Aroma di Amore - Samizdat (2012)

Lang stiekem op gehoopt, door velen. Die zelfde velen geloofden wellicht niet dàt het er ooit van zou komen en of dat dan nog wel wat ging worden. Maar het is ondertussen een feit: een nieuw album van Aroma di Amore, sinds enkele jaren herenigd en sporadisch toerend. Toen er een verzamel-album opdook met ook wat niet eerder uitgebrachte nummers erop, toen die sporadische optredens minder sporadisch bleken te zijn... Ja, de hoop was gevoed...

En in 2012 kwam AdA dus met een nieuwe plaat. Ik had de eer de cd-voorstelling in de AB (Brussel) bij te wonen, waar het live-debuut van de nieuwe nummers iedereen kon bekoren. Nieuwe nummers, die volop in deze eeuw geworteld zijn, zonder het Aroma di Amore-karakter te verliezen. En zo blijkt dat ook op 'Samizdat', het album.

De teksten van Elvis Peeters zijn nog steeds én absurd én apart en humoristisch. Donker en pessimistisch ook. Soms ook heel duidelijk maatschappij-krtisich zoals op 'Het Land is Moe' (politieke impasse in België) en 'Winst/ Verlies' (bankencrisis)

Muzikaal klinkt het iets minder new wave en meer 'mainstream'-rock. Of neen, dat eigenlijk niet waar: het klinkt haast als een belediging. Laten we zeggen: meer indie, en hedendaags minder retro wave dan de sound van sommige "nieuwe" bandjes (!). De gitaren behoorlijk prominent. De keys komen veel minder aan bod dan in de vroegere jaren ...

Het album klinkt dan ook op geen moment als 'retro' of een kopie van vroeger. Toch typisch Aroma di Amore en toch ook ànders. Samizdat werd een zeer evenwichtig album, met de nodige serieux en ook weerom een flinke dosis absurditeit met toch ook de typische Aroma di Amore-hoek-af, en dat verheugt me!

Luister zeker naar 'Stront' en 'Hunker'. En het tweeluik: de (d)warse ballads 'Nu We Allemaal Alleen Zijn' / 'Nu We Allemaal Bijeen Zijn'. Slik....

'Het Land is Moe' en 'Winst/ Verlies' - zie ook hoger in de tekst - zijn ongetwijfeld ontstaan toen Peeters zich 'boos' maakte en het werden toppers; wat mijn betreft de beste twee nummers van het album....

Weinig keys, schreef ik eerder. Maar ze zijn er wél natuurlijk. Subtiel en minder prominent. Maar geschikt om sfeer te scheppen: wat zich het beste toont in de beklemmende, wanhopige, prachtige ballad 'Kom Terug'..

Maar vergeten we ook niet de grootsheid van 'Hoor Hoe Weent Mijn Ziel' en een krachtig 'Lucifer'.... Live bracht AdA een cover van Wire's 'Heartbeat', in vertaling als 'Hartklop'. Prachtig was dat. Toen viel me pas de verwantschap met deze band op! Los daarvan: die cover had gerust als bonustrack op dit album gemogen...

2011-12: Aroma di Amore was plotseling terug. Optredens, een nieuwe verzamelaar én een nagenlnieuw album dat ertoe doet. Fijn om dit prettig gestoorde collectief terug in ons midden te hebben...