Carcass - Swansong (1996)

goed gedaan jongens!!!,,,einde op de TOP !!!
Thanx A Lot!

...nog napalm death en zijn we compleet!

Hulde voor het geniale "Keep on rotting in the free world" 4*

Zeer waardig afscheid van deze invloedrijke metalband. Jammer dat ze meteen na het uitbrengen van deze CD ermee ophielden.

Carcass is er in geslaagd met dit album een toegankelijk grindcore album te maken die op een hele fijne aggressieve manier de pan uit swingt.

Keep on rotting in the free world is dat een brute metal bewerking van het nummer van ons aller good'ol neil.

Dit is geen Grindcore, maar melodieuse Death-Metal.

't is zo'n beetje een deathrock 'n roll album geworden zoals Wolverine Blues van Entombed er één was. Het heeft zijn momenten(don't believe a word bijv.) maar er staan spijtig genoeg ook enkele stinkerds op(waaronder Black Star).

Vandaar 3*

Een goed album.

Het werden wel sell-out's (zie je ook aan de titels, geen "Reek of putrefaction"'s, "Embryonic Necropsy and Devourment's" en "Cadaveric Incubator of Endoparasites"' en dergelijke meer), maar de kwaliteit van de songs werd er wel beter op. (woorden van een niet-grindcorefan )

Op dit album kom ik zeker nog terug.

Op dit laatste album is de snelheid er definitief uitgehaald en hoor ik er geen grindcore in terug.
Er staan mij iets te veel nummers op dit album; tien nummers hadden wel volstaan.
'k heb hier destijds voor in verhouding weinig geld een tweedehands Limited Edition Shaped CD van gekocht; de vorige eigenaar was niet onder de indruk van Swansong. Dat ben ik ook niet altijd.
De nummers uit deze tijd die op de compilatie "Wake Up and Smell the...Carcass" zijn geplaatst zijn soms net wat spannender, zoals Emotional Flatline van de "Go to Hell' bonus disc. Had gerust op Swansong mogen staan. Nee, de overdaad aan melodieuze mainstream nummers maakt Swansong toch het minst interessante album voor mij. De eerste twee nummers zijn goed, daarna zakt de aandacht wat weg. Michael Amott is hier overigens vertrokken, Carlo Regadas is zijn vervanger.

De evolutie die Carcass doormaakte, was niet de evolutie waar ik het warm van kreeg. De scherpe randjes zijn volledig verdwenen. Wat overblijft is een nogal saai melodieus (death) metal album.

Hun eerste blijft inderdaad hun smerigste en beste. Als je dan toch extreem gaat, dan maar zo.

Mwa, met Symphonies Of Sickness en Necroticism loop ik ook behoorlijk weg. Necroticism combineerde death metal met veel melodie op veel effectievere wijze m.i. Dit is gewoon een voorloper van Arch Enemy ofzo. Daar houd ik helemaal niet van.

Al die (voormalige) leden van Napalm Death gingen na verloop van tijd langzamere muziek maken, zoals Cathedral, Godflesh, Scorn en dit album van Carcass. Op 't moment zit Symphonies of Sickness in de speler en dat bevalt me toch beter dan Swansong.
Keep on rotting in the Free World legt het toch af tegen krakers als Exhume to Consume en Reek of Putrefaction. De draaifrequentie van het oude werk ligt veel hoger.

Cathedral werd juist sneller toch?

Cathedral, daar bezit ik alleen Forest of Equilibrium, Endtyme en wat losse nummers van. Het tempo van Lee Dorrian zijn muziek ligt wat lager dan met Napalm Death, uitgezonderd dan het meesterlijke Evolved as One van From Enslavement to Obliteration. Dorrian heeft vast wel meer betere, en mischien wel vlottere, albums gemaakt dan Bill Steer met Swansong.

Dat is wel een beetje mijn punt, ja. Het gaat mij er niet om dat die bands wat kalmer zijn gaan musiceren. Vaak levert dat interessante platen op, maar ook net zo vaak oninteressante platen. Swansong en in iets mindere mate Heartwork schaar ik daar onder.
Het is heavy metal met een grunt geworden, daardoor zit zo'n band vast in haar eigen opgelegde beperkingen.

Bill Steer zal er wel flauw van zijn geweest. Hij was een liefhebber van Cream en Grand Funk Railroad. na carcass ging hij bluesrock spelen met Firebird. Hij heeft er platen mee gemaakt, ken ik verder niet.
Zo goed anderhalf jaar geleden kondigde Jeff Walker Swansong aan als een plaat waar iedereen een hekel aan had. Nou ja, dan vind ik dat werk van Napalm Death uit hun mainstream /experimentele periode interessanter. Heartwork waren de kameraden gek op, ik had liever dat ze me iets extremers lieten horen.

Deze ontbrak nog in mijn vinylcollectie. Hoor hem na lange tijd weer eens helemaal, en ik blijf het een fijne plaat vinden. Uiteraard een heel andere vibe dan de voorgangers, zeker als je de eerste twee albums er naast legt.
Veel fans vonden dit een stap te ver, en dat snap ik ergens wel. Maar als op zichzelf staand album kan ik er prima mee uit de voeten, het is nog steeds zwaar en gewoon bijna dansbaar hier en daar. Luistert voor mij gewoon heerlijk weg.