I Self Devine - The Sound of Low Class Amerika (2012)

Video van Exist the Remain toegevoegd.

Hij is mij enkele dagen geleden opgestuurd! Ik ben benieuwd!

Goede plaat hoor van I Self Devine, hij heeft jammer genoeg niet de meest boeiende flow maar hij weet dit te compenseren door middel van passie, inzet en fijne teksten. Productioneel steekt de plaat prima in elkaar, naarmate het einde vordert gaat dit album steeds beter klinken.

Die verse van Brother Ali

Vandaag binnengekregen en vind hem erg vermakelijk! Ik denk dat dit een 3,5-4,0 wordt. Het enige wat ik nog mis is een Dead Prez feature.

Sinds de release van zijn debuutalbum Self Destruction (2005) heeft Rhymesayers-artiest I Self Devine zich op de achtergrond van de muziekindustrie gehouden. In die tijd heeft hij zich als maatschappelijk werker ingezet voor de plaatselijke gemeenschap van Minneapolis; hierdoor kwam hij in aanraking met de onrechtvaardigheid die de lagere klasse in Amerika wordt aangedaan. Het is dan ook dit onderwerp dat I Self Devine beschrijft en bekritiseert op zijn nieuwe album The Sound of Low Class America.

Lees hier verder.

Leuk stukje! Ben het grotendeels wel met je eens, alleen stoor ik me minder aan zijn stemgeluid. Klinkt juist wel erg lekker.

Vreemd dat dit album niet echt wordt opgepikt hier op de site. Persoonlijk vind ik dit één van de betere hiphopreleases van 't jaar. Mkali’s raps zijn soms inderdaad wat aan de monotone kant - hij had hier best iets meer variatie in kunnen brengen - maar ik vind dat verder helemaal geen belemmering, en daarbij: door de gastartiesten, teksten en vooral de fijne en afwisselende producties heb ik me geen seconde verveeld. Hoewel de liedjes met de meest kritische teksten (Power, het funky Living Under Siege, het jazzy Stuck en tot slot natuurlijk Cold Anger (Know Ya Rights)) over het algemeen tot het beste van het album behoren, wordt het hoogtepunt keurig voor het laatste bewaard. De acht minuten van Self Awareness laten als het ware beknopt horen wat Mkali heeft meegemaakt; niet alleen in het verre verleden maar ook hoe hij zelf geëvolueerd is sinds Self Destruction van zeven jaar eerder. Iets wat niet zozeer terug te vinden is in de tekst, maar vooral te horen is. Dergelijke oprechte en bovenal persoonlijke nummers hebben mijn interesse en waardering sowieso best snel. The Sound of Low Class Amerika was het wachten zeker waard. Geweldig album met 'n nagenoeg perfecte afwerking.