sateriani's weten precies waar het publiek voor komt en wat het wil horen. Jeff Beck tast op het podium de atmosfeer af en laat vervolgens een zeer wisselend repertoire op je af komen, waarin zijn zorgvuldige gitaarbehandeling centraal staat.
Wát een klanken haalt hij daar uit, geen "straaljagers" ala Sateriani en Vai, maar fluiten, violen, scheurgitaren, soms meen je een stem te horen. Knap hoor hoe hij "Day In The Life" van The Beatles live doet. De instrumentals die hij van bekende popsongs maakt, doen je beseffen dat je de vocals helemaal niet mist. Deed Joe Cocker met "With a little Help from my Friends" The Beatles uitvoering vergeten, Jeff Beck doet dat op zijn manier met "Day In The Life" ook.

Om van dit album alle nummers te bespreken is niet nodig, maar een paar haal ik er uit.
"Angel" is een zeer gevoelige ballad. Dat kan dus met een elektrische gitaar. "Hip-Notic" is een lange hypnotische riff met de gitaar die fraaie intervallen verzorgt. En dan "Declan". Je waant je op de set van "In de ban van de ring" of een ander episch heldenverhaal. Schitterende sferen en melodie.
De andere tracks gewoon beluisteren. De meesten zijn gecomponeerd door Tony Hymas en Jeff Beck. Het is een stevig album geworden. Een "techno" album eigenlijk, vanwege de elektronica die in sommige nummers zit verwerkt. Het is in ieder geval een ander album geworden dan de fusionalbums Blow By Blow en Wired. Lees ook de andere reacties maar.

Een zeer goed album; krijgt van mij een 4.5

P.S. Ik verontschuldig mij voor karakterisering van Joe Satriani en Steve Vai. De eerste zag ik op Bospop met Chickenfoot en dat viel zwaar tegen. Veel te luid beukwerk. Steve Vai zag ik op Arrow-Rock in Biddinghuize. Eigenlijk paste hij niet bij de bejaarde rockers die zichzelf nog een keer nadoen. Integendeel, Steve Vai bracht een enerverend optreden. Eerst al zijn bekende stampers, inclusief een hartverscheurend "Whispering A Prayer" en tot slot een mooie afsluiting; een akoestische set met 2 violisten. Steve Vai kan het ook. Inspirerende muziek maken.

Hanteert Beck hier nog een plectrum, of is de gitaar bespeelt met duim en vingers? Is er trouwens een wezenlijk verschil te horen tussen de Beck die nog met de plectrum speelt, of de Beck die alles met de vingers doet?

Iemand?

Hoe goed is dit!!! Man man... Jeff Beck.. Live mogen aanschouwen in de O2 Arena in 2012 bij het openings optreden van The Rolling Stones, 50 & Counting....
Had gelezen en gehoord dat het een één van de beste gitaristen was maar was er nog niet aan toe gekomen om een album van hem te beluisteren... Tot 2 dagen geleden...
Van mijn sokkel geblazen op het werk!! (waar ik mp3 mag luisteren)..
Dit had ik echt niet voor mogelijk gehouden...!!! Damm... Was begonnen met "Blow by Blow", funky en dan nog Jazz erbij... Nice! En toen kwam dit als een mokerslag binnen! BAM! Tot nu toe is enkel Mr Bowie mij blijven verbazen maar dit is toch ook een zeer aangename ontdekking! Meesterlijk goed..

Wederom een magistrale plaat van Beck. Toetsenist Tony Hymas is ook weer van de partij. Helaas ontbreekt drummer Terry Bozio. Af en toe wordt er wat geëxperimenteerd met techno. Maar het is natuurlijk Beck die domineert, en zo hoort dat ook. Wat deze man allemaal uit zijn hoogbegaafde gitaarbrein laat komen en dat vervolgens uit zijn vingertjes weet te laten vloeien is met enige regelmaat ronduit briljant. Zijn compleet eigen stijl bestaat uit zoveel facetten dat je soms denkt, dit kan helemaal niet. Beck weet sfeer te creëren, loodzware riffs, ongelofelijke geluiden, subtiel, vreselijk heavy, rauw spul, ontzettend veel gevoel en verschillende stijlen uit zijn gitaar te halen. En deze plaat staat daar bol van. Want Jeff verkeert in topvorm.

Soms voldoet zelfs een simpele steeds terugkerende riff (Space for the Papa). Waar hij zijn gitaar af en toe bijna lijkt te mishandelen. Maar dan op een geweldige lieve en tedere manier. Want Jeff houdt van zijn 6 snarigemachine gun. En zijn machtige machine gun van hem. Get it ?
Voor degene die meer houden van subtiel en rustig gitaarwerk, raad ik aan om eens naar Angel (Footsteps), Declan en Another Place te luisteren. Daar horen we een heerlijke laidback Beck. Die zijn vingertjes relaxt,subtiel en sfeervol over zijn gitaar frets laat dansen. Met mooie klanken en sfeer kun je jezelf lekker laten meedrijven. Mooi jongen !
Of een nummer dat daar weer daar tussen in zit. Dan zit je goed bij Brush with the Blues. Daar zit het venijn niet alleen in de staart. Maar ook in het begin, midden en eind. Jeff is lief, agressief, gemeen, heftig, gevoelig, cool en sfeervol. En dat soms allemaal in een tijdbestek van een paar seconden. Jef is een met zijn gitaar. Zijn gitaarbrein moet hier op volle kracht gewerkt hebben. Pffff, wat kan die vent spelen zeg !
Voor het (iets) heftigere werk motten we bij What Mama Said, Psycho Sam, Blast from the East en Thx138 zijn. Die je dus stuk voor stuk je hoofd ingeramd worden. Wel of niet ondersteund met techno beats. Persoonlijk hoeft dat techno gedoe niet zo voor mij. Tikkeltje saai en hou nu eenmaal meer van organische drums enz. Maar tjee die Beck staat me weer te spelen in die nummers. Thx138 bijv, met een soort van over de cliff vallende gitaarriff. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Dit moet je gewoon zelf ervaren.
Hip-Notica vind ik iets minder. Althans, voor Jeff maatstaven.

Ik heb Beck 3 maal mogen aanschouwen. En driemaal vierkantig weggeblazen. Dit is een gitarist voor mij die zijn weerga niet kent.

Misschien dat mensen denken dat de titel van deze plaat wat arrogant is. Nou nee, Dit is JEFF BECK WHO ELSE. En zo is er maar een !!

Prachtplaat, met magnifieke afsluiter waar je helemaal in weg dwaalt.