Diablo Swing Orchestra - Pandora's Piñata (2012)

Of hij zo goed is als de vorige weet ik nog niet, maar een ruime voldoende zit er weer in. Klasse band!

Wat een openbaring is dit zeg. Net dit album ontdekt en ik heb nog nooit dergelijke combinatie van muziekgenres gehoord. Het klinkt zelf nog buitengewoon schitterend.

Zie hier mijn review: Diablo Swing Orchestra - Pandora?s Piñata - ZwareMetalen.com. Voorlopig mijn plaat van het jaar, bijzonder sterk.

Geweldige plaat inderdaad, hier mijn review:
http://www.fileunder.nl/archives/2012/07/diablo_swing_orchestra_pandoras_pinata.php

(En we zijn de enige twee hier vrees ik andnino

Ben hier nog maar pas aangekomen op deze site, maar over deze plaat toch even iets kwijt se, wat een super plaat is me dit, heb deze echt al zot gedraaid, kan hier niet 1 gevoel op plakken, maar echt wat een openbaring dit is GENIETEN met een grote G! Dit is muziek die vele muziek achter zich laat hoor als ik eerst een goeie dsbm plaat opzet, daarna deze, heerlijk...better than any drug

Echt een verschikkelijk goed album. Het duurde een tijdje voordat bij mij het kwartje viel (vooral de opera zang was écht even slikken) maar dat -heerlijke- drumgeluid en de geweldige mix van gitaren en een heel scala aan andere instrumenten wisten me snel te overtuigen. Een staaltje muziek productie waar velen van zouden kunnen leren. Stuk voor stuk super gevarieerde songs, geen is hetzelfde!

Interessant puntje om te melden: wat deze band en dit album onderscheid is dat deze songs niet zomaar leuk aangekleden metal nummers zijn. De gitaren zijn echt ondergeschikt aan de violen etc.

5/5. Perfect productie, geweldige compositie en arrangementen, lekkere songs en zelfs voor de metalheads die niet zonder een beukende gitaar kunnen zijn enkele songs goed te verteren.

Nog steeds maar 9 stemmen voor dit album? Daar zou toch echt verandering in moeten komen. Dit blijft echt een hoogtepunt in het progressieve metalgenre. Het swingt de pan uit (vooral de drummer!), het is technisch, het is catchy, het is vernieuwend, het is geweldig geproduceerd en het zit vol met krachtige en soms zelfs wonderschone melodieën.

Mijn eerste indruk(ken):

Eerste nummer gehoord. Doet me ergens denken aan wat nummers van Mr. Bungle. De (hoge) zang... ik vraag me af of daar aan kan wennen. Het is een mooie stem, maar ik vind het hier niet zo geschikt. En wel jammer dat de gitaren behoorlijk overstemd worden door de blazers. Ik neem aan dat dat themaatje een bewuste ode aan Gershwin's Summertime is?

Tweede nummer ook al even geprobeerd. Het is een weirde combi, maar ergens klinkt het ook wel natuurlijk hier, de vrolijkheid van de swing / salsa gecombineerd met de agressie van drums en gitaren. Smaakt me beter dan het eerste nummer. Doet me soms ook wel denken aan wat Sepultura met percussie uitspookte.

Nou, meteen maar door met no. 3 dan. Begint lekker en dan komen we ineens bij een soort van Enya uit? Best een leuk nummer.

Track 4. Een prima rustig intermezzo’tje.

Bij 5 moet ik bij de zang nogal denken aan Muse (en daar ben ik allergisch voor), gecombineerd met een of ander Japans meidengroepje. Muziek is okay, het refrein vind ik extra leuk.

6 begint weergaloos, maar dan is daar Muse opeens weer... - wordt gewoon een crime om het uit te luisteren. Jammer!

Dan met 7 ineens een stuk opera. Klinkt okay, maar voelt wat verloren aan tussen de rest.

Ook in 8 gaat een nummer met potentie ten onder aan schmieren à la Muse. Ben nu zelfs zover dat ik stukjes ga skippen…

Nummer 9 dan? Zang iets minder als Muse, maar even dweperig. Het nummer vind ik verder wel aardig.

Nummer 10 is dan weer echt leuk, nu de zangeres weer aan de beurt is, en de goede combi van stijlen.

Dan laat ik 11 ook maar even draaien, ben er nu bijna. Ook hier zang tegen het dweperige aan, maar werkt nog net met de muziek hier. Behoorlijk leuk, lang en vrij rustig nummer met een lekker beukende finale.

Conclusie: wat heb ik net nou allemaal gehoord? Ik ga hem zeker nog eens proberen. Geen cijfer nog, maar ik zit op een heel coulante zes, wat dus bijna geheel te wijten is aan de Muse stukken...

Muse, dat is interessant, dat heb ik er nooit in gehoord? Maar misschien luister ik er zo overheen omdat ik het goed vind, ben ook best wel een Muse-fan...

De zang van Muse dan vooral. Let er maar es op bij die genoemde nummers.

Nu je het zegt inderdaad. Voor mij dus geen probleem, maar ik snap het zeker.

Dat je waanzinnig goed muziek kunt maken betekent nog niet dat je dan ook het beste album ooit kunt maken. Daar hebben we Thank You Scientist al voor die gaan zelfs nog een stapje verder dan dit orkest.
De eerste track behoort tot de categorie nice try, maar ik vind het niks. Ik neem aan dat de band er grappige pasjes en jazz hands bij tevoorschijn haalt. De gitaar voegt dan ook niet veel toe en zit er voor de vorm bij. Zo ook bij de volgende musical krakers. Het is me allemaal net wat te vrolijk naar mijn smaak. Voeg daar aan toe dat ik in mijn jeugd mijn portie blaasmuziek wel gehad heb dan is dit toch meer iets voor iemand anders. No score, de Exit strategy for a wrecking ball dus.

Ik blijf zo'n beetje bij mijn 1e 'recensie'. Ik zou een hele berekening kunnen gaan doen voor een gemiddeld cijfer, maar ik laat 'm achterwege. De 'Muse' stukken verpesten wat voor de rest een heel interessant en leuk album is, maar die kan ik moeilijk gaan wegdenken. Het begin van 'Exit strategy...' zal ik, samen met wat andere nummers, vast nog wel weer es opzoeken.

Wellicht kun je het opvolgende album eens proberen. In de tussentijd is men van zanger gewisseld, dus de vocale invulling is daar een stuk anders.

Dacht dat ik dit album al kende, maar dat was de opvolger. Dit was een zeer prettige kennismaking met de vorige vocale bezetting van Diablo Swing Orchestra. Blijft uniek hoe ze swing en jazz-orkesten met metal weten te mengen tot een kloppend geheel met sterke songs. Deze zangeres zingt heel klassiek, en daar prefereer ik toch haar wat meer Kate Bush-achtige opvolger, maar het past er desondanks goed bij. Niet alles vind ik even leuk. 'Aurora' en 'Of Kali Ma Calibre' vind ik de twee minpunten, maar daar tegenover staan 'Voodoo Mon Amour', 'Exit Strategy of a Wrecking Ball', en het prachtige 'Justice for Saint Mary'. Juist omdat het zo gevarieerd is, vind ik dat een album als deze de band hun wat gimmicky geluid helpt te overstijgen. Ik sluit niet uit dat dit album nog groeit.

Enerzijds hoor ik kitsch en theater, en meerdere tenenkrommende momenten (de Japanse chipmunks voorop); anderzijds hoor ik vakmanschap, speelplezier en variatie, en hier en daar een onverwacht indrukwekkende passage. De balans valt wel positief uit.