Raison d'Être - When the Earth Dissolves in Ashes (2012)

In 2008 kwam de Zweedse ambient act Raison d'Etre met de krachtige live cd The Luminous experience.
Twee jaar later, in 2010, kwam een driedubbelaar uit, Live archives, een 'muur van geluid' en een staalkaart van Raison d'Etre's kunnen - er zat materiaal bij van vroege albums als In sadness, silence and solitude en van later werk zoals Metamorphyses.

Waarom componist Peter Andersson dan zo snel al met een derde live album komt, is mij een raadsel.
Er zitten hier en daar krachtige passages in When the earth dissolves in ashes, maar het merendeel van het recente 'geluid' van Raison d'Etre met zijn kakofonie aan schraapgeluiden kennen we nu wel.

Ik reken mezelf onder de die-hard fans van Raison d'Etre maar genoeg is genoeg - ik zie (en hoor) nu graag weer iets echt nieuws van de maëstro in plaats van een plaat die je helaas niet anders kan bestempelen dan als een matige herhalingsoefening.

Deze viel vandaag bij mij op de deurmat. Ondanks het kritische commentaar van mede die-hard fan Yorgos, ben ik toch benieuwd. Meer van hetzelfde hoeft niet per se slecht(er) te zijn en hopelijk is dat dan ook niet het geval, maar gevoelsmatig is dit derde live-album in relatief korte tijd misschien inderdaad teveel van het goede.

Overigens komt er dit jaar ook een nieuwe, zg. Redux-versie uit van het oude Raison d'Etre-werk Aprés Nous le Déluge, opnieuw opgepoetst en digitaal geremastered én extra toegevoegd 5 bonustracks.

Compleet nieuw werk blijft vooralsnog uit, maar stiekem zit ik daar ook het meest op te wachten...