Renaissance - Prologue (1972)

Rajah Khan had voor mij niet gehoeven, maar voor de rest begint wat mij betreft bij het album Prologue de prachtige serie symfonische rockplaten zonder snijdende elektrische gitaren van Renaissance die eindigt bij A Song for all Seasons in 1978.
Deze plaat (en deels ook nog beetje bij Ashes are Burning) maakt nog veelvuldig gebruik van klassieke thema's die daarna overgaan in een modern jasje. Zo horen we Rachmaninov in Kiev!
En krijg kippevel bij de kraakheldere en loepzuivere sopraan van Annie Haslam in Sounds of the Sea.

Nogal merkwaardige plaat, waar je wel al hoort waar de band heen wil, maar hier nogal verzandt in psychedelica. Tout speelt mooie pianostukken, maar de muziek in het algemaan is allemaal nogal te freaky, hier en daar.

Het verzanden in psychedelica valt toch wel mee? 'Bound For Infinity' doet wat zweverig en sprookjesachtig aan en 'Rajah Khan' is tamelijk raga, maar verder is er eigenlijk niets psychedelisch te vinden op dit album.

Prologue is voor mij wel even wennen. De klassieke invloed is er wel, maar in vergelijking met Scheherazade bevatten ze meer popelementen: veel herhaling, niet zulke complexe structuren en veel nadruk op de zang. Pluspunt: de steeds prominent aanwezige baslijnen.

Nope. Valt niet mee. Later werk van Renaissance is veel strakker geregisseerd. Het is mijn beleving. Deze plaat is mij allemaal nog veel te vaag en psychedelisch.

Een best wel mooie plaat van Renaissance, maar de latere werken zijn toch wel beter. Vooral als ik denk aan A Song for All Seasons. Maar: prima muzikanten, mooi zangwerk, en dan zelfs nog een paar klassieke thema's. Niet slecht.

Renaissance leren kennen eind jaren 70, maar heel snel daarna was mijn interesse meer bij de new wave/post punk bands. De prog muziek was niet meer actueel en eigenlijk uit de tijd en de enige plaat van Renaissance die ik had raakte bij mij in de vergetelheid. Maar uiteindelijk is mijn interesse weer wat teruggekeerd in deze band en ben me er iets meer in gaan verdiepen. Officieel is dit het derde album van Renaissance, maar bijna geen enkel lid van de vorige plaat is overgebleven. Dus eigenlijk kunnen we spreken van de eerste plaat van een totaal vernieuwde Renaissance met daarbij natuurlijk zangeres Annie Haslam als bilkvangster. Deze lp kon ik deze week tweedehands aanschaffen voor 5 euro, een puntgaaf vinyl exemplaar dus geen moment getwijfeld. Renaissance is in de jaren 70 wel de groep die erg ver ging om klassiek te mengen met pop muziek. Ook op deze plaat is dat duidelijk, waarbij John Tout de pianist ook wel een rol in had. Zo zijn in het eerste nummer Prologue wat stukken van Chopin te herkennen en in Kiev Rachmaninov. Er zijn trouwens nog wat nummers geschreven door oud leden (Carthy). En soms lijken bepaalde nummers nog beter te passen bij de vorige zangeres. Prologue werd trouwens bijna altijd bij live performances als eerste nummer gespeeld. Kant A lijkt vertrouwd, hoewel dat natuurlijk vreemd is, aangezien het eigenlijk een nieuwe groep is. Maar hierin klinkt het later o zo bekende Renaissance geluid. Kant 2 is wat experimenteler, maar op zich hou ik daar wel van. Zeker het zeer psychedelische Rajah Khan kan mij wel bekoren. Dat past bijzonder in de tijdgeest begin jaren 70 , een wat oosters aandoend nummer, maar waar wel ineens Annie de Bolero van Ravel zingt. Het is minder Renaissance dan je zou verwachten en in latere platen zijn ze meer klassiek geënt verder gegaan, maar zo'n wat meer experimenteel nummer met wat wendingen en verrassingen hoort er wel bij in 1972.
Het album is trouwens opgedragen aan Mick Parsons. Het was de beoogde gitarist, maar hij overleed voordat de plaat opgenomen was door een verkeersongeluk. Gitarist op deze plaat is Rob Hendry.

Voor mij behoort Renaissance tot de absolute top van de symfonische rock. Ik ben al een fan vanaf halverwege de jaren zeventig, toen de band een steeds grotere groep van enthousiaste luisteraars wist te boeien met hun in de klassieke muziek gewortelde symfo.
De albums Scheherazade and other stories, Turn of the cards en Ashes are burning zijn hoogtepunten in het genre, maar Prologue, Novella en A song for all seasons doen er eigenlijk nauwelijks voor onder.
Op Prologue staat, in de vorm van Sounds of the sea, een tamelijk onbekende parel. Zelfs in kringen van Renaissance-fans zijn er maar weinig mensen die dit nummer tot hun favorieten rekenen, maar ik vind deze track echt wonderschoon. De prachtige, engelachtige stem van Annie Haslam past prima bij de opgeroepen sfeer van aanrollende golven en in de verte krijsende meeuwen en bezorgt me iedere keer weer kippenvel.
Maar ook Kiev, Spare some love en het titelnummer zijn zeer de moeite waard.