Henry Cow - The Henry Cow Legend (1973)

Henry Cow was een band, eigenlijk meer een collectief, dat - zelfs begin jaren 70 - commercieel gezien te weinig bestaansrecht had. Veel in de muziek draait om improvisatie en toeval, onder leiding van één van mijn muzikale 'selfmade' - helden Fred Frith. Wat is voor mij belangrijk: ik ken niets dat hierop lijkt, en het geeft toch sfeer en stijl ten beste!
Moet ik nou gaan omschrijven hoe het klinkt? Nee, ik verdom het. Luister. Verwerp het of omarm het. En dan wil ik graag weten hoe het bevallen is.
Wat ik ervan vind?Ik vind het van een onaardse schoonheid. Deze én Unrest zijn absoluut niet te versmaden!

Pfoe... Improvisatie en toeval ?
Ja op deze plaat komt de nodige improvisatie voor maar laat ik verder bij Henry Cow nou altijd het idee hebben gehad dat zo'n beetje elke noot bediscussieerd werd. Er is dan volgens mij weinig toevalligs aan deze muziek.
Leg End was als eerste plaat ook mijn kennismaking met de band.
Ik vind het een erg goede plaat maar de opvolgers Unrest en In Praise of Learning vind ik consistenter. Hier zoekt men nog duidelijk naar een eigen geluid.
Beste nummer: Extract from "With the Yellow Half-Moon and Blue Star" met aansluitend Teenbeat Reprise

Nou ja, dat wil zeggen dat het compositorische element in de loop van de jaren zeventig steeds meer werd losgelaten, naarmate Fred Frith meer invloed kreeg. Op Leg End staat dit nog relatief aan het begin, op Unrest (m.n. op de laatste stukken) bevindt zich veel meer improvisatie.
Leuk dat er nog liefhebbers van deze band zijn, trouwens!

Ja insgelijks.

Waarschijnlijk komt het omdat ik de geimproviseerde stukken uit m'n geheugen geskipt heb.
Ik heb het niet zo op de kakafonie. Misschien luisteren we beiden naar andere nummers.

Er zal wel een term zijn voor deze schijnbaar geimproviseerde chaotische structuur (zie ook Captain Beefheart). Ik kom hier terecht door de link met (Pere Ubu frontman) David Thomas. Chris Cutler en Lindsay Cooper speelden met hem samen in The Pedestrians. Leuke ontdekking, om ook bekende namen Robert Wyatt en Fred Frith hier terug te zien.

Liefhebbers van Can en Zappa moeten deze ook eens beluisteren. Experimentele jazz, rock en avant-garde lopen door elkaar heen zonder dat het voor de luisteraar vermoeiend wordt. Fred Frith heeft een unieke stijl van spelen, die hier in groepsverband een stuk beter werkt dan op Fred Frith - Guitar Solos (1974)