Dexys - One Day I'm Going to Soar (2012)

Is er nou werkelijk niemand die zit te wachten op de nieuwe Dexy Midnight Runners?

Nou, eerlijk gezegd niet. Eigenlijk had ik de hoop al lang opgegeven en ging ik ervan uit dat 'one hit wonder' Kevin Rowland en zijn vrienden van Dexy's Midnight Runner definitief naar de Rock & Roll Hall of Fame waren verhuisd.

Maar in zijn programma op KXradio liet Gijsbert Kamer al een paar weken geleden weten onder de indruk te zijn van deze 'tweede leg' van Kevin Rowland c.s. En ook op inernet gonsde het steeds meer. Daar werd deze nieuwe schijf steeds vaker uitgeroepen tot de come back van het jaar en nu ik het album eindelijk zelf in huis heb, kan ik alleen maar vaststellen dat dat niet overdreven is. Uitstekende luistertrip!

Na Malcolm John Rebennack, a.k.a. Dr John, & Patti Smith laat Kevin Rowland horen in 2012 nog helemaal mee te tellen!

Dexys - Free (Later with Jools Holland)

Wat een verrassende comeback van Kevin Rowland. Zijn soloplaten vond ik drie keer niks en voor Dexys Midnight Runners moeten we wel heel ver terug in de tijd, maar deze plaat van Dexys klinkt gewoon fris en zeer geïnspireerd.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Dexys - One Day I'm Going To Soar - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Misschien zit/zat niemand er op te wachten maar wat een heerlijk album ! Het overtreft al mijn verwachtingen, en die waren eerlijk gezegd niet al te hoog.

Blind aan te schaffen voor liefhebbers van de debuutplaat!

Ik weet nog niet helemaal wat ik hiermee moet. Het is een beetje cheasy, maar toch ook wel weer catchy. Nog maar een paar keek draaien via de luisterpaal...

Cheesy betekent toch overdreven en onoprecht? Maar dit is juist een sober album, vrij minimalistisch, zeker vergeleken met een plaat als Too Rye Ay van Dexys Midnight Runners.
En met sombere teksten over `s mans onmacht om lief te hebben. Hier en daar zeker wel wat humor maar toch geen ironie.
Van mij hadden wat meer tempo en spetterende blazers wel gemogen.

Ik bedoelde met cheesy een beetje suffig, zoals het woord volgens mij bedoeld is.

Ik sluit me overigens bij je aan dat er wat meer spektakel had gemogen op sommige stukken.

One hit wonder is/was Dexys zeker niet, voor Come on EIleen hadden ze een klein hitje met Geno, en de lp Too Rye Ay en ook "Rebels" zijn veel te goed, dan kan je Radiohead ook wel als one hit wonder neerzetten. Maar goed, eerste nummer mwah maar daarna begint het te werken, heeft hoewel de muziek er niet op lijkt een beetje de What's Going On feel kan het niet uitleggen. Voordat ik een oordeel vel nog een paar x luisteren.

Het is mooi dat er dit jaar eindelijk rehabilitatie is gekomen voor Kevin Rowland en DMR. De 3e DMR plaat (Don't stand me down) is altijd zwaar ondergewaardeerd geweest en ik heb zelf heb een enorm zwak voor de soloplaat My Beauty (fantastische uitvoering van bv The Greatest Love of All), alhoewel ik me ook kan voorstellen die plaat een wangedrocht vinden.
Maar belangrijkste is dat Keven Rowland terug is. In 2003 deed hij al een comeback concert, in de lijn van dat concert zet zich een voort in de nieuw plaat. Het is minder een soul/folk revue als in jaren 80 (ik heb ze nog zien optreden in Vredenburg), maar meer een showband met een wat Vaudeville-achtig karakter. Dat hoor je ook terug in deze plaat. Heb zelf wat losse nummer gehoord en gezien (o.a. bij Later with Jools) en heb de CD nog niet in huis en kan dus nog niet mijn definitieve oordeel vellen.

In de voorbereiding van Primavera Sound is deze nieuwe van de Dexys wel eens langs gekomen. Ik vond het toen een aardig plaatje, maar niet iets waar ik verder erg naar omgekeken heb. Na enige twijfel besloot ik dit echter toch te gaan bekijken, vooral in de hoop dat er veel van het oude werk langs zou komen. IJdele hoop, want deze plaat kwam min of meer integraal voorbij. Als ik zeg dat dat desondanks geen straf was, is dat het understatement van het jaar. De band bracht de plaat bijna als een toneelstuk. Mevrouw op de cover speelde hard-to-get, flirtte met alle andere bandleden en zag Kevin Rowland eerst niet staan. Kevin ging intussen op de vuist om haar te bemachtigen. Toen dat eenmaal gelukt was, bleek de relatie niet al te bestendig. De passie en humor droop ervan af. Hoog tijd om deze plaat eens wat vaker te gaan luisteren en in elk geval een sterke aanbeveling om allemaal naar Parkpop of de Melkweg te komen. Laat die kans niet voorbij gaan!

Het oude werk volgde trouwens als een aangenaam toetje. Ten opzichte van dit werk viel Geno bijna tegen. Dat zegt veel.

Veel beter dan ik op voorhand gedacht had.Een fijne,laidback combinatie van pop,soul en jazz.Vooral de duetten I'm Always Going to Love You en Incapable of Love met een voor mij onbekende zangeres zijn hartstikke leuk en goed.
De stijl van het album ligt verder een beetje in het verlengde van Don't stand me down,maar zo goed is One Day I'm Going to Soar net niet.