Sonny and the Sunsets - Longtime Companion (2012)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Country
Label: Polyvinyl
-
I Was Born (3:42)
-
Dried Blood (2:59)
-
Children of the Beehive (4:16)
-
Pretend You Love Me (5:34)
-
Year of the Cock (5:41)
-
Rhinestone Sunset (2:34)
-
I See the Void (2:56)
-
Sea of Darkness (2:55)
-
My Mind Messed Up (2:46)
-
Longtime Companion (4:25)
Links
Spotify
0
geplaatst: 6 september 2025, 14:13 uur
Sonny Smith is de man achter 'Sonny and the Sunsets'. Sonny Smith komend uit San Fransisco is muzikant, toneelschrijver en multi media kunstenaar. Dus veelzijdig !
Met zijn band heeft hij heel wat albums uitgebracht. De eerste twee albums werden redelijk goed onthaald, een beetje jaren 60 achtige garage pop, waarbij vooral the Kinks als referentie werden genoemd. Maar ook Jonathan Richman. Korte puntige liedjes met wat sarcasme gebracht.
Maar Sonny Smith is niet vast te pinnen. Dit album Longtime Companion is totaal anders dan de vorige twee. Het is een break-up album, de relatie die hij al meer dan 10 jaar had met zijn vriendin strandde. En daarover moest wel een album gaan, maar dan in country sfeer. Echtscheiding, verdriet, afscheid nemen, country muziek is daarvoor gemaakt.
Voor Longtime Companion hebben Smith en zijn Sunsets hun warme, ouderwetse garagepopmuziek dus verwisseld voor licht psychedelische countryrock uit de jaren 70. Veel fans waren niet blij hiermee, maar er waren ook recensenten die er wel wat in zagen.
De meeste break-upalbums mikken de meest rauwe, sentimentele zenuw, maar Smith houdt gedurende lange tijd een kenmerkend koel hoofd.
Hij laat niet het achterste van zijn tong zien, schrijft meer als een toeschouwer en daardoor is het allesbehalve een loodzwaar album. Dat past ook niet bij de immer relaxte Sonny Smith.
Het geluid van de plaat is warm en weelderig; met zijn prachtige fluitpartijen en met prima achtergrondzang is "Pretend You Love Me" het soort nummer waar je even in wilt blijven rondzweven. The Sunsets zijn een subtiel muzikale eenheid, en er is geen enkele noot die gedurende het halfuur en de rest van Longtime verloren gaat. En hoewel Smiths koele houding en schijnbare afkeer om bijzonder persoonlijk te worden, maakt het de paar momenten waarop zijn stem breekt juist des te aangrijpender. Het relaxte tempo, de stevige songwriting en de zonovergoten productie maken het een prima plaat van de Sunsets.
Hierna verbreedt Sonny Smith zijn repertoire nog meer, op de volgende albums experimenteert hij met jaren 80 synths en wave, pop disco en nog meer. Ben benieuwd of de fans van het eerste uur dat allemaal konden volgen.
Met zijn band heeft hij heel wat albums uitgebracht. De eerste twee albums werden redelijk goed onthaald, een beetje jaren 60 achtige garage pop, waarbij vooral the Kinks als referentie werden genoemd. Maar ook Jonathan Richman. Korte puntige liedjes met wat sarcasme gebracht.
Maar Sonny Smith is niet vast te pinnen. Dit album Longtime Companion is totaal anders dan de vorige twee. Het is een break-up album, de relatie die hij al meer dan 10 jaar had met zijn vriendin strandde. En daarover moest wel een album gaan, maar dan in country sfeer. Echtscheiding, verdriet, afscheid nemen, country muziek is daarvoor gemaakt.
Voor Longtime Companion hebben Smith en zijn Sunsets hun warme, ouderwetse garagepopmuziek dus verwisseld voor licht psychedelische countryrock uit de jaren 70. Veel fans waren niet blij hiermee, maar er waren ook recensenten die er wel wat in zagen.
De meeste break-upalbums mikken de meest rauwe, sentimentele zenuw, maar Smith houdt gedurende lange tijd een kenmerkend koel hoofd.
Hij laat niet het achterste van zijn tong zien, schrijft meer als een toeschouwer en daardoor is het allesbehalve een loodzwaar album. Dat past ook niet bij de immer relaxte Sonny Smith.
Het geluid van de plaat is warm en weelderig; met zijn prachtige fluitpartijen en met prima achtergrondzang is "Pretend You Love Me" het soort nummer waar je even in wilt blijven rondzweven. The Sunsets zijn een subtiel muzikale eenheid, en er is geen enkele noot die gedurende het halfuur en de rest van Longtime verloren gaat. En hoewel Smiths koele houding en schijnbare afkeer om bijzonder persoonlijk te worden, maakt het de paar momenten waarop zijn stem breekt juist des te aangrijpender. Het relaxte tempo, de stevige songwriting en de zonovergoten productie maken het een prima plaat van de Sunsets.
Hierna verbreedt Sonny Smith zijn repertoire nog meer, op de volgende albums experimenteert hij met jaren 80 synths en wave, pop disco en nog meer. Ben benieuwd of de fans van het eerste uur dat allemaal konden volgen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.