Renaissance - Azure d'Or (1979)

Zo slecht is dit album toch niet? Wat kortere nummers, wat meer pop. Eigenlijk zoals alle symfobandjes rond die tijd deden(Genesis, Yes, Kayak, Camel, noem maar op). Maar er zitten toch wel wat sfeervolle nummers bij hoor! Nou ja, ik heb altijd wel een leuk en aangenaam album gevonden. Niet wereldschokkend, maar zeker niet slecht.

Overgangsalbum vanuit het symfonische geluid naar meer pop. Ik vind het nog heel goed te verteren, dank zij de hemelse stem van Annie Haslam. Favoriete nummer: Forever Changing.

Ik weet niet waarom ik deze plaat ooit een 2,5* heb gegeven. Dat is zwaar onvoldoende.

Dit is een heerlijke plaat. De band koos hier voor kortere maar krachtige songs.
De composities zijn sterk en hebben een beetje een pop/rock sound.

Iemand noemde Camel, en daar moet ik bij Angels Have Wings ook aan denken. Ik vind Jon Camp niet zo'n aangename zanger hier. Hij heeft beter gepresteerd.

Grote afwezige op deze plaat is ook het orkest. De band legt lagen keyboards over elkaar om een orkest te faken, wat niet overal werkt, en het een beetje een machinaal geluid meegeeft.

Na deze plaat verlaat John Tout de band, en Terrence Sullivan vertrekt ook. Daarbij dropt het label de band. Dus je kan deze plaat wel een beetje zien, als de laatste echte Renaissance plaat.

De eerste (of tweede) pop-plaat van de band. De lange symfonische songs zijn achterwege gelaten. In plaats daarvan krijgen we korte, scherpe intelligente pop met lichte prog-invloeden.

Het werkt echt erg goed op deze plaat. Compositorisch is dit echt een sterke plaat. De muzikanten zijn op dreef, de productie is helder en dynamisch en Annie is echt erg goed bij stem. Verder is er meer synthesizer en minder piano, maar ook dat drukt de pret niet.

Ja, hierna hield het wat mij betreft op bij Renaissance. Het is hun meest recente album in mijn collectie. De tweede echte popplaat inderdaad. Een begrijpelijke keuze, omdat het muzikale klimaat eind jaren zeventig behoorlijk veranderde - prog (of symfonische rock, zoals we dat toen nog noemden) was definitief uit de mode. En het eerste album in de nieuwe stijl, de voorganger A song for all seasons, had de groep geen windeieren gelegd. Met Northern lights haalden ze zowaar de Britse top 10 - hun enige echte singlehit!

Hoewel ik hun meeste voorafgaande albums uit de jaren zeventig sterker vind, maakt Renaissance hier nog steeds zeer acceptabele muziek. Veel echte 'rock' zat er al niet in hun muziek, dus dat de koers van epische nummers maar bondiger werk werd verlegd, was begrijpelijk. En het leidde tot mooie resultaten. Zeker op de voorgaande plaat, die beschouw ik als een van hun betere. Maar ook hier nog, hoewel een tikje minder.

Maar menig popband die een wat zweverige stijl aanhoudt, zou jaloers zijn om knappe songs als The winter tree, Forever changing, The discovery en The flood at Lyons. Hoogtepunt vind ik zelf Kalynda (a magical isle), met die prachtig uitwaaierende gitaarakkoorden, een mooie, herkenbare melodie en de als altijd hemelse zang van Annie Haslam. Wel jammer dat het orkest hier weg is, daardoor wordt het bandgeluid toch wat dunner - al is de productie magistraal.

Renaissance heeft een unieke sound, vind ik: folky prog (of proggy folk, zo je wilt); sfeervol, bloedmelodieus en natuurlijk altijd die prachtige (ook meerstemmige) zanglijnen). Dat unieke blijft ook hier in stand. Het klinkt allemaal wat lieflijk, sprookjesachtig bijna, en zal het waarschijnlijk niet goed doen bij progliefhebbers die wat stevigers willen horen. Maar als ik ervoor in de stemming ben, kan ik gerust een hele avond naar Renaissance-muziek luisteren...

Precies dat. En alle lieden die deze plaat als niet mooi herinneren, daag ik uit om deze toch eens op te zetten. Op zo een nummer als The Discovery (instrumentaal) komen echt erg veel folk-elementen naar boven.

Een mooie plaat die wat in hetzelfde subgenre zit, is de debuutplaat van Sall Oldfield. Ook erg sprookjesachtig en wat folky pop.

Een wat onbekend album voor mij. Ooit eind jaren 70/begin jaren 80 een album van deze progfolk groep gekocht (Novela), maar in de jaren 80 verdween die plaat ergens onder aan op de stapel achterhaalde platen. Want de prog/sympho was dood en achterhaald een nieuwe generatie muzikanten namen het over met totaal andere muziek.
Dus in 1979 is dit album totaal langs me heen gegaan. Op zich een interessante tijd , de oude groepen die wanhopig probeerden aan te haken bij de nieuwe tijd (wat vaak jammerlijk mislukte) , maar uiteindelijk toe moesten geven dat hun tijd erop zat.
Nu was natuurlijk de prog/sympho muziek eind jaren 70 soms ook wel over de top, als je toen naar Yes en ELP keek. Het kan ook 'te' worden. ELP ging op toer met een heel orkest, waardoor ze failliet gingen. Geen wonder dat er een tegenbeweging kwam vanuit de punk, waar je al op het podium kon staan als je drie akkoorden kon spelen.
Renaissance heeft natuurlijk hetzelfde probleem. Bekend geworden door hun lange nummers, orkestraal, wat te doen ?
Dezelfde producer als de laatste plaat, de studio van Ian Anderson, maar dit keer geen orkest en ook geen lange nummers.
Toch klinkt het al met al wel echt Renaissance. Dat komt natuurlijk door zangeres Annie Haslam, maar ook door andere zaken. Als je de bas hoort weet je gelijk 'Renaissance' , dat is best knap. Het orkest maakt plaats voor meer synths , toch stoort dat niet.
Het songmateriaal is zeker niet slacht, men gooit niet de hele prog/sympho over boord en blijft ergens wel trouw aan hun muziek. Maar dan net anders. Er zitten echt wel pareltjes tussen. De plaat deed niets, voor het nieuwe publiek niet modern genoeg, voor het oude publiek niet conservatief genoeg. De platenmaatschappij gaf het op en ze konde op zoek naar een andere.
Pas toen veel later de geremasterde heruitgaven kwam de waardering er wel. Geen top plaat, maar zonder meer de moeite waard.
Ik heb pas geleden de plaat nog op oud vinyl kunnen vinden. Wat me opvalt is ook dat de plaat redelijk lang duurt voor vinyl (45 minuten) en dat het nog steeds goed klinkt. Misschien wel de laatste plaat van de klassieke Renaissance , en uiteindelijk zie je altijd met de muziek dat het weer terug komt en gewaardeerd wordt. Zeker geen verkeerde plaat , de moeite waard.