Sylvan - Artificial Paradise (2002)

Ongekend eigenlijk dat er nog geen review van dit album staat genoteerd en dat ik de eerst (mag) zijn.
Een briljant album, dat het eigenlijk net aflegt bij "Posthumous Silence", dat toch net iets beter is, eigenlijk omdat een concept album als PS uniek blijt, zeker ook door de enorme kwaliteit.
Artificial Paradise is van begin tot eind boeiend, veelzijdig en van hoge kwaliteit. Aan de stem van de zanger moet je eerst even wennen, daarna ontdek je pas hoe veelzijdig deze "stembanden" zijn. Eigenlijk is het hele album goed, maar met name "Deep Inside" en de titel trek Artificial Paradise zijn zó waanzinnig!
De laatstgenoemde track van 20 minuten begint echt proggy, maar na verloop van tijd veranderd de song in een meerdere stromingen van muziek, waarbij bijv een vergelijk met een nummer van Limp bizkit nog eens zo gek niet is.
Sylvan is een band die naar mijn mening nog te weinig erkenning heeft gekregen.

Via een klein muziekwinkeltje hier in Hengelo leerde mijn broer Sylvan kennen. Hij kreeg de plaat Posthumous Silence mee en zette hem thuis op. Een dag later kwam hij overenthousiast bij mij thuis en verplichtte me zo'n beetje die plaat te luisteren. Wat ik hoorde was magnifieke, Marillion-achtige muziek met een behoorlijk scherp, bijna metal-achtig randje. Ik was gelijk verkocht aan die plaat en kon maar niet stoppen met luisteren. Het is ook zonder twijfel nu een van mijn all-time favorites in het muziekgenre.

Gek genoeg ging ik niet direct op zoek naar andere platen van Sylvan. Het feit dat van alle albums alleen Posthumous Silence uberhaupt bekendheid had, weerhield me ervan de overige zeer onbekende platen in huis te halen. En dat is jammer, want Sylvan heeft meer mooie platen gemaakt dan The Posthumous Silence, zoals deze plaat. Waar The Posthumous Silence Sylvan's compleet duistere kant laat zien en Presets juist een rustig, piano-rock plaatje is, laat Artificial Paradise juist een wat dynamieker en vrolijker gezicht van Sylvan zien. Het album dendert op een lekkere manier door, met veel afwisselend sterke nummers (alhoewel sommige nummers wel erg poppy aandoen). Hoogtepunt is toch wel het titelnummer. Het eerste echt lange nummer wat ik van deze band heb gehoord, maar zeker een sterk nummer, met veel tempowisselingen, stijlen en zelfs verschillende moods. Het Limp Bizkit/Korn-achtige stuk is even slikken, maar zelfs dat klinkt nog wel aardig.

Een plaat die ik af en toe erg moeilijk te vergelijken vind met het latere werk van Sylvan, maar zeker de moeite waard is voor elke prog-liefhebber.

Haha... Johan @ PopEye strikes again ))

Ik zou je echt aanraden om ook het album X-Rayed te checken. Is misschien wel hun stevigste plaat n ik moet dus niet denken aan Limp Bizkit en Korn maar veel meer aan Linkin Park, die ik overigens verrassend genoeg erg goed hoewel dat normaal helemaal niet mijn muziek is.

Als je ooit de kans krijgt om ze live te zien, moet je die ook echt niet aan je voorbij laten gaan. Ik zag ze ooit live kort na dit album en toen vond ik ze tegenvallen, waarschijnlijk een off-day maar misschien ook omdat ze toen best veel nog ouder werk speelden dat ik niet zo sterk vind. Heb ze vervolgens in 2007 twee keer live gezien en toen waren ze ronduit fantastisch waarbij met name het titelstuk van dit album een fenomenale uitvoering kreeg... Hmm... volgens mij ga ik hier zo meteen maar eens naar luisteren

Inderdaad, mijn broer leerde Sylvan via Johan kennen . Geweldige vent en een geweldig winkeltje. Ik zal zeker een keer achter X-rayed aangaan, alhoewel de reviews niet zo goed zijn als van Artificial Paradise en Posthumous Silence. Maar ach, alles wat ik tot nu toe van deze band heb gehoord zit prima tot perfect in elkaar.

Ik heb dus ook nooit begrepen waarom X-Rayed minder word beoordeeld. Dat was het eerste album waar bij mij het kwartje viel wat betreft Sylvan. Toen vond ik ze eindelijk een echt eigen en bijzonder geluid neerzetten. Pas vorig jaar doordat ik het live zag ging ook dit album wat meer voor mij leven maar lang niet elke nummer, want soms vind ik ze nog net iets te geforceerd bezig zijn hier.

Ik mag mezelf echt liefhebber van de band Sylvan noemen, maar ook ik vindt dat Artificial Paradise net iets beter is dan X-Rayed. Waarom? Dat kan ik ook niet echt benoemen, maar als ik kijk naar mijn frequentie van afspelen, dan verslaat AP X-Rayed toch echt. Terwijl X Rayed een album is waar ze echt een sprong hebben gemaakt naar de status als top band in "Prog symfo-land" Het album met de minste kwaliteit is Deliverance. Ook Encouters is nog niet top, maar dan begint het pas echt voor deze jongens...
Binnenkort maar eens wat berichtjes posten bij de albums van Sylvan. Volgens mij heb ik alleen nog maar bij PS en AP een bericht geschreven.

Heb de mannen zien optreden in Uden @ de Pul. Wat een genot. Gelijk ook dit album MET de vijf handtekeningen van de band gescoord. Gewone mannen, goed benaderbaar en na 10 jaar nog steeds met beide voeten op de grond. Voor wat betreft het album, een dikke 4,5. Vooral het nummer Artificial Paradise heeft alles in zich wat een prog. roch song in zich moet hebben! Sylvan heeft bij mij een absolute plaats in de top 3 veroverd.

Wat is Timeless Traces toch een verschrikkelijk mooi nummer....

Half puntje er af gehaald. Een vijf is toch iets te veel. Maar het blijft een goed album

Ik vind het een geweldige band, met een lekker modern randje. Maar om deze hard werkende duitse proggers te vergelijken met lachwekkende kinder-rapmetal acs als Linkin Park en Limb Bizkit doet pijn.

Genoemde bands falen in alk opzicht. De raps zijn erbarmelijk, de teksten goed genoeg voor een 12jarige om boos te zijn op volwassenen, de muziek angstaanjagend simpel en het hele nu-metal genre is een vroege dood gestorven door deze clowns. Jammer.

Korn daarentegen is al een stuk serieuzer te nemen, maar daarvan hoor ik niets terug in de muziek van Sylvan.

Het is misschien ook wel een rare vergelijking, maar die kwam wel heel spontaan bij mij op toen ik het stuk vanaf ongeveer 11-12 minuten hoorde. De muziek, de gebruikte riffs, de stem van Marco Glühmann (een beetje te vergelijken met die van Fred Dust in dat stuk). Natuurlijk houdt het daarmee ook op, maar ik vond het gewoon grappig. Zoek er niet te veel achter, gewoon een grappige vergelijking.


En die genoemde bands falen misschien wel, maar ik denk dat deze sympathieke duitsers niet eens durven te dromen van de verkoopresultaten door die bands. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Hoogstwaarschijnlijk. Al vraag ik me af of ze dat nou écht willen. Tabloids, talkshows, celebrity-marriages, foto's van slipjesloze kruisen etc.

Wellicht de helft van het commerciele succes? Nu ik erover nadenk, heb ik eigenlijk helemaal geen idee wat betreft de commerciele succes van mijn favoriete bands.