I Am Oak - Nowhere or Tammensaari (2012)

Derde album van I Am Oak in korte tijd. De vorige twee waren op zeer hoog niveau en dat zal deze ook wel worden. Opgenomen in Finland dacht ik. Ben hier zeker benieuwd naar.

Hij klinkt net zo mooi als oasem. Nummers die onder je huid kruipen en je vervolgens niet meer los laten.

Staat nu op 3voor12 luisterpaal.

Het debuut van I Am Oak was nauwelijks te overtreffen, maar Oasem was echt beter. Met die plaat lag de lat wel heel erg hoog maar Nowhere Or Tammensaari is weer mooier. De derde van I Am Oak heeft een wat voller geluid, maar is net zo subtiel als zijn voorgangers. Prachtplaat!

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: I Am Oak - Nowhere Or Tammensaari - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Het lijkt haast een sprookje; drie prachtplaten afleveren binnen drie jaar. Het Utrechtse I Am Oak flikt het hem. Nog geen jaar na het alom bejubelde Oasem is hier het in Finland opgenomen 'Nowhere Or Tammensaari'. Verschil met eerder werk van Thijs Kuijken is dat ditmaal de (live)band bij de opnames werden betrokken. Het resulteert in een plaat die zijn voorganger op alle fronten weet te overtreffen. 37 minuten kippenvel.

Feitelijk is I Am Oak niet heel erg veel veranderd. De band is na een keyboard-album, net als op het debuut 'On Claws' weer terug bij gitaar. Het draait nog steeds allemaal om de melancholische folk-liedjes van Kuijken, die nog steeds gemiddeld tussen de 2 en 3 minuten duren. De band-benadering van de songs zorgt voor een voller en rijker geluid, maar dat maakt de plaat niet minder intiem. Ondanks dat I Am Oak tegenwoordig soms 'rockt' zijn het toch weer de spaarzame en lege momenten die bloedmooi zijn. Het quasi-verveelde stemgeluid van Kuijken wordt soms vergezeld door een tweede en derde stem waardoor deze op momenten nog meer impact krijgt.

Ook deze I Am Oak heeft weer even wat tijd nodig. Gun je 'Nowhere Or Tammensaari' wat luisterbeurten dan is de beloning groot. De nummers kruipen onder je huid en laten je niet meer los. Elke noot op dit album staat op de juiste plek. Hoogtepunt na hoogtepunt. Hypnotiserend mooi. Dit derde album is wederom een plaat waar je je aan gaat hechten. Met afstand de beste Nederlandse plaat van het jaar.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Bah, wat een wonderschone muziek!

Opnieuw een fantastische plaat inderdaad. Ongeloofelijk wat een talent.

Prima album van Nederlandse komaf. Mooie en gevarieerde songs die uitstekend klinken. Voldoende spannend om de hele luisterbeurt uit te zitten. Knap gemaakt en goed geproduceerd. Wie zet deze band in de markt!

Ik was er vanavond in Groningen en het was erg goed. Ik begreep dat ze een internationale tour hebben gemaakt, maar dat daar weinig mensen op af waren gekomen. Ze waren namelijk al erg tevreden met de halfvolle zaal die er was in Groningen. Ongelofelijk met drie van die kwaliteitsplaten achter elkaar. Maar wat mij betreft blijven ze alleen maar groeien maar komt de erkenning dus vanzelf. We zullen zien.

Vares Varas.. Prachtig. Wonderschoon album, indeed.

Prima werk, beetje braaf wel en de wat rustigere nummers komen niet echt bij me aan. Het grootste struikelblok is voor mij de zang, zo'n heel indie-verantwoord huppelend kikkertje in de stem; 't is mij wat te geforceerd.

Tja, het is hipstermuziek voor een reden. Ik heb dat trouwens vaker bij Nederlandse bands.

Schitterend album. Vrij simpel, maar daardoor juist zo goed. Vooral de productie is bijzonder goed, het valt letterlijk als een warme deken over je heen.

Verder: zie de recensie van midnight boom.

Mag ik jou dan ook gelijk naar deze band, op hetzelfde label, doorverwijzen, Chevy? Luik - Owls (2012)

De laatste tijd ben ik wat meer in het oeuvre van I Am Oak gedoken, naar aanleiding van 'Ols Songd'.
'Nowhere or Tammensaari' is ook weer een prachtige plaat, met overigens veel te weinig stemmen hier. 'Palpable' is werkelijk een kippevelnummer van internationale klasse. 'Famine', 'Grown', 'Marrow', 'Reins': ook allemaal pareltjes. Alleen 'Vares Varas' vind ik wat minder.

Vooralsnog heb ik niet het idee dat dit zijn beste album is (ik moet de andere platen nog wat vaker luisteren). Het debuut ligt me momenteel beter, maar dat kan veranderen.

Wat I Am Oak zo goed maakt (ook op de andere platen), is dat je tijdens het luisteren aanvankelijk niet het idee hebt naar iets heel bijzonders te luisteren. Maar desondanks heb je de neiging om de (korte) albums steeds opnieuw te draaien. En als ze afgelopen zijn gaan de liedjes gewoon verder in je hoofd. Een bijna Nick Drake achtige, tijdloze kwaliteit, heel knap.

Hoe dan ook, Thijs Kuijken is ongetwijfeld een van nederlands beste artiesten op dit moment. Ben benieuwd naar het optreden op Best Kept Secret!
4*

Via The Black Atlantic, een heel fijne ontdekking voor mij!, hier terecht gekomen. Hoewel deze een stuk hogere ogen gooit, staat dit me al vrij snel tegen. De beetje nonchalante, dromerige zang hangt me snel de keel uit. Ook muzikaal allemaal iets te serieus, te zwaarmoedig, te bedoeld. Ga gewoon muziek maken en cheer up, zou ik willen zeggen tegen Thijs en z'n vriendjes. Terwijl ik normaal best tegen zwaarmoedige muziek kan, maar hier voelt het op een of andere manier geforceerd. Vergelijking met Nick Drake mag natuurlijk niet thetinderstick

Hmm, nog een keer geprobeerd omdat ie voor een prikkie bij de boekhandel lag, maar het gaat opnieuw hardnekkig jeuken. Die bewust ijle stem is tenenkrommend en het ontbreekt mijns inziens volledig aan enige spanning. Ik heb het geprobeerd maar dit is echt niks voor mij.