Verdunkeln - Einblick in den Qualenfall (2007)

Als je die ellende van Behemoth's A Forest wegspoelt, kan het op zich wel aardige idee achter die songkeuze je voeren naar deze creatie van het Duitse Verdunkeln uit 2007. Hier kruipt new wave als een wilde braamscheut door de neerslachtige black metal heen. Onopgemerkt maar uiteindelijk onlosmakelijk verbonden met de rest van het werk. Geen gedoe verder met shoegaze dingen maar gewoon een, zij het voorzichtige, synthese tussen black metal en postpunk.

De complentatieve aspecten van Burzum en de oorlogsmarsen van Bathory omarmen de wavegeluiden alsof het nooit anders was. De referenties zijn er voor enige beeldvorming want verder heeft Verdunkeln een hele eigen(zinnige) stijl.

Het zijn de met echo beladen tokkels en de voorzichtige synths die als flarden ochtendmist door het verder zware en doomy geluid heendringen om de dans met de duisternis aan te gaan. Dat is de subtiele synthese die ik probeer te omschrijven.

Vooral het lange Im Zwiespalt blijft eindeloos in het hoofd vol somberheid rondspoken. Het repetitieve karakter werkt hier zeer effectief en heeft een fraaie dromerige uitwerking.

De relatief nette productie houdt de boel ietwat aan de brave kant. Maar uiteindelijk moet het daar in deze weelderige uitspatting van melodram niet over gaan. Het was alweer een fiks aantal jaren geleden dat ik deze voor het laatst draaide, maar de hernieuwde kennismaking laat opnieuw een uitstekende indruk achter. Soms heb je dat, dat veel moois in de kast gewoon ondergesneeuwd raakt in die vele releases die ook weer allemaal aandacht verdienen.

God, als ik toch eens met pensioen was, dan ga ik hele dagen niets anders doen dan al die herrie luisteren zoals ik dat in mijn tienerjaren deed. Uren en uren achter elkaar dus. Als er dan nog zoiets bestaat en ik niet doof of dood ben, that is.