Marcus Miller - Renaissance (2012)

erg lekker, maar je moet er tegen bestand zijn om er ruim een uur achter elkaar naar te luisteren. als Steely Dan fan hoor ik in ieder geval mooie dingen op dit album.

Blijft altijd heerlijk om een nieuw album van deze meester van de plukbas te beluisteren. Constante kwaliteit en altijd erg mooi verzorgd. Klinkt als een klok. Marcus blijft albums maken op de ingeslagen weg sinds THE Sun don't Lie maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Samen met Stanley Clarke m.i. De grootheden in dit fusion genre.

Kan het niet meer met je eens zijn. Deze twee heren hebben samen dit subgenre veel goed gedaan en ik luister met veel plezier naar bijna elk album dat ze uitbrengen, zo ook deze.

Vlak Victor Wooten niet uit. Ook zo'n gigant. Enige minpuntje wat ik vaak bij deze heren tegenkom is een herhaling van zetten w.b. nummers die ze spelen cq opnieuw arrangeren. Creatieve armoede?

Victor Wooten moeten we idd niet vergeten. Maar je hebt gelijk als je zegt dat er veel overeenkomsten ed in nummers zit. Daarom lijkt me dit niet een subgenre dat echt heel groot kan worden. De opties zijn te beperkt. Maar dat neemt niet weg dat we gewoon kunnen genieten van Miller, Clarke en Wooten