Little River Band - It's a Long Way There (1979)

De allereerste compilatie van de Little River Band verzamelt de hits van de band tot en met 1978 in chronologische volgorde. Voornamelijk successen in thuisland Australië, waar al deze nummers de hitlijsten haalden, en de VS, waar ze met name door de laatste twee nummers op kant B grote hits scoorden. In Nederland haalden ze drie keer de hitlijsten: met It's a long way there, Help is on its way en Home on a monday bereikten ze drie keer de top 20. En vele jaren later, in 1995, kwam er nog een onverwachte vierde hit, alleen in Nederland, met het door John Farnham gezongen en toen al tien jaar oude Forever blue, maar die staat hier uiteraard niet op.

Ik pikte afgelopen zaterdag een mooi exemplaar in nieuwstaat op bij de Plato-vestiging in Zwolle. Ik heb al aardig wat van de LRB, zowel op LP als op CD, maar vond dit wel een leuke aanvulling. Een aaneenschakeling van hoogtepunten, al vind ik alleen Witchery beduidend minder. Bovendien luistert deze plaat lekker weg als één geheel, doordat-ie als verzamelaar een relatief korte tijdsspanne omvat. Voor de luisterervaring zou ik zelf het nummer It's a long way there als opener of als afsluiter hebben geplaatst, maar ik kan leven met het feit dat de nummers in chronologische volgorde zijn neergezet.

Die aanpak maakt ook duidelijk dat de band weliswaar steeds professioneler, maar ook gladder en softer zou gaan klinken. De twee grote Amerikaanse hits aan het einde van kant 2 illustreren dat het grote succes in dat land vooral kwam door een softere, radiovriendelijke aanpak. In dit geval vind ik dit niet erg, omdat de kwaliteit van de singwriting en vooral van de harmonieën overeind blijft.

Wat dat betreft is het triest om te constateren dat de LRB in het huidige millennium bestaat uit muzikanten die er niet bij waren in de tijd dat de band wereldwijd succes had, en dat de oorspronkelijke vocalisten Birtles, Shorrock en Goble (tegenwoordig toerend als BSG) de naam LRB niet mogen gebruiken omdat het latere groepslid Stephen Housden (een Brit nota bene) de rechten daarop bezit.