Steve Lukather - Luke (1997)

ik ken nog geen enkel nummer van dit album, zelfs niks kunnen vinden met downloaden, ik heb de cd in bestelling hopelijk dat ie snel binnen is.

dit album verschilt enorm met Luke's vorige twee soloplaten, de gitaarsolo's zijn grotendeels weggelaten, het is allemaal iets minder rockig.
het meest briljante nummer op dit album is Broken Machine, die heb ik op repeat gezet in de auto, echt prachtig nummer !
The Real Truth is ook erg mooi, vooral dus de eerste 4 nummers en Bag O' Tales zijn erg goed, de rest is zeker niet slecht maar moet ik nog vaker luisteren om er aan te wennen.
voorlopig 3.5*

Ik moet hier idd ook erg aan wennen nog, maar het begint al te komen moet ik zeggen, eerst vond ik dit album verschrikkelijk maar hij is toch al opgeklommen tot 4 !
Tears of my Own Shame is superb

* erbij begint echt steeds beter te worden !

weer een halfje erbij tot 5*

man wat hou ik van die stem en die gitaarsound !

We hadden ook niks anders verwacht.

Ik heb voorlopig alleen broken machine geluisterd (in het kader van cd's die aandacht verdienen). Slechtste Toto (lukather) nummer ever wat mij betreft. Dat nummer kan echt niet. Ga van de week de rest nog proberen te spotten.

echt een album die groeit naar meerdere luisterbeurten, dus niet zo snel opgeven bonothecat
en van Toto heeft naast Luke zelf, alleen Paich op 2 nummers piano gespeeld voor de verder rest heeft Toto niks te maken met dit album, klinkt ook niet Totoish trouwens.

Ik heb het hele album geluisterd. En het is zoals bij andere lukather albums, het zal allemaal wel technisch erg goed zijn, maar het doet me verder niets. Gelukkig is het niveau niet zo slecht als het eerder genoemde broken machine.....2,5*

Een van luke's minder albums, er staan wel wat leuke songs op maar daar blijft het bij

er staan best wat leuke nummers op, maar de algehele sfeer valt me wat tegen. Op één of andere manier kan ik er maar 3 sterren voor geven, terwijl ik de nummers 1-6 en nummer 9 toch echt wel mooie nummers vind.
Maar goed, ik vergelijk het met Luke's andere muziek en dan valt t nogal tegen.

Een heel andere sound van Lukather dan wat ik "gewend" was. Ik vermoed sterk beinvloed door Phil Soussan, die als co-schrijver en bassist zijn steentje bijdraagt. Ik heb er aan moeten wennen, maar ik vind het geen slecht album, hoewel ik hem niet heel erg vaak draai.

Tears of my own shame is fantastisch, met een geweldig geinspireerde solo en ook Bluebird vind ik heerlijk. De rest van de nummers is een beetje schreeuwerig, iets waar je wel voor in de stemming moet zijn.

Nooit heb ik dit album bijster interessant gevonden, op een aantal nummers na, maar laatst had het me ineens te pakken...
Iedereen kan horen dat t niet 'typische lukather' is. Maar wat is typisch Lukather eigenlijk?

Laten we heel eerlijk zijn, praktisch niks wat Luke doet is hetzelfde of lijkt echt op elkaar. We hebben z'n eerste solo-album, de beide Lobotomys albums, deze plaat, Santamental, No Substitutions met Larry Carlton, al de verschillende albums met TOTO, een overdreven uitgebreide en afwisselende discografie als één van de meestgevraagde sessie-gitaristen in de branche...

Conclusie: Steve Lukather is gewoon een briljante muzikant die uitblinkt op gitaar, een passievolle stem bezit en een talent voor het schrijven van songs/muziek heeft gekregen. Deze dingen voert hij het liefst allemaal uit op zoveel mogelijk vlakken en genres, en een 'altijd blijven ontwikkelen'-instelling hebben er toe geleidt dat Luke van letterlijk alle markten thuis is en in combinatie met z'n perfecte timing tijdens het gitaarspelen en tientallen jaren ervaring op het hoogste niveau maakt hem dat één van 's werelds grootste muzikante en gitaristen.

Maar goed, terug naar dit album. Het is duidelijk dat Luke in de periode dat hij dit schreef niet op z'n vrolijkst was. Het is ook bekend dat een cocaïne-verslaving hem flink miserabel maakten en dat is in de teksten en de sfeer van de nummers wel terug te horen.

Toch is dit geen deprimerend album. De teksten zijn overdenkend, ontdekkend, zoekend, bekennend... erg diep en knap geschreven, aangezien de diepgang niks van de begrijpelijkheid van de inhoud
van de teksten heeft afgedaan.

Luke laat met dit album misschien niet continu z'n meest virtuose gitaarspel horen, de nummers zijn niet heel complex (zoals dat bij Candyman op sommige punten toch zeker wel zo is), de nummers zijn echte 'songs' en vaak gericht op de tekst en compositie en Luke's stem klinkt minder spannend dan op andere releases.

Maar wat maakt het dan toch zo interessant? Simpel: het gaat ergens over! In de hedendaagse muziekbranche is de inhoud zo hard aan het weggaan... het is er al nauwelijks meer zelfs. Muziek gaat nergens meer over, dus het is gewoon heerlijk om dan es naar zo'n plaat te luisteren die WEL ergens over gaat. En ik zal echt niet beweren dat het allemaal teksten van wereldbelang zijn, maar je moet maar eens aandachtig gaan luisteren met de teksten erbij en je zult snappen wat ik bedoel als ik zeg dat het ergens over gaat.

Voor mij zijn de hoogtepunten het lekker in het gehoor liggende 'The Real Truth' en 'Broken Machine'.
Het gebroken hart-nummer met een sarcastisch ondertoontje 'Hate Everything About U' omdat het het meest originele liedje is om je voormalige geliefde duidelijk te maken hoe erg je haar niet kan uitstaan maar haar toch eigenlijk vooral mist in je leven.
De Goodrum/Luke ballad 'Open Your Heart' omdat het je gewoon zo'n gemoedelijk gevoel geeft.
En de fantastische, gitaar gedreven nummers 'Tears of my own Shame' en 'Bluebird' spannen de kroon; wat een fantastische gitaarpartijen, Luke kon het blijkbaar toch niet laten om zn virtuositeit eventjes te laten horen

'Bag o' Tales', 'Love the Things you Hate' en 'Don't Hang me on' zijn gewoon hele lekkere nummers. 'Always be There for me' is voor mij nog steeds het minst toegankelijke nummer waaraan ik nog enigszins moet wennen.

Al met al is LUKE is fantastische sfeervolle plaat voor de regenachtige avonden die veel, heel erg veel tijd nodig heeft om op de gemiddelde luisteraar in te werken. Maar als LUKE eenmaal in je kop gebrand zit, krijg je het er niet meer uit...

5*

heel mooi geschreven en ozo true !
echt een cd die steeds beter wordt en in het begitn ff doet wennen.

kreeg direkt zin om deze cd weer op te zetten, en dus bij deze ook net gedaan

na Candyman enorm naar deze plaat uitgekeken. Kon dus eigenlijk alleen maar tegen gaan vallen en dat deed ie dus ook. Derhalve snel terzijde geschoven. Nu na 13 jaar weer eens uit de kast geplukt, stof eraf geblazen en blijkt het ineens een erg aangenaam album.

Is wat meer duister en ingetogen dan Candyman, zoals Bart al beschreef, en qua niveau ook wel een tikje minder maar al met al valt er genoeg op deze plaat te genieten.

Deze plaat is niet zo perfectionistisch en is redelijk live opgenomen. Dat heeft hij ook zelf gezegd.
Op deze plaat horen we ook drummer Greg Bisonette. Bij een aantal Toto-concerten in 1995 waaronder ook het concert in Arnhem, viel hij in voor de zieke Simon Phillips.

Heerlijke donkere plaat. Lekker moody en sfeervol met de nodige gitaar-solo's. Weet dat veel Lukather-fans het niet fantastisch vinden, maar ik vind het gewoon een topwerk!

Had dus echt wat heel anders verwacht dan deze grungy rock-cd, eerder een texmex gekruide jazz-fusion plaat ofzo. Bij een eerste beluistering moet ik vaak denken aan Hear in the now Frontier, ook uit '97, van Queensrÿche, met de grungy gitaren en soms Beatle-achtige zang. Luister maar eens naar Don't hang me on.