Port of Call - Ten Feet of Wind (2012)

Ik vind dit een mooi album.
Vanaf de eerste seconden schallen toeters door je speakers en weet je dat dit niet het meest standaard album gaat worden. Als de zang dan begint, en de stem mij een beetje aan Sufjan Stevens doet denken, komen we aanbeland in een mooi rustig liedje waarin de titel van het album al prijs wordt gegeven.
Daarna komt het eerste 'singletje' "Riddles, Pictures & Lies" met rake zinnen als "If I were to tell you how my life is, I'd give you a rope". Het is een vrolijk lied maar de thematiek lijkt alles behalve vrolijk te zijn. Misschien een klein Bright Eyes-momentje?
Free People met het stapsgewijze uithaaltje tegen het eind is ook een persoonlijk favoriet momentje.
In het Intermezzo komt Neutral Milk Hotel kijken, die door het hele album een duidelijke invloed hebben.
Aoide Pt I vind ik dan weer niet zo heel speciaal. Blijft me niet echt bij, persoonlijk.
In 'Us' worden we verrast door een fijne vrouwenstem. Verder is dit ook gewoon een heel mooi lied. Het eindigt met een zogenoemde 'elephant drum' die dan verder loopt in het volgende nummer 'Holy Ghost'. Voor mij had die drum op Us niet per se gehoeven als je naar het nummer individueel kijkt, maar voor het album maakt het een mooie overgang.
Holy Ghost is weer fijn 'upbeat', en titelplaat Ten Feet Of Wind is een mooi rustig plaatje.
Aoide Pt. II moet mijn favoriet zijn. Heerlijk bombastisch met alle blazers.
Dan komt er nog een klein intermezzo dat lijkt tot het minimalistische 'Mirror', dat zo een nummer van Blaudzun had kunnen zijn. Wat ik een groot minpuntje vind aan deze opname, is dat je af en toe (voornamelijk bij t's) het geluid hoort alsof je in de microfoon blaast. Een soort dof plopje. Dat vind ik heel jammer.
Afsluiter 'Candle / Tape' had voor mij weer niet gehoeven, maar ja: anders had het album zo kort geduurd, en nu kan hij het verkopen als kunst.

Als dat 'plopje' niet in Mirror had gezeten, en het laatste nummer vervangen was geweest door een ander nummer had ik 4 sterren gegeven.

Leuke verrassing dit, mulit-instrumentalist Pieter vult een zeer gevarieerd album. Ik zag hem afgelopen zaterdag bij en huiskamer concert en hij speelt met speels gemak allerlei liedjes.
Vooral met de accoustische gitaar is hij vingervlug.
Tijdens dit huiskamer concert de cd aangeschaft, en geen spijt van.