Masters of Reality - Welcome to the Western Lodge (1999)

wonderwel geen review?

eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dit ook niet ken terwijl ik mezelf toch fan van eerste uur noem, ik dank de bibliotheek van veldhoven nog op de blote knieen omdat ze het debuut per abuis hadden aangeschaft

Dit was een album dat me erg 'geproduceerd' in de oren klonk. Ik kon dan ook absoluut niet begrijpen waarom MoR in de pers zo werd opgehemeld. Misschien dat ik wat andere albums van de band eens een kans moet geven.

begin eens met het debuut

the blue album

geheid dat je overstag gaat

Ik vind een aantal nummers op dit album zeker de moeite waard. De nummer met de psychedelische trekken zijn mijn favoriet, al hadden ze van mij op die momenten wat langer uitgesponnen mogen worden. Wat ik niet mooi vind aan het album is de productie, het geluid is zo schel. Iets wat Chris Goss vaker met zijn platen doet.

blue garden moet dat zijn

Ik ken niet alle albums van Masters maar deze bevalt me tot nu toe het beste, hun debuut vind ik wat slap en de zang een stuk minder dan op dit album.

@trebremmit:
Haha, het debuut slap? Dan ben je het enige wezen op deze planeet die die kwalificatie hanteert voor het debuut. In mijn ogen een hoogtepunt uit de muziekhistorie.
@Joy: het debuut heet "Masters Of Reality "

Deze plaat na jaren maar weer eens een nieuwe kans gegeven, en wat blijkt, ik vind er nog steeds weinig aan. Het lijkt of Masters of Reality in feite geen identiteit heeft. Ik hoor Bowie, Pink Floyd, beetje typische jaren 90 nirvana achtige invloeden, soms wat oude roxy music stijl, maar Masters of reality, nee die hoor ik niet!

In tegenstelling tot devel-hunt was mijn herontdekking (na verhuizing alle cd's weer voor het grijpen. Heerlijk!) juist wél plezierig. Sterk album, op misschien Calling Dr. Carrion na. Meteen een hele * erbij!

Ik vind dit een onderschatte plaat. Voor mij het definitieve bewijs dat MoR een zeer bijzondere band is. De platen hiervoor en die erna zijn beter, deze had gewoon wat meer draaibreurten nodig. Het rijtje Why the Fly, Ember Day en Annihilation of The Spirit is meesterlijk, gevolgd door het irritante Calling Dr Carrion om dan weer de draad op te pikken met Boy Milk Waltz en Lover's Sky. Maar de eerste vijf nummers zijn ook 'gewoon' van MoR kwaliteit. Top

Thom Jurek op All Music kraakt de plaat tot de grond toe af. Voor mij onbegrijpelijk. Geen enkel nummer is minder dan goed te noemen. Doordat er ook geen echte knallers op staan, lijkt mij een 3.5 gerechtvaardigd.

Een net niet plaat. Alsof een geniaal kind een zesje haalt op een toets: je weet dat er meer in zit.

Lekkere sound maar in vergelijking met bijvoorbeeld hun debuut zijn de nummers hier een stuk minder.Dat zelfde geldt ook voor de productie en zanger Chris Goss die hier wat minder op dreef lijkt.Het klinkt allemaal bovengemiddeld maar het is alsof Welcome to the Western lodge nooit echt los wil komen.Altijd de indruk gehad dat het vertrek van gitarist/zanger Tim Harrington Masters of reality absoluut geen goed heeft gedaan.Dankzij aardige nummers als Time to burn en Why the fly kruipt het album nog wel naar een kleine voldoende.

Toch een goede plaat, zonder in de buurt te komen van het debuut. De eerste twee tracks rocken er goed op los, en vanaf daar gaat de variëteit in de nummers overheersen. Helemaal niet erg, maar jammer genoeg is niet elke track van hetzelfde niveau.

Blijft er toch een genietbaar album over van een band die echt veel te weinig albums maakt naar mijn mening.