Curtis Salgado - Soul Shot (2012)

Curtis Salgado is de artiest waarvan wij vandaag een recensie schrijven. Een artiest die we toch ook wel een oudgediende mogen noemen. De man maakte immers al zo’n 5 solo-albums over een periode van 17 jaar. Voeg daar een album samen met Terry Robb aan toe en je weet dat we iemand hebben die al een tijdje muziek maakt. De genres waar hij deze muziek in maakte was vooral de blues. Nu is het 2012 en komt hij met het album Soul Shot, een album dat minder op de blues maar meer op de soul gefixeerd is.

Covers zingen, het is bijna een hit aan het worden. Ware het niet dat de meeste van die coveralbum allemaal niet zo heel boeiend zijn. Salgado bediend zich op dit album ook van een aantal covers (6 van de 11 songs), maar schrijft gelukkig ook een aantal eigen nummers. Dat is niet alleen een pré, het maakt het over het algemeen ook meteen nog een stuk interessanter. Voeg daar aan toe dat Salgado ook zelf mondharmonica speelt en het wordt weer iets interessanter. Een ander voordeel is dat de gekozen covers niet de platgereden paden zijn, maar juist origineel gekozen zijn.
Neem de opener What You Gonna Do, het origineel van Bobby Womack, hierin horen we de Joe Cocker-achtige stem van Curtis en de energieke, retro sound die we meer op dit album gaan horen. Een andere is George Clinton’s Getting to Know You, ook een cover die prima swingt. Iets minder is dan weer Otis Redding’s Love Man. Het is natuurlijk bijna onmogelijk om dit nummer te coveren. Qua energie komt Salgado een heel eind, qua intensiteit redt hij het niet bij Otis. Verder zijn er nog covers van Charles Hodges en Johnny Guitar Watson.

De eigen nummers zijn natuurlijk ook interessant. Love Comfort Zone is een sterke song, She Didn’t Cut Me Loose is één van de beste. Op dit nummer is de blues nooit ver weg en het nummer grooved als een malle. Ook He Played his Harmonica knalt er lekker in. Een stuk minder is dan het nummer Let Me Make Love to You, deze is de glijerige. Het past niet zo goed bij Salgado.

Conclusie? Curtis Salgado heeft een prima album afgeleverd. Dit ondanks de covers, waar ik toch niet zo’n fan ben. Maar hij brengt het origineel en energiek. Ook de eigen nummers mogen er vaak zijn. Een prima plaat.