Procol Harum - Procol's Ninth (1975)

Goh, wat is dit slecht als je de oudere muziek van hun eerst heb beluisterd.....

Ik mag anders graag Pandora's box opentrekken. Al tart ik daarmee mijn lot, ik weet het!

Hier begon Procol Harum echt minder te worden. Twee niets toevoegende covers en Taking The Time zijn een skipmoment. Gelukkig staat er nog genoeg mooi materiaal op zoals Pandora's Box, The Final Thrust en Without A Doubt.

Een wat minder album van Procol Harum. Het geluid is imo simpelweg te weinig subtiel en veel te hard (althans voor deze oortjes). Kwestie van verkeerde producers misschien, alhoewel die niet bepaald de minsten waren (Jerry Leiber en Mike Stoller). Daarnaast staan er niet genoeg echt memorabele liedjes op Procol's Ninth en is de cover van Eight Days a Week een aanfluiting. Pandora's Box en The Final Thrust hielden mijn aandacht wél vast.

Als verzachtende opmerking zou ik willen toevoegen dat er prachtig wordt gemusiceerd op dit album, wat helaas voor mij niet genoeg is.

Inderdaad een heel zwak album; niet de moeite waard om het meerdere keren te beluisteren. Inspiratieloos, flets, passé. Alleen het openingsnummer vind ik de moeite waard (Pandora's box). Van mij krijgt dit maar 1 1/2 ster.

Het was aan de score al af te lezen, maar Procol's Ninth is absoluut het minste werk dat de band tot nu toe heeft uitgebracht. Enkele aardige songs daargelaten (Pandora's Box, The Piper's Tune) is het album vooral erg simpel en ongelaagd (is dat een woord?). Geen symfo of prog, maar vooral wat meer standaard popstructuren met wat bluesy invloeden. Een complete ramp? Nee. Goed? Ook niet. Hoeft ook maar een keer beluisterd te worden om een duidelijk oordeel te kunnen vellen. Gelukkig zingt Brooker nog steeds wel mooi.

Voorlopige tussenstand:
1. Grand Hotel
2. Home
3. Shine On Brightly
4. Procol Harum
5. Broken Barricades
6. Exotic Birds And Fruit
7. A Salty Dog
8. Procol's Ninth

Weer een bijzonder matig album van Procol Harum. En dan ben ik wel blij met de erbarmelijke Beatles cover. Het bewijst gewoon dat de band het hier volledig kwijt is. Allemaal saaie songs. Op enkele wordt nog enigszins geëxperimenteerd, waardoor het net wat dragelijker is dan de voorganger, maar een leuk nummer als Eight Days A Week zo om zeep helpen met futloos spel en een ongeïnteresseerde zanger is bijna een kunst. Ik snap wel dat het einde hier bijna in zicht is. Ik ben benieuwd of de reünieplaten beter zijn.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. Home
4. Grand Hotel
5. A Salty Dog
6. Broken Barricades
7. Procol's Ninth
8. Exotic Birds And Fruits

Gisteren de LP 2ehands gevonden en daarmee heb ik alle oude Procol Harum albums veelal in huis, of dan wel gehoord! Daarmee is het goede nieuws ook gezegd. Geen verbetering t.o.v. de zwakke voorganger en het ontbreken van lange stukken maar een tiental veelal kortere songs is meer een aanpak voor een Gary Brooker soloalbum. Er staat weinig memorabel materiaal op als Pandora's Box meteen al tot het beste werk behoort.