The Fixx - Walkabout (1986)

Inmiddels wonen The Fixx in de USA waar ze meer succes hebben dan in de UK (apart) en dat kan je in de sound hier wel terug horen vindt ik. Wederom en sterk album, geen echte uitschieters voor mij deze keer. De laatste 2 tracks vind ik iets minder daarm 3,5 sterren.

Wederom een door Rupert Hine geproduceerde plaat. Hier is The Fixx toch meer een rockband (softrock) dan een New-Wave band. De synths staan erg op de achtergrond. Cy Curnin laat wel weer horen wat een waanzinnige zanger hij is.

Secret Separation was wel wederom een nummer 1 hit (in Engeland).

The Fixx heeft volgens mij nooit een nummer 1 hit gehad in Engeland (UK) en al zeker helemaal niet met Secret Separation. Als je dit nazoekt op internet kom je uit op nummer 83 indertijd. Wel een goede band, die beter had verdiend.

Dan was de nummer 1 hit in de States. Ik geef er niet zoveel om. Maar het zet me wel te denken, waarom de band zo onbekend is gebleven...

Ook dit is een sterke album, maar moet Reach the Beach voor zich dulden. Met wederom Rupert Hine als producer is er weer iets moois tevoorschijn gekomen. Heerlijke 80- jaren muziek

Recentelijk op vinyl gevonden in een mint conditie. Ik heb al humn albums op vinyl. Weer een goed album, met die typerende sound van The Fixx. Dat komt door het stemgeluid van Cy Curnin en de gitaar van Jamie West-Oram, welke zeer klankbepalend zijn. Daarnaast weer een kristalheldere productie van Rupert Hine. Kant A is sterker dan kant B. Voorals nog 3,5 ster. Jammer, dat in ons land, de band maar bij een handjevol mensen geliefd is.

Door alle re-issues van bands als a-ha en Tears for Fears, lijkt het mij ook eens tijd dat The Fixx onder handen wordt genomen. Met name Walkabout, Calm Animals en Ink zijn moeilijk verkrijgbaar en er zijn talloze 12" uit die tijd, die best ook wel eens digitaal mogen verschijnen.

Ik heb een bootleg-verzamelaar met meer dan 30 tracks bestaande uit live-materiaal, bkantjes en demo's. MCA moet er toch wel geld voor hebben? Of verkoopt The Fixx absoluut niet meer?

Vandaag kunnen kopen voor 3,50 Euro.
Ik ben benieuwd.

Ze klinken hier een beetje als The Call, had er meer van verwacht.

Ik ken The Call niet. En wat je hier precies van verwacht?

The Call - hoes met baby in doctors bag - ken je vast wel, knap rotsfundament, beetje als Cult; daarom NMD

En om verder op je vraag antwoord te geven = dit soort muziek wordt door velen met het synth-tierelantijnige soort 80s muziek geassocieerd dat momenteel niet erg gevraagd wordt (evenals bijv Thomas Dolby); itt bijv een Duran Duran, Human League, A-ha etc.

The Call - I Still Believe (Great Design) - YouTube

Hun bekendste.

"Read between the lines" vind ik t beste wat The Fixx ooit heeft geproduceerd..........Misschien op "Less cities etc" na dan.

Nummer 1 in de US mainstream rock charts, een van de vele subcharts aldaar. Net als Are We Ourselves en Driven Out. The Fixx scoorde een echte nummer 1 hit in Canada met One Thing Leads To Another. Ik denk dat ze zo vaak op soundtracks te vinden zijn omdat MCA een Amerikaans label is en Britse new wave bandjes wel vaker via dat medium gepromoot werden.

The Fixx heeft geen zwak album gemaakt. Top band nog steeds!

Totaal niet vergelijkbaar.

Wat mij betreft een beetje een vreemde eend in de new-wave-bijt, want de synth is niet het hoofdingrediënt. De band volgt dan eerder het stramien van bijvoorbeeld The Police, maar dan met vijf bandleden en minder punk-invloeden.

Deze plaat kan wel gezien worden als de laatste van de eerste periode. Een periode van artistiek en commerciële hoogtepunten. Al zou de band later met enkele rocksongs nog wel hits scoren, heeft deze plaat nog echt dat Fixx-geluid.

En dat Fixxgeluid zit hem in funky basloopjes, die cleane fendergitaarsound, minimalistische drumpartijen, atmosferische synthdekentjes, en de krachtige stem van Cy Curnin, die vooral geopolitieke en filosofische onderwerpen aansnijdt.

