Sylvan - X-Rayed (2004)

Crisis.. er staat nog helemaal niks bij dit schitterende album.

Sylvan is van oorsprong een echte cliche neoprog band die uiteindelijk al op hun derde album (Artificial Paradise) een stap in de goede richting durfden te zetten en met X-Rayed een echt juweeltje hebben afgeleverd. Volgens mij bestaat de uitdrukking nog niet maar je zou de stijl op dit album wel EmoProg kunnen noemen. Denk aan vroegere Marillion (het meeslepende, melodieuze karakter) meets Pink Floyd (het filmische geluidsbeeld en subtiel gebruik van effecten) meets nu-metal (bij vlagen moet ik aan het betere werk van Linkin Park denken).

Het is donkere, broeierige muziek met een zanger die op de een als overdreven emotioneel overkomt maar bij anderen wonderlijk genoeg de juiste snaar weet te raken.

Je zou verwachten dat de muziek door het ratjetoe aan stijlen vlees noch vis is maar op een of andere manier weet Sylvan het toch op een perfecte manier tot een eenheid te mengen.

En het is ook nog eens een plaatje die me echt door een verschrikkelijke rottijd (zomer 2004) heeft geholpen.

Een album welke ik heb gekocht na 'Posthumous Silence' en die me op dezelfde manier weet te raken.

X-rayed staat voor het doorgronden van je eigen ziel en hoe en waarom je met bepaalde situaties omgaat. Met dat aspect kunnen we zeker spreken van EmoProg.

1) Heb je het stukje al ontdekt dat ze op PS quoten van dit album?

2) Vind jij eigenlijk ook niet dat het laatste nummer niet al een soort voorstudie is van Posthumous Silence, tenminste tekstueel dan? Elke keer als ik het nummer vat ik het weer op als geschreven van uit het gezichtspunt van iemand die de wereld niet meer ziet zitten en er uit wil stappen.

Ook zo`n geweldig Album van Sylvan, ik hoop in de toekomst nog heeeel veel van ze te horen! Helemaal super, ik kan trouwens die andere cd`s ook allemaal aanraden!

Wat Chris-X, al zei, beaam ik. Deze neo-prog, heeft raakvlakken met de nu-metal en emo-rock. Maar dan wel de betere aspecten uit deze genres. Dus geen teenage-angst, geschreeuw en blanke halfbakken raps.

Voor een duitser zingt de zanger geheel niet onaardig. Hij doet mij zo nu en dan denken aan André Matos van Angra.
De muziek is overwegend slepend en sommige gitaar/keyboard passages doen lekkers Saga-esque aan.

Sfeervolle en melodramatische pop-prog. Pop meets neoprog, of zoiets.

De zang ergert de een en pleziert de ander. Ik ben de ander.
De mzuikanten spelen op middelmatig niveau. Echt goed kan ik ze niet noemen, maar wel enthousiast. Het kabbelt allemaal op een aangename manier een beetje voort.

Het aandeel ballads is bovengemiddeld en het aandeel rockers benedengemiddeld.
Op Last.fm staat deze band tussen Shadow Gallery en Threshold. Daar kan je het bijna niet mee vergelijken. Daar is Sylvan té soft voor.

Probleem met SYlvan-platen is altijd dat het zo ontzettend lang duurt... zo'n 70 minuten is wel een hoop en daardoor skip ik een aantal nummer heel vaak