Sonny Rollins - Alfie (1966)

Het energieke thema draagt de gehele score. De stukken zonder thematisch werk zijn een stuk minder. Grappig feit is dat Rollins in een Londense club aan het spelen was op het moment dat men daar de film aan het schieten was. Daar werd hij toen aangesproken of hij niet soms wat voor de film wilde schrijven.

De hier gespeelde stukken zijn in essentie van Sonny, maar de arrangementen, orkestbegeleiding en het dirigeerwerk staan op naam van Oliver Nelson. En dat is duidelijk hoorbaar, want voor mij ligt dit album dichter bij Oliver Nelson's The Blues and the Abstract Truth, dan bij het oeuvre van Rollins op dat moment. Ik heb de film nooit gezien, het was de bijdrage van Engeland op het filmfestival van Cannes 1966 lees ik, maar de linernotes schetsen wel een duidelijk beeld van het filmverloop. Sonny is er wat mij betreft uitermate goed in geslaagd om de transitie van de protagonist van zelfverzekerde playboy naar eenzame single in jazzcomposities te vatten. In Alfie's Theme horen we de egocentrische player die zich niet wil binden, gaandeweg het album worden de thema's echter somberder en melancholieker, in lijn met de verwikkelingen in de film, waarin Alfie steeds nadrukkelijker tot het inzicht komt, dat hij waarschijnlijk alleen zal achterblijven en zich realiseert dat hem dat niet gelukkiger maakt. Zelden zo meegenomen in een verhaal als bij dit album.