The Brian Jonestown Massacre - Aufheben (2012)

Dit kan wel weer eens geniaal worden!

Toch wel een zeer aangename verrassing, die nieuwe BJM. Niet dat je van Anton anno 2012 nog een vlekkeloos meesterwerk mag verwachten zoals hij ze jarenlang aan de lopende band uit z'n mouw schudde, daarvoor heeft hij zich tegenwoordig toch net wat lichtjaren te diep in zijn beschimmelde pathetisch-narcistische junkenego ingegraven, maar in tegenstelling tot de vorige twee zelfgenoegzame misbaksels van albi klinkt 'Aufheben' (voor de verandering ook eens een titel die niet al te flauw wil zijn) zowaar als weer eens ietsje meer dan een stapeltje masturberende demo's opgenomen vanuit een voorbijrazend vliegtuig. Weliswaar nog wat geneuzel hier en daar, maar niet per se onaangename geneuzel, wie openstaat voor hypnose komt ieder geval niet bedrogen uit, maar onverwachter zijn die paar momenten die wel iets weg hebben van - hoe heetten die dingen ook alweer - o ja, 'liedjes'. Er is dus al met al nog hoop voor de mensheid, zowaar.

29 juni in Doornroosje.

Agenda - Doornroosje - new.doornroosje.nl

Weet dat hun concerten altijd een risico zijn. Ik heb ze twee keer gezien, één keer was een waanzinnige trip, echt helemaal perfect, en één keer stopte Anton na anderhalf nummer omdat-ie zich niet lekker voelde en vervolgens heb ik twee uur lang met de andere bandleden en een deel van het publiek voor z'n tourbus gestaan waar hij maar niet uit wilde komen. Ik heb besloten om ze niet meer te gaan zien, want ik kan niet zo goed tegen die onzekerheid en wil graag het beeld van dat eerste concert in stand houden. Maar goed, je weet het al met al nooit met ze (of dus eigenlijk, met 'hem')

Ik overweeg wel om er heen te gaan.

Ik ga 28 juni naar de bitterzoet. Daar staan ze namelijk ook. Concert waar ik wel het meeste zin in heb op dit moment.

Al valt dit album me toch wel een beetje tegen. Slecht is het zeker niet maar de nummers hebben geen climax en blijven een beetje hangen. Dus 5 minuten lang hetzelfde doorgaan. Toch staan er wel een paar uitschieters op: I want to hold your other hand, Seven kinds of wonderfull en blue monday zijn zeker wel vette nummers. En de rest is ook niet echt slecht maar af en toe wordt het wat saai.

Misschien is dit album met geestveruimende middelen ineens wel een meesterwerk.

Verrassend intrigerende BJM plaat. Heeft enkele luisterbeurten nodig vooraleer ie kleur bekent. Eens dit het geval is toont dit album zijn ware aard en raak je bedwelmd onder de frisse, melodieuze songs die zich kunnen meten met het beste wat deze band voorheen heeft uitgebracht. Qua stijl kun je het linken aan Their Satanic Majesties' Second Request. Favoriete nummers hier: Panic in Babylon, Viholliseni Maalla, Face Down on the Moon en Clouds Are Lies.
4*

daar gaat Anton weer
Voor de rest was het concert in bitterzoet goddelijk!

Een aantal jaar geleden heb ik kennis gemaakt met de muziek en hun show op Dour festival in België bijgewoont. Ik was er wel van onder de indruk. De muziek bracht mij echt in vervoering. Het is toch jammer dat er zo'n nare sfeer ontstaat door de persoonlijkheid van de zanger. Daar heb ik nu meer moeite mee als toen in met mijn psychedelische-fase.

My Bloody Underground destijds wordt met deze plaat niet geëvenaard. De liedjes op deze plaat zijn minder intens. De Oosterse invloeden maken voor mij het album tot een intrigerend geheel. De hoes en titel vind nog altijd het meest inspirerend.

Redelijke nieuwe plaat van BJM.
Ik vind het een wisselende plaat met een aantal uitschieters. Seven kinds of wonderful, Panic in Babylon en Stairway to... zijn de beste nummers in jaren van BJM.

Dit album doet wat oosters aan en klinkt meer als een album dan bijvoorbeeld My bloody underground en Who Killed Sgt. Pepper. Vier sterren alleen al voor deze drie bovengenoemde nummers!

De muziek is intussen vertrouwd onsamenhangend, een redelijk geslaagde mix van drones en andere zooi. Eén groot minpunt: als je vijf minuten blokfluit* dan vind ik dat je verplicht bent ook tien minuten te doedelzakken. Wishful thinking voor de volgende plaat. Extra punten voor de hoes met afbeelding van de Pioneer Plaque.

*of wat voor fluit het dan ook moge zijn

Een verrassend lichtvoetige plaat, maar wel boordevol speelplezier en clevere arrangementen. Bij vlagen ook erg dansbaar. En zoals altijd ook weer heel wat verslavende melodielijntjes, zoals in Viholliseni Maalla en Illuminomi.

Panic in Babylon roept The Private Psychedelic Reel van The Chemical Brothers in herinnering. Dance met een Oosters tintje. Het filmische Face Down on the Moon had zo op het debuutalbum van Adrian Younge gepast.

Hoewel dit geen typische BJM-plaat is, herken je Anton Newcombe van verre aan zijn typische manier van gitaarspelen: een subtiele, maar trefzekere aanslag en een voorkeur voor de lage snaren op zijn Vox.