Candlemass - Psalms for the Dead (2012)

Huh? Ik dacht dat ze waren gekapt. Goed nieuws!

Volgens mij word dit hun laatste album en stoppen ze er daarna mee.

En zelfs dat klopt al niet meer. Ze gaan gewoon door volgens Leif Edling.

Volgens de Candlemass site zou dit toch echt de laatste studio cd moeten worden, gevolgd door een lange tour.

Killing of the sun -> Iron man, anyone?

Eerste nummer buldert as we speak door de speakers. Goede energie, vertrouwd en goed hard. Lekker!

Tegenvallend album. Klinkt ook inspiratieloos. Alsof je het al honderd keer eerder hebt gehoord maar dan stukken beter. Robert Lowe (de zanger) is per direct ook de band uitgeknikkerd en vervangen door Mats Levén (Krux).

Ah nee, die Leven is ook juist op zijn retour.

Nee, dit is geen Death Magic Doom maar dat was voor mij dan ook hun beste cd. Vind het geluid meer naar Krux gaan met name door het gebruik van een orgel. Toch lijkt het me een groei cd en daarom nog geen beoordeling.

Death Magic Doom beter dan Epicus Doomicus en Nightfall enzo? Ik vind het best een leuke plaat maar niet meer dan dat. Vooral Lowe stelde me wat teleur door nauwelijks de ijle hoogten op te zoeken zoals hij deed op Beyond The Crimson Horizon en Into The Depths Of Sorrow. De songs zijn me ook iets te eendimensionaal om te kunnen blijven boeien. De eerste tonen die ik hoor van Psalms Of The Dead, lijken daar geen verandering in te brengen.
Mats Leven zingt in een veel veiligere en veel saaiere toonsoort de laatste tijd. Het laatste Krux album vond ik ook al niet zo geweldig meer. Dus mijn verwachtingen van de band met hem zijn ook niet al te hooggespannen.
King Of the Grey Islands verraste me nog enigszins maar zo langzamerhand lijkt de rek er wel uit te zijn met de 'klassieke' Candlemass.
Maar je hebt gelijk. Het moet nog een paar keer op de draaitafel voor een goed afgewogen beoordeling

Smaken verschillen Edwynn,vind zowat alle Candlemass albums goed te pruimen maar Death Magic Doom is zo`n lekkere vette plaat! Ook het laatste Krux album vind ik helemaal geweldig want het heeft zo`n lekker psychdelisch geluid. Krux 1 en 2 vind ik overigens ook erg goed. Na enkele draaibeurten begin ik steeds enthousiaster te worden over deze cd met name het titelnummer en Siren Song. Over het algemeen ben ik ook blij met deze cd gezien het aantal hopeloos slechte releases waar me mee dood gegegooid worden de laatste tijd.

Smaken verschillen inderdaad.. Ik vond Krux' I en vooral II echt briljant, vele malen beter dan alles wat ik van Candlemass ken (dat is vooral nieuwer werk) maar die laatste vond ik allesbehalve geniaal.. Stukken simpeler, makkelijke liedjes, veel lichter geluid, en, inderdaad, een saaie futloze Mats Levin.. Dat psychedelische geluid vond ik juist ver te zoeken (op wat lukrake keyboard samples na) en datzelfde gevoel heb ik nu ook bij Psalms;
King of the Grey Islands vond ik supervet, Lucifer Rising en Live album ook, Death Magic Doom al wat minder, en deze nu dan lijkt idd teveel van het goede..

Maar moet em eerst nog eens vaker luisteren!

Na een paar luisterbeurten moet ik zeggen dat ik dit toch wel een lekkere cd vind en dat het veel raakvlakken heeft met de laatste Krux cd. Laten we de nummers eens onder de loep nemen. Prohet is een lekkere opener, vrij snel nummer voor Candlemass begrippen, een goed begin. The Sound of Dying Demond is een echt Doom nummer. Heerlijk is het keyboardgeluid wat het nummer sfeervoller maakt. Halverwege een korte versnelling met mooie gitaarsolo. Weer een prima nummer! Dancing in the Temple is weer wat vlotter en erg catchy, mooie keyboardsondersteuning van Per Wiberg en twee gave gitaarsolo`s. Waterwitch opent met lekker vervormd gitaarwerk en keyboardspel, dan krijgen we een heerlijk bezwerend nummer te horen. The Lights of Thebe heeft een mooi sfeervol begin en dan volgt een lekkere Black Sabbathachtige riff. Mooi te horen hoe gitaar en keyboards samengaan in dit nummer! The Killing of the Sun is wederom een vlot nummer en ligt weer lekker in het gehoor. Het titelnummer is een van mijn favorieten vanwege het erg mooie gitaarwerk en de prachtige overgang in het midden waarna een spetterende gitaarsolo volgt. Sirensong is mijn favoriet, een af en toe op Uriah Heep lijkend nummer (Gypsie) wat de keyboards betreft. Black as Time heeft een gesproken intro (hadden ze voor mij weg mogen laten) maar hierna volgt gelukkig een heavy nummer en met een heerlijk onstuimig eind. Terecht 4 sterren voor deze cd niet meer en niet minder.

Enkele luisterbeurten van het nieuwe album leren dat Candlemass nog altijd zeer degelijke platen kan afleveren. Het voegt allemaal niet zoveel meer toe aan de geschiedsschrijving, maar het mag er beslist zijn.

Ik kijk wel per plaat meer en meer op van de dalende prestaties van Rob Lowe. Wie na Psalms For The Dead even Into The Depths Of Sorrow oplegt, snapt wat ik bedoel.
Het is dan ook einde oefening voor hem, maar of de komst van Mats Leven nu zo'n verbetering zal zijn, waag ik te betwijfelen want die man wordt getuige zijn laatste wapenfeiten ook vroeg oud.

Geen berichten meer sinds het album uitgekomen is. Dat zegt eigenlijk wel genoeg, lijkt me. Ik was bij uitkomen nog best enthousiast. Heb de cd nog gekocht, maar sindsdien heb ik het niet meer gedraaid. Het probleem is niet dat het slecht zou zijn, maar vooral dat het niet weet te overtuigen. Er zijn wel leuke songs te vinden, zoals de opener, Dancing In The Temple en de titeltrack. De rest blijft alleen niet hangen. Het is niet heel boeiend. Een goede solo wekt nog wel de aandacht, maar qua structuur zijn de nummers wat gemiddeld. Straks zet ik de cd weer in de kast en ik ben bang dat die daar de komende zeven jaar ook weer blijft zitten. Dit is een nogal ongeïnspireerde periode van Candlemass. Ik snap wel waarom de band toen een stapje terug genomen heeft toen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Death Magic Doom
4. Tales Of Creation
5. Chapter VI
6. King of the Grey Islands
7. Dactylis Glomerata
8. Psalms of the Dead
9. Candlemass
10. Ancient Dreams
11. From The 13th Sun

De beste van de mindere albums, of de minste van de beste albums? Meh, Psalms For The Dead is uiteindelijk gewoon niet heel bijzonder. De kwaliteit zit er nog wel en met Prophet, Dancing in the Temple (Of the Mad Queen Bee) en The Lights Of Thebe staan er nog steeds een aantal erg goeie tracks op, maar voor het gros voelt het vooral aan als Candlemass By Numbers. Op dit moment is de hoeveelheid orgelsolo's (waar ik doorgaans een flinke fan van ben) voor mijn gevoel ook een erg makkelijke manier om herinneringen aan Deep Purple, Rainbow en Uriah Heep op te roepen. Het maakt het album veel lichtvoetiger dan zijn twee voorgangers. Wel pluspunten voor de hoeveelheid lekkere solo's en tempowisselingen hierin, deze stukken doen vaak aan King Diamond/Mercyful Fate denken. Verder gewoon niet heel bijzonder, maar ook zeker niet slecht.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. Death Magic Doom
4. King Of The Grey Islands
5. Chapter VI
6. Nightfall
7. Dactylis Glomerata
8. Psalms For The Dead
9. Candlemass
10. From The 13th Sun
11. Ancient Dreams

1 van de mindere candlemass albums.
Tussenstand:
1 Tales of Creation 1989
2 Epicus Doomicus Metallicus 1986
3 Nightfall 1987/Ancient Dreams 1988
5 Chapter VI 1992/King of the Grey Island 2007
7 From the 13th Sun 1999
8 Death Magic Doom 2009
9 Candlemass 2005
10 Psalms for the Dead 2012
11 Dactylus Glomerata 1998