Tad Morose - A Mended Rhyme (1997)

Hele pagina's worden bij volstrekt oninteressante bands als Hammerfall en Sonata Arctica volgeleuterd. En Tad Morose wordt helemaal overgeslagen.

Daarmee verraad ik dat Tad Morose op hun derde langspeler ook een Scandinavische powermetalband is. Met een kleine buiging naar Candlemass en Memento Mori dat zorgt voor een doomy karakter met een stoere doch plechtige touch.
Het materiaal is interessant en avontuurlijk maar tegelijkertijd ook redelijk toegankelijk. Ofschoon de band in The Trader Of Souls ook wat progressievere paden verkent.

Terwijl geweldig riff en toetsenwerk met elkaar worstelt om de eretitel gaan de theatrale vocalen van Urban Breed er vandoor met de hoofdprijs. De dramatische zanglijnen in de technofobische opener Circuit Vision vormen al direct een goedpassend vehikel voor deze mijnheer.

Tad Morose is mijn insziens één van de betere powermetal acts van de jaren 90. En A Mended Rhyme is wat mij betreft ook hun beste voorbeeld.

Alhoewel ik meer fan ben van de eerste 2 (plus EP) cd's van Tad Morose, vind ik ook deze goed te pruimen. Na deze cd werd het allemaal wat minder (vind ik) maar met deze heb je een goede cd in huis. Vooral Time Of No Sun is een topper!

Oh boy, meer dan 20 jaar later en ik kom er nog steeds moeilijk doorheen. Met name - nog altijd - door de stem. Ik heb later werk met hem gehoord, kon ik hem veel beter velen... maar hier, zingt als een kraai. En ik bedoel niet vals, maar de kras in zijn stem irriteert mij werkelijk mateloos, het gekraak. En dan gedragen en verhalend proberen te zingen, komt zeer geforceerd en gemaakt op mij over. Ik sloeg muziek/bands met hem dan ook altijd over. Beetje hetzelfde verhaal als met Wade Black, maar op één of andere manier kan ik die beter hebben.
De nummers zijn niet verkeerd an sich, qua productie is het ook wat kaal, kil en knallend (drums). Ik mis het geluid van Leaving The Past Behind, was misschien ook niet zaligmakend maar wel warm. Ik heb 'm nu weer eens aanstaan, maar weet niet of ik het einde van de cd haal. Misschien later werk van hem en de band weer eens een kans geven. Ik weerhoud mezelf van een stem, omdat ik toch hoor dat de muziek an sich gewoon goed is.