Ryan Shaw - Real Love (2012)

Ryan Shaw laat na twee jaar ook weer eens wat zich horen. Ondanks het gegeven dat hij niet veel te melden heeft (de teksten zijn vrij standaard en gaan zoals gebruikelijk veel over de liefde), en ook die standaard retro-soul instrumentatie niets verrassends meer te bieden heeft, klinkt het zo slecht nog niet. Real Love staat deels in het teken van uptempo nummers, en eigenlijk zijn die allemaal van het soort dat ze geschikt zijn voor bijvoorbeeld verjaardagsfeestjes en bruiloften en meer van dat soort onzinnigheden. Het eerste gedeelte van de cd heeft de betere nummers, waaronder 't fijne ritmische titelnummer, Real Love dus, en ook het licht door country beïnvloedde Gone Gone Gone. De country-invloeden in Gone Gone Gone zijn miniem hoor, maar ze zijn net genoeg aanwezig om het liedje te laten opvallen tussen al het andere. Het mooiste liedje dat Ryan Shaw op zijn nieuwe album heeft gezet is de onvervalste southern soul ballade You Don’t Know Nothing About Love, dat je met wat fantasie ook op 'n album van iemand als bijvoorbeeld Otis Redding had kunnen aantreffen. Voor de nietsvermoedende luisteraar zal Blackmail ongetwijfeld één van de meest aantrekkelijke tracks zijn (leuke tekst en pakkend refreintje), maar als je de originele uitvoering van Bobby Taylor, of de latere coverversie van Candi Staton, eenmaal hebt gehoord, stelt Shaw’s versie weinig voor. Al met al een redelijk geslaagde comeback. Shaw’s stem is in topvorm, en met die stem komt-ie al een heel eind.

Ik moet het meestal niet zo hebben van de mannenstemmen maar voor Ryan Shaw's stem heb ik gewoon een zwak! Heerlijke stem met enorm veel soul. Ook dit album steekt weer prima in mekaar. Ik vind het alleen jammer fdat er 2 nummers op staan die al op It Gets Better waren verschenen (Blackmail, Morning noon & night)...

Het derde album van Ryan Shaw, maar eigenlijk is er niet veel veranderd sinds This is Ryan Shaw. Shaw is inmiddels 31 en na drie albums is het tijd om de balans op te maken. Dit had het moment moeten zijn waarop hij definitief talent-af was geworden en een echt sterke plaat had moeten maken, maar dat is hem niet gelukt.

Shaw heeft een fantastische stem en daarmee komt hij inderdaad al een heel eind. Jammer genoeg is de productie ietwat klinisch en gelikt. Als Shaw dan zelf ook de zwijmelende tour opgaat in nummers als 'The Wrong Man' klinkt hij net als een willekeurige sky radio-zanger. Doe mij dan maar het energieke 'That Is Why'. Toch ontbreekt het hem tot nu toe volledig aan een eigen geluid. Shaw is simpelweg niet gegroeid sinds zijn debuut en daar had ik wel op gehoopt.

Is 'Gimme Some Lovin' (Steve Winwood/Spencer Davis Group) een bonusnummer ofzo? Overtuigende cover; qua stem heeft Shaw natuurlijk wel wat weg van Winwood.

3e album van Ryan Shaw en wederom een album dat overtuigd en bruist van de eerste tot de laatste toon.

Ryan's soulvolle, gierende en brullende enorstem tilt de nummers naar een zeer respectabel nivo zowel zijn eigen composities als ook de covers die op dit album staan vormen een mooi en consistent geheel van ruim een halfuur onversneden rauwe, pure en energieke Soul. Zelfs de Lennon & McCartney cover Yesterday is goed gedaan (altijd lastig de Beatles coveren).

Kort om wederom een album van Ryan dat goed uit de verf is gekomen en zijn status van jonge soul held zeker weet te bevestigen, samen met oa Raphael Saadiq de vaandel dragers van een nieuwe lichtig die de Soul alive houden.

4*

Gewoon weer een erg lekker album van de beste man. De meeste songs naar door hemzelf en zijn partners in crime neergepend in de beste soultradities. Prima productie weer. Jammer dat de man niet zo productief is, maar zijn talent staat als een paal boven water.