Een tijdje was producer Rupert Hine ook nauw bij de band betrokken, wat ook erg aan de sound heeft bijgedragen. Dit zou de laatste plaat zijn waar hij bij betrokken zou zijn.

Mijn persoonlijke mening is dat vooral kant b volstaat met het mooiste wat The Fixx heeft uitgebracht, waaronder het weergaloos mooie Camphor.

Ook Jamie West Oram heeft een herkenbaar geil gitaargeluid. Als Rupert iets gaat produceren neemt hij Jamie vaak als gitarist mee

Okay, dat zijn niet zo snel termen die ik zou gebruiken, maar volgens stipte ik toch duidelijk de gitaarsound aan. Dit is juist één van de Fixx-trademarks.

Hij heeft inderdaad om tal van Hine-producties meegespeeld (Tina Turner, Thomson Twins, Stevie Nicks en Hine's eigen platen).

Wat een gaaf album is dit toch van deze top formatie. De toetsenist is duidelijk zeer goed aanwezig. Perfecte productie van Rupert Hine (r.i.p.). Echt een top product! Met uitschieters als : Built to the future en Chase the fire

Mijn blauwe sterretjes staan bij One Look Up (met Steve W Tayler op sax) en het mystieke Camphor.

Te lang niet gehoord, maar wederom sterke plaat, die zo op het eerste gehoor weer, nauwelijks onderdoet voor de eerste 3 albums.
Weer perfect geproduceerd en met de herkenbare zang van Cy Curnin en de breed uitwaaierende gitaarsound van West-Oram.
Vooralsnog sprongen Secret Separation en Chase The Fire er weer even bovenuit.
Op CD zelfs.

Ik ben jaren lang Fixx fan geweest, beetje uitzonderlijk in Nederland geloof ik. Walkabout vond ik tegenvallen, te clean naar mijn zin. Daarna kwam "React" uit. Wel een leuk album, zeg maar. Opvolger "Calm Animals" was weer helemaal geweldig, mijn Fixx vertrouwen waard. En toen..."Ink". Wat een domper. Wat een smakeloze ongeïnteresseerde brij.

Ik heb het idee dat het met "Ink" helemaal klaar was voor the Fixx in Europa. Ik ben ze zelf ook uit het oog verloren daarna.

Gelukkig kwam "Beautiful Friction" uit in 2012. Geweldige cd weer.

Nu is er een nieuw album, "Every 5 seconds". Ik heb 3 nummers geluisterd. Daar bleef het wat mij betreft bij
Ik ben geen fanatieke Fixx fan meer. Maar ze blijven een van mijn favo bands

Idd viel dit album licht tegen maar vooral kant A heeft de tand des tijds toch wel doorstaan. Niet hun sterkste plaat maar wel een voldoende.

Volgens mij leerde ik The Fixx kennen via deze plaat. Dat kwam omdat ik groot Saga-fan was en via Saga op het spoor kwam van Rupert Hine en via Rupert Hine kom je al snel uit bij The Fixx.

Ergens hebben The Fixx en Saga wel wat raakvlakken (met name de zang, maar ook de puntige songs). Het gitaarspel is wel totaal anders. Wat de bands ook beide gemeen hebben is een beetje die mix tussen rock en disco (in de ritmes). Als je echt strak wil leren drummen, dan gebruik je de platen van The Fixx.

Over deze plaat; de stempel van Hine ligt er weer dik bovenop (drums, percussie en veel achtergrondzang van Hine zelf). Deze plaat is best sterk, maar niet zo sterk als Reach the Beach. Ik denk dat de band hier toch wat meer richting pop-rock opschoof en de new wave loslieten.

Dat betekent niet dat het tegenvalt, maar de plaat is gewoonweg in de hele lengte niet even sterk. Er staan wel erg bijzondere songs op, bijvoorbeeld het prachtige One Look Up (met een blazerssectie)* en het gave Walkabout met die extra percussie-tracks.

De vreemde en bijzondere synth-lijntjes van Greenall zijn op deze plaat veel meer op de achtergrond, wat deze plaat ook iets makkelijker te verteren maakt. Hier en daar klinkt zanger Cy trouwens een beetje als Jim Kerr van Simple Minds, maar gelukkig niet te veel.

Het nummer Camphor is trouwens ook van ongekende schoonheid.

*noot: eerder noemde ik Stephen W. Tayler als zijnde verantwoordelijk voor de sax-partij in One Look Up. Maar ik zat er compleet naast.