Royal Southern Brotherhood - Royal Southern Brotherhood (2012)

Supergroep met Devon Allman, Mike Zito, Cyril Neville (The Meters, Neville Brothers), Yonrico Scott (Derek Trucks Band) en Charlie Wooten.

Zware, zompige gitaarmuziek, met heerlijke ritmes, rauwe zang en veel, heel veel slidegitaar.
De solo's van Zito en Allman vliegen als het ware om je oren.

Het is ook erg knap gedrumd door Yonrico en de drie vocalisten maken er een bont en kleurig geheel van.

De genres die gespeeld worden varieren van latinrock, southern rock, soul, blues en funk.

Heel bizar dat ik de enige ben (tot nu toe) die deze plaat kent.

Heerlijk zompig vet Southern rockalbum van deze superformatie. De gitaristen Devon Allman en Mike Zito leveren heerlijk gitaarwerk, dat niet alleen zwaar en rockend klinkt, maar ook verrassend funky. En dit album bevat mooie nuances uit diverse genres als blues, soul en rock. De stem van Allman vind ik het prettigst, maar ook Mike Zito zingt niet onverdienstelijk, maar eigenlijk geldt dat voor alle vocalen, ook in de samenzang en koortjes. "Royal Southern Brotherhood" heeft een heerlijke groove, waar de bassist en drummer/percussionist zeker een significante bijdrage aan levert. Devon Allman timmert inmiddels behoorlijk aan de weg, zijn soloalbum "Turquoise" is dan ook zeker een aanrader, maar dat geldt ook voor het solowerk van Mike Zito. Maar de kracht van "Royal Southern Brotherhood" zit hem in de optelsom van de afzonderlijke delen. Deze band klinkt als een eenheid, niet alleen technisch en kwalitatief, maar ook qua plezier en beleving. Devon Allman houdt samen met deze klasse muzikanten de naam en faam van zijn familienaam hoog. Heerlijk album!

Supergroepen willen nog wel eens ten onder gaan in een soort van stoerdoenerij met een hoop gitaren in veel te krakkemikkige composities. Geldt dat ook voor de Royal Southern Brotherhood? Een beetje. De songs zijn niet echt spectaculair, maar de heren zijn uitstekende muzikanten en weten elke song naar een ruime voldoende te tillen zonder al te overdreven met de snaren te lopen wapperen. Maar veel meer is het voor mij niet. Als ik de woorden zompig en vet lees, dan hoop ik ook daadwerkelijk zompige vette muziek te horen. Zo zompig als Junior Kimbrough hoeft ook niet elke keer, maar dat is wat ik onder zompig versta. Dit is gewone commerciele rock die Van Halen ook zou kunnen maken en waar zeker niets mis mee is. Bij het begin van Gotta keep rockin' dacht ik zelfs even met een Van Halen song te maken te hebben. Ik hoop bij rock/blues altijd op iets meer blues en iets minder rock en niet te veel gitaar gejengel. Dan valt dit wel een beetje tegen, ik hoor nauwelijks blues, maar met deze line-up is het ook wel naïef om iets anders te verwachten. Dit album is voldoende, maar de opvolger laat ik aan me voorbij gaan. Echt een band die het bij 1 album moet laten. Vind ik.

Alweer twaalf jaar oud en nog steeds niet aan kracht ingeboet. Inmiddels zijn Devon Allman en Mike Zito al uit de band en hebben ze alweer heel veel muziek op hun kerfstok. Ten tijde van het uitkomen van deze plaat kende ik Mike Zito en Devon Allman maar half, en misschien heb ik Zito wel leren kennen dankzij deze supergroep.

Ik moet zeggen dat het spel van het vijftal heel goed bij elkaar past. Rond 2012 waren er meer goede jambands die ik volgde, dus deze plaat paste ideaal bij de muziek die ik toen luisterde. Nu ik deze weer in 2024 opzet, vind ik het nog steeds even relevant klinken. Ik vind de productie ook opvallend goed. Heel ouderwets zijn de twee gitaristen respectievelijk links en recht gepanned. Met name 'Fired Up!' is een weergaloze song, met een Santana meets New Orleans Funk-feel, welke eigenlijk wereldberoemd had moeten worden.