Procol Harum - Something Magic (1977)

Niet echt best, erg gezapige plaat. Tis niet veel meer nadat Robin Trower weg was gegaan. Grand Hotel is dan nog wel aardig.

Gelukkig weer een stapje beter dan Procol's Ninth, al komt het nog niet in de buurt van de vroegere periode. Zo eind jaren '70 hadden wel meer bands problemen met hun sound behouden in een tijd dat punk steeds populairder werd. Briljant is het album nog steeds niet, maar het is wel fijn om de klassieke sound toch weer enigszins te horen. The Worm And The Three is wel mooi, maar niet heel spetterend als ik het vergelijk met In Held T'was In I. Zonde dat dit dan de zwanenzang was. Wel benieuwd hoe het jaren '90 album klinkt.

Voorlopige tussenstand:
1. Grand Hotel
2. Home
3. Shine On Brightly
4. Procol Harum
5. Broken Barricades
6. Exotic Birds And Fruit
7. Something Magic
8. A Salty Dog
9. Procol's Ninth

Nogal een omslag voor Procol Harum en eigenlijk ben ik hier nog positief verrast. Echt van wereldniveau is dit natuurlijk ook niet, maar in elk geval heb ik niet naar de klok gekeken, omdat ik wilde weten hoe lang dit nog ging duren. Wat direct opvalt is dat de oude sound helemaal verdwenen is. Something Magic is dan ook een prima gekozen titel, want sommige momenten hebben wel een vleugje magie. De symfo is weer terug, maar dan in een duidelijk jaren zeventig jasje. Je hoort meer keyboards dan een Hammond orgel. Strangers In Space valt best goed en Worm And The Tree epos mag er wezen. Door de vertellende voordracht deed het me denken aan War Of The Worlds. Het is best een speels album, al staan er ook wel echt matige nummers op. Voor nu 3,5 sterren en dat had ik vooraf echt niet zien aankomen.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Something Magic
3. Procol Harum
4. Home
5. Grand Hotel
6. A Salty Dog
7. Broken Barricades
8. Procol's Ninth
9. Exotic Birds And Fruits

Opgenomen in Miami met twee topproducers, die de helft van het materiaal naar de prullenbak verwezen. Wat nu!? moet Gary Brooker gedacht hebben, want hij had nu nog maar een halve plaat. Daarom poetste hij een 19 minuten durend episch symfonisch stuk op, een werk dat al een paar jaar op de plank lag, op tekst van Keith Reid, en dat werd kant 2.
Helemaal niet zo slecht dit album inderdaad. We missen het kenmerkende Hammond-geluid, maar krijgen er ook wat voor terug. Titelnummer Something Magic en Strangers in Space hebben best wel wat.

Dank voor de tekst, uitleg en waarderingen in de laatste berichten. Ik spitte vanmiddag wat tweedehands platenbakken door en stuitte op dit album voor een leuk prijsje. Plaat heeft een klaphoes waarvan de binnenhoes geheel aan The Worm and the Tree gewijd is - zeven versen en een illustratie. Alsof dat nog niet genoeg is zit er ook een tekstvel voor de overige nummers met aan ommezijde een bandfoto bij. Het titelnummer staat wel eens op een compilatie, track erna lijkt niet zo raar en Wizard Man moet een losse single zijn geweest die later op CD bijgevoegd is. Die laatste twee tracks schommelen echter ergens tussen saai en oninteressant. Dan is het tijd om er even goed voor te gaan zitten voor dat epos dat de B-kant beslaat. Die gesproken stukjes roepen herrinneringen op aan In Held Twas in I, welk niveau misschien wel niet gehaald wordt maar wat tot de wederopstanding van Procol Harum zeker niet misstaat als zwanenzang. De bezetting moet verder sinds het vertrekken van de nodige leden uit de begintijd redelijk stabiel zijn gebleven.

Het droevige nieuws omtrent Brooker zorgt er in ieder geval voor dat ik weer eens wat albums van PH uit de kast heb getrokken. Over het algemeen zijn die anno 2022 beter dan dat ze in mijn herinnering stonden dus dat is fijn. Zo ook deze, een wat onbekender album uit de discografie met ook nog een behoorlijk laag gemiddelde.

De b kant is een soort suite in een conceptstijl. Het doet mij soms ook wel eens denken aan War of the Worlds. Ook door de lichte kleine disco invloeden/invalshoeken zoals die ook op WotW te horen zijn. En uiteraard de vertelster. Echter, deze plaat kwam een jaartje eerder uit. Wil ik daarmee zeggen dat Brooker Jeff Wayne beïnvloedde? Nee dat gaat te ver maar wel leuk om te horen.

Niet briljamt maar toch wel weer zo' n heerlijk jaren 70 sfeertje met het bombastische the worm and the tree

Dit album eind jaren 70 gekocht voor 7,50 gulden, was in de aanbieding. Eind jaren 70, de punk/new wave ontwaakte, Police, Bowie en ska muziek, maar toch ook interesse in de oude grote bands. Op mijn plaat is een extra nummer, op de hoes staat ook 'including an additional track -Wizzard Man-". Geen idee hoe bijzonder dit is. Ik weet nog dat de plaat niet bijzonder goed werd ontvangen , zeker kant 2 moest het wat ontgelden. Het voorgelezen epos werd als wel erg gemakkelijk gezien.
Jaren niet opgehad, dus toch wel benieuwd hoe ik het nu beoordeel en wat ik nog herken na al die jaren !
Te beginnen met kant 1 : ik ben zeer positief verrast. Prima nummers. Ik begrijp dat er wel wat veranderd is in de sound, synt ipv hammond orgel, maar dat stoort verder niet. 'Something Magic΅ is een verrassend begin, volgens mij was het ook als single uitgebracht, maar dat weet ik niet meer zeker. Het tweede nummer is ook niks mee en dan komt bij mij het extra nummer 'the Wizzard'. Daarna twee prachtige nummers. 'The Mark Of The Claw' met op een gegeven moment bijna een 'Lucky Man'-ELP achtig synthesizer stukje om met het zeer melancholieke 'Stangers in space' te eindigen. Dat deze kant zo kwalitatief goed was, kon ik me niet meer herinneren.
Dan kant 2, een epos over 'The Worm & The Tree', waar de prog en sympho registers voluit open getrokken kunnen worden. In mijn beleving als 17 jarige was het een lang en redelijk saai onderdeel. Had ik wel waardering voor het gesprokene bij 'Lord Of The Ages' van Magna Carta, dit vond ik wat lastiger. Maar met het klimmen van de jaren kun je misschien zaken wat meer plaatsen, zijn de hormonen wat minder prominent aanwezig en kun je van zo'n muziekstuk met tekst genieten. Muzikaal is het echt prima, prog/sympho uit de jaren 70. Maar ook direct een voorbode van de verwoestende punk/new wave golf die er aan zat te komen en genadeloos zou afrekenen met deze te veel 'bedachte' muziek. Maar daar erger ik me in het geheel niet aan en kan echt genieten van dit epos van bijna 20 minuten. Van de vernietiging van de boom tot de opstanding en alles wat daar tussen zit. Zeker een mooi verrassend album van deze band en Gary Brooker laat horen dat hij op dat moment nog niet afgeschreven mocht worden.