Aquilus - Griseus (2011)

Goeie afwisselende plaat, vooral muzikaal erg sterk. Ingetogen, maar hier en daar ook wel eens een enkele bombastische slag. Jammer dat de zang er net is te vlak in staat. Boeit echter tot het einde zonder probleem

Zeer goed album, met afwisseling van metal, klassiek en folk.
De riffs zijn overdonderend, en ik wil er steeds opnieuw naar luisteren.
Dat het geluid niet optimaal is vind ik soms wel jammer. Deze heb ik op vinyl en flac. Toch zeker de moeite waard voor wie houdt van metal verweven met rustige klassiek stukken.

Interessante en unieke mixtuur aan black metal, folk en modern klassieke muziek. Des te indrukwekkender wanneer je bedenkt dat Aquilus een soloproject is. Hoewel het barst van de goede ideeën, vind ik dat de ideeën niet voldoende samensmelten tot een holistisch geheel. De composities voelen in hoofdlijnen fragmentarisch aan en de momenten dat de verschillende stijlen ineenvloeien zijn schaars. Neem bijvoorbeeld de openingstrack 'Nihil', waar de eerste 5 minuten een krachtig samenspel van verschillende stijlen wordt tentoongespreid, om vervolgens 9 minuten lang te verzeilen in een opzichzelfstaande klassieke compositie. Het nummer 'The Fawn' vind ik qua compositie het meest geslaagd en laat de potentie van Aquilus goed horen. Ook afsluiter 'Night Bell' bevat prachtige passages die ik tot de hoogtepunten van het album reken.

Ook is de stilistische balans scheef ten nadele van de metal. De klassieke stukken overheersen de composities. Getalsmatig uitgedrukt bedraagt minstens 50% van het album modern klassieke muziek. Met andere woorden: het is een modern klassiek album met symfonische black metal en folk passages, en niet andersom. Dat hoeft geen probleem te zijn voor de liefhebber, maar wat mij betreft mag metal een grotere rol spelen.

Hoewel ik van mening ben dat er nog meer in had gezeten, kent het album geen zwakke momenten en is er voldoende te beleven.