Grand Magus - The Hunt (2012)
mijn stem
11 stemmen
Zweden
Rock / Metal
Label: Nuclear Blast
-
Starlight Slaughter (4:19)
-
Sword of the Ocean (4:28)
-
Valhalla Rising (4:51)
-
Storm King (4:23)
-
Silver Moon (4:43)
-
The Hunt (5:24)
-
Son of the Last Breath (6:49)
-
Iron Hand (3:44)
-
Draksådd (5:48)
-
Silver Moon [Demo Version] * (4:37)
-
Storm King [Demo Version] * (3:58)
-
Sword of the Ocean [Demo Version] * (4:15)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
44:29
(57:19)
0
geplaatst: 4 mei 2012, 21:57 uur
En terecht. Deze is zelfs beter dan zijn voorganger. Jaarlijstmateriaal, definitely...
0
Bastiaan Prasath
geplaatst: 16 mei 2012, 16:50 uur
Goede degelijke plaat waar geen heavy metalfan zich een buil aan kan vallen. Wel een slag minder dan de twee voorgangers.
0
geplaatst: 13 februari 2014, 18:09 uur
Een pak minder dan zijn voorganger. Ik heb me er wel een buil aan gevallen. Ik vind het een behoorlijk saaie plaat.
0
Mssr Renard
geplaatst: 21 februari 2020, 16:31 uur
Bij de vorige plaat ben ik zo ongeveer opgehouden met deze band volgen. En omdat ik toch echt Grand Magus wel hoog heb zitten, vind ik het wel weer tijd worden om de draad weer eens op te pikken.
Wat direct opvalt is de melodieuze stem van JB, en de wat magere songs. Grand Magus begon als een doomband, evolueerde in een meer vikingmetalband en lijkt hier op een soort 70's retrorock-toer te gaan, maar het overtuigt mij niet helemaal. Misschien is het de wat flauwe productie of het clichématige trucje. In elk geval krijg ik van deze plaat niet zo een onwijze zin mijn vuisten te ballen en te headbangen, en dat lijkt me toch wel de bedoeling bij dit soort muziek.
Ik zie dat Grand Magus stug is doorgegaan met platen maken, dus ik hoop dat de vervolgplaten wel wat van dat heilige vuur hebben zoals Hammer of the North en Iron Will.
Wat direct opvalt is de melodieuze stem van JB, en de wat magere songs. Grand Magus begon als een doomband, evolueerde in een meer vikingmetalband en lijkt hier op een soort 70's retrorock-toer te gaan, maar het overtuigt mij niet helemaal. Misschien is het de wat flauwe productie of het clichématige trucje. In elk geval krijg ik van deze plaat niet zo een onwijze zin mijn vuisten te ballen en te headbangen, en dat lijkt me toch wel de bedoeling bij dit soort muziek.
Ik zie dat Grand Magus stug is doorgegaan met platen maken, dus ik hoop dat de vervolgplaten wel wat van dat heilige vuur hebben zoals Hammer of the North en Iron Will.
* denotes required fields.
* denotes required fields.