Sandy Denny - Listen Listen (1999)

Nou ben ik een fan van emotionele muziek. Dat is zo gegroeid met de jaren. Midden jaren 80 was Nik Kershaw mijn grote held tot dat ik kennis maakte met de grotere mannen. Eerst Bruce Springsteen, Billy Joel. Toen So van Peter Gabriel uitkwam in 1986 (ik een hummeltje van 13, godbetert) was ik verkocht en had ik mijn plaats gevonden. Robbie Robertson, Daniel Lanois niet veel later ook Genesis en jawel ik zat midden in progrock, eind jare 80 begin jaren 90. Nirvana deed me niet zo veel. Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains des te meer. Gaandeweg kwamen daar Coldplay, Saybia, Kashmir, Starsailor, Tom McRea bij. Zeggingskracht en een brok stuiterende emotie in de muziek. Culminerend in mijn ontdekking van de ultieme aan- het- gevoel- plukkende liedjesmaker Joe Henry. Met vrouwen had ik en heb ik, in tegenstelling tot mijn vriendenkring, klein maar 2% man 98% feminine input, qua muziek niet veel op. Sade, Alanis, Sinéad O'Connor, Edie Brickell, Tori Amos, later Macy Gray, Beth Gibbons, Beth Orton en Erykah Badu zijn zowat de enige in mijn bijna 1000 koppige vd collectie. Tot ik via Fairport Convention met het ultieme emotionele stemgeluid van Sandy Denny in aanraking kwam. Engelachtig, goddelijk. Tot op het bod met rake emotionele liedjes. Zij op de mp3 in de trein?, sta ik voortdurend met kippenvel op mijn lijf.
Veel te vroeg overleden, eind jaren 70 op een leeftijd die geen naam mag hebben.
Zij is voor mij de 'vrouwelijke Joe Henry' al zou je het misschien beter andersom kunnen stellen.
Muziek voor 's nachts of op een druilerige herfst/winter dag.

Misschien moet je maar 'ns Laura Nyro's New York Tendaberry proberen