Can - The Lost Tapes (2012)

Ga daar maar niet vanuit. Dit soort Anthology-achtige dingen komen bijna nooit uit op Vinyl.

Waanzinnige track inderdaad, prachtig. Mooi ook hoe de saxofoon erin gebruikt wordt.

Heb het begin van de eerste CD tot nu toe nog maar geluisterd, erg benieuwd naar de rest.

Donderdag 21 juni (2e uur) | De Avonden - avonden.radio6.nl

Bovenstaande link verwijst naar radio-programma met zomaar een kwartier aandacht voor Can n.a.v. deze release.

Nog nooit van Can gehoord. Je hoort een wereld voor m opengaan haha.

Ik zag dat er nu een normale versie uit is van dit album.
Gewoon een digipack met 3 CDs en niet meer zo'n grote doos, ala het formaat van een LP.

Komt binnenkort ook uit op vinyl.

Zat ik er dus, gelukkig, naast..

Ik zie het nu ook helaas, verschijnt op 30 november, zit je dan met je CD box....

We hebben uiteindelijk de cd besteld en hij plofte gisteren op de mat .

Ze zitten in een soort van sleufjes-verpakking.
Wat een hels gedoe om de cd's eruit te krijgen!

Nou, tot dusver heb ik cd 1 al enigszins kunnen 'doorgronden'.

Bij Millionenspiel en Waiting For The Streetcar sloeg ik in het spel Castlevania: Lords Of Shadow na vele, vele pogingen een redelijk onverslaanbare level-baas het leven tussen de oren vandaan en bij Graublau hadden m'n schatje en ik vanmiddag in de auto even het gevoel alsof we in een raket zaten.

Eigenlijk is alles van cd 1 van een onaantastbaar niveau.
Dat 'rare' en die groove die ze neerleggen vind ik dus écht ongelofelijk!
Wat een souplesse!

Een superband!

De afgelopen dagen weer volledig laten passeren. The Lost Tapes is wat mij betreft een essentieel Can-album met materiaal dat grotendeels op hetzelfde niveau als de klassieke studioplaten zit. Natuurlijk is het minder consistent dan die albums, maar er is hier veel aandacht besteed aan de flow van de verschillende discs, zoals in de liner notes wordt aangegeven. Hoe meer ik Can luister en vooral deze box, hoe meer ik denk hoe krankzinnig goed Can en Miles Davis in zijn ''electric'' periode in deze tijd bij elkaar hadden gepast. Ze jamden er allebei op los en namen zowat alles op wat ze speelden, brachten allerlei experimentele invloeden samen in een waanzinnig funky sound en speelden met tape editing en het plakken van verschillende opnames aan elkaar. Je krijgt hier meer van de jammende Can te horen, en daar geniet ik enorm van. Het wordt nog duidelijker hoe waanzinnig goed Jaki Liebezeit is, die grooves echt minutenlang kan spelen en ze constant lichtelijk verandert. Ook heel fijn hoe hier tracks met Malcolm Mooney op staan, want ook dat werk van Can vind ik fantastisch. Vooral Waiting for the Streetcar is zelfs uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers van Can.