Nightmare - The Burden of God (2012)

Zeer mooi album dat met de intro opent als een avonturen/actie film maar eens vertrokken de koers onverminderd doorzet op lekker bombastisch power metal geweld, waarbij gelukkig trollen en overbodige tierelantijnen achterwege zijn gelaten.

Nightmare is een Franse band die midden jaren tachtig al actief was en twee albums op het (nwobhm) Ebony label uitbracht. Maar dat was toen en The Burden of God is nu.

Wat vooral meteen opvalt is hoe 'af' dit album is. Geweldige productie, knap opgebouwde aanstekelijke nummers met verrassend sterke riffs, gespeeld door schitterende muzikanten. Zanger Jo Amore spant de kroon. Zoals hij de woorden uitspuwt en hoge noten aangaat is om kippenvel van te krijgen. Hij doet geregeld denken aan Russell Allen en net als die ook wel aan R. J. Dio.

Dit is echter een pak minder progressief dan de vroegere Symphony X maar meer in de stijl van hun laatste (maar geïnspireerder!). Echte aanrader dit album voor liefhebbers van de betere power metal.

Interessant, ga ik eens checken. Het onderscheidt zich vooral omdat het degelijker is dan de meeste genregenoten begrijp ik? Niet per se vernieuwend?

Vernieuwend is het inderdaad niet, wel hedendaags.

Het is zeker degelijker dan sommige genregenoten, maar muzikale degelijkheid is er in het genre wel genoeg te vinden. Waarin het zich voor mij dan onderscheid van vele andere bands is hun stijl. Veel bands slaan namelijk door in de clichés van progressive en andere in die van power. Nightmare heeft elementen van progressive power maar blijft dichter bij de traditionele heavy metal, echter zonder retro te zijn.

Ik vind het aardige heavy metal. Progressive metal hoor ik er echt nauwelijks in of het moeten de wat ritmische riffs zijn, powermetal misschien een klein beetje door het intro en de symfonische toevoegingen die hier en daar opduiken. Heavy metal is dit als je het mij vraagt, voor hoever het label van belang is dan.

De zanger vind ik fantastisch; het stemgeluid vind ik echt rauw en sfeervol, past er ook uitstekend bij. Het gitaargeluid is ook lekker zwaar, maar de zanger wordt niet opgevreten.
Waar het een beetje aan schort op dit album is goede composities wat mij betreft. De melodieën blijven slecht hangen en er is weinig aandacht aan de opbouw besteed. Qua sound vind ik het heel goed, het knalt er ook heerlijk uit na het intro, maar naarmate het album vordert wordt het steeds saaier. Ik vind het een aardig album en hoewel de band al een tijdje bezig is, zou ik zeggen dat de verbeterpunten nog wel haalbaar zijn voor komende albums.

Goed punt van kritiek jasper. Veel blijft er niet hangen van de nummers. Melodie en opbouw kunnen beter.

Jij stoort je er blijkbaar nauwelijks aan? Of is dat net het halve puntje?

Mij stoort het niet echt. De sfeer en het gevoel van de muziek maken de nodige indruk en blijven wel hangen. Erg meezingbare refreintjes die snel blijven hangen vind ik niet meteen een pluspunt.