Renaissance - Camera Camera (1981)

helaas helaas, Renaissance verlaat hier het symfonische geluid uit de jaren 70 en gaat de wat meer progressieve popkant uit, met soms nogal gekunstelde arrangementen. Dat past ze niet, en eerlijk gezegd mis ik ook erg het London Symphony Orchestra dat t/m A Song for all Seasons nog wel aanwezig was.

Zo ontzettend slecht als iedereen het vindt, is het niet.

Dit is gewoon een goede pop-plaat, wat me hier en daar wat doet denken aan Kate Bush.

Op de hoes staan op de voorkant drie mensen: Annie, Jon en Michael. Ze hebben het erg naar hun zin. Op de achterkant lachen Michael en Jon ons toe, maar kijkt Annie toch een beetje bezorgd. Zou dat met de muzikale inlijsting van deze plaat te maken hebben?

Volgens de hoes bestaat Renaissance uit: Annie Haslam, Michael Dunford, Jon Camp, Peter Gosling (keyboards) en Peter Barron (drums). Maar deze twee Peters dragen aan de sound niet zoveel toe als de vertrokken leden Terence Sullivan en John Tout.
De heren doen trouwens wel hun best om echt mee te doen, zo drumt Peter er toch aardig op los en probeert andere Peter ook wat van die pianoriedeltjes te spelen maar pakt toch nét even te vaak de synth, om het echt Renaissance te laten klinken.

Dat is denk ik ook het grootste probleem met deze plaat. Door de vele synths en de wat droge productie klinkt het minder groots dan we gewend zijn.

Ik heb ook niet veel verstande van New Wave, maar volgens mij is er betere New Wave dan dit. Toch is het allemaal erg aardig, en ligt dit meer tegen Kate Bush aan dan menig ander Renaissance-plaat.

Dit is ook de enige Renaissanceplaat met een aparte credit voor de make-up. Tja, 1981 he.

ja hoor we zijn weer in de jaren 80 beland. En dat schijnt lastig te zijn voor de meeste artiesten uit de jaren 70. Zo ook renaissance helaas. En inderdaad klinkt bijna als kate bush

Ik ben niet vies van een goede portie new-wave, Kate Bush is een artiest die ik enorm waardeer en Renaissance heeft menig klassealbum afgeleverd. De ingrediënten voor een verborgen parel zijn dan aanwezig zou je zeggen. Helaas bevat dit album buitengewoon futloze muziek. De zang van Haslam blijft uitstekend, maar de arrangementen zijn ronduit inspiratieloos. "Saai" vat deze plaat nog het beste samen.