Delta Moon - Black Cat Oil (2012)

Wat een geweldige plaat is deze "Black Cat Oil" van Delta Moon. In Amerika is deze plaat al uit en middels (legale) download geniet ik er al een aantal dagen van. Dit is mijn eerste kennismaking met Delta Moon, maar op basis van deze topprestatie zal ik zeker de rest van hun catalogus gaan ontdekken. Delta Moon hanteert op deze plaat een mooie mix van akoestische en electrische blues, waarbij de tracks vaak rustig beginnen en uitmonden in prachtig mooie, venijnige, soms dreigend, maar vooral intens gitaarspel. Ondanks dat de nummers niet allemaal passen in dezelfde bluesstijl, is het toch een mooi coherent geheel geworden. Hoogtepunten zijn voor mij de titeltrack "Black Cat Oil" en "Black Coffee". Deze songs hebben een beklemmend karakter door het dreigende spel en de opzwepende ritmes. Alles wat ik mooi vind aan de blues heeft Delta Moon teruggebracht tot één album. Nu al één van mijn favoriete releases van 2012!

Op sites als Bol.com, Bluesmagazine en Spotify zie ik een andere veel mooiere hoes met een oude gesloopte voorkant van een auto. Ik zie bij Allmusic en ook op hun eigen site dan weer wel bovenstaande afbeelding. Maar het gaat om de muziek nietwaar? Wat is dit eigenlijk voor een band? Dit is een mainstream blues rock band uit Georgia met de nodige rootsinvloeden. In de tijd dat ze nog met een zangeres werkten waren ze wel beter dan tegenwoordig. Luister maar eens naar het titelloze album uit 2002. Na het vertrek van de 2e zangeres besloot zanger en songwriter Tom Gray maar alle vocalen voor zijn rekening te gaan nemen. Ze hadden beter toch op zoek kunnen gaan naar een nieuwe zangeres. De zang van Gray is namelijk nogal lijzig en eentonig. Hij mist de nodige diepte en daardoor missen sommige songs de nodige zeggingskracht. Dat is jammer, want instrumentaal zit het allemaal verder prima in elkaar.