Tim Doyle - Bach on Tap (2001)

Mijn eerste reactie als ik de naam Bach zie is dat ik gelijk moet denken aan complexe composities die wonderbaarlijk lekker weg luisteren. Veel wiebeltjes, krullen de nog eens voorzien zijn van krullen en vooral veel wiskunde die alles mooi in elkaar laat vallen. Daarnaast muziek die blijft boeien na vele draaibeurten. Als kind van 5 jaar was er voor mij maar één stuk muziek waar ik me helemaal in kon vinden, namelijk Tocata und Fuga d-moll BWV 565. Dit werk heb ik sindsdien wel een keren gehoord en het blijft maar boeien en wonderbaarlijk heb ik nooit daarbij het gevoel gehad dat het grijsgedraaid was of zo.

De naam van Bach is ook binnen de elektronische muziek geen vreemde. Met het oer instrument der elektronische muziek, de Moog synthesizer, liet Wendy Carlos al horen dat de composities van deze Duitse componist overeind bleven. Daarnaast was een band als Procol Harum fraai in staat om thema’s van Bach in hun muziek te verwerken. Met andere woorden de muziek van Bach wil maar niet gedateerd klinken, en mocht het dit wel doen dan is daar wel een mouw aan te bassen door de composities op een modern toestel te spellen.

Ja, en zo zit er al een hele gedachte in mijn hoofd bij het aanschouwen van de hoes van dit EP-tje van een half uur. Op het moment dat ik Bach on Tap voor het eerst beluisterde vond ik er eerlijk gezegd niet aan. Hetgeen ik hoorde was getingel en getangel waar ik wat onrustig van werd. Het deed weliswaar aan Bach denken, maar dan in een minimalistische sfeer. Voor mijn gevoel zag ik Bach achter een klavecimbel zitten en eindeloos pielen tot dat de juiste tonen voor een nieuwe compositie was gevonden. Nog niet de krullen die krullen hebben waar ik het eerder over had, edoch een structuur vinden waar langs het moest gaan lopen. Steeds hetzelfde cirkeltje maken en in een soort trance geraken. Zo komt hetgeen over wat Tim Doyle op dit cd-tje heeft gezet. Daarnaast roept het ook een gevoel op van midden in de stad te zijn waar iemand op het carillon de markt op het plein probeert op te vrolijken. De mensen daar lopen ook in een soort van cirkels van kraam tot kraam en scharrelen zodoende de boodschappen bij elkaar voor de komende week. Een prettige sfeer, waar niets mis mee is, maar wat spanning zou best hebben gemogen. Een schreeuw van een marktkoopman bijvoorbeeld dat zijn haring de lekkerste is of dat als je beste kaas van