Mylène Farmer - Mylenium Tour (2000)

is het gek dat ik een zwak voor ( de muziek van ) deze dame heb.

Nee, zeker als je Frans heet, is dat niet gek.

Alleen al vanwege het uiterlijk van de limited edition een reden om te kopen. Het geheel weegt zeker een halve kilo en is van goudkleurig metaal en stelt een openslaande poort voor. De inhoud achter deze poort is heerlijk. Heel energiek en tegelijk ook mysterieus (deels ook vanwege mijn gebrekkige kennis van het Frans )

Af en toe treed ik de wereld van Mylène binnen en dan begeef ik me in een sprookjeswereld. Ik heb de dvd's 'Live à Bercy' en 'The Milenium Tour' nu elk twee keer herbekeken en eigenlijk mag een derde keer ook. Wat een rasartieste! Tegelijk besef ik bij Mylène een aantal vaste principes en meningen die ik heb makkelijk overboord te gooien. Eigenlijk heb ik een hekel aan zangeressen die hun looks exploiteren, die danspasjes belangrijk vinden en die een immens showgehalte hebben. Ik heb een grondige afkeer van Madonna, Beyoncé, Jennifer Lopez, Shakira en gelijkaardige trutten. Ik luister veel liever naar de Suzanne Vega's en Tanita Tikarams van de wereld. En dan is er Mylène. Ze wisselt tien keer van kledij, het ene pakje al sexyer dan het andere. Ze danst in perfect ingestudeerde pasjes terwijl ze begeleid wordt door twee danseressen en zes mannen, type sixpack en tegelijk verwijfd. Ze daagt uit met een zelfzekere en intense blik. Ze verleidt, met haar ogen, ellenlange benen, poses. De show is immens. En dan heb ik dit 'waw-gevoel', tegen al mijn principes in. En dat mag, want de nummers zijn gewoon ijzersterk met een mysterieus randje en bij momenten ondoordringbare teksten. Geen irriterende nummers met belachelijke teksten zoals bij voorgaande genoemde zangeressen. En vulgair is ze ook niet, alweer in tegenstelling tot de Madonna's die ons teisteren. Naast al die bewondering zijn er een aantal zaken die me ergeren of op zijn minst een lachje teweeg brengen. De beelden van het publiek zijn vaak lachwekkend. Vrouwen en mannen die echt met haar dwepen, die haar aanbidden als een godin, die alle armbewegingen meedoen, die smachtend en kwijlend kijken, die wellicht een 2 uur durend orgasme ervaren. Beetje grappig, zelfs zielig. Heel holebi-lijkend publiek ook, wat travestie-achtig. Maar oké, respect voor iedereen. En ook Mylène kan soms ergeren: de hoge stem in de nummers vind ik engelenmooi, maar de schreeuwtjes naar het publiek tussendoor bezorgen koppijn. En het ergerlijkste: het wenen tijdens de nummers. Een eerste keer kan het ontroerend overkomen, maar tot drie keer toe in één concert is van het goede te veel. Ik ervaar het als het professioneel ingeoefend met immens fakegehalte. Ze geniet iets te veel van de godinnenstatus. En als die mannen op de eerste rij dan mee bleiten, denk ik:' Ochgottekes toch, get a life.' Maar ondanks al die kritiek beken ik Mylène heel hoog op de waardeladder te plaatsen en me vrijwillig en bewust te laten verleiden. Een apart gevalletje, dat Mylèneke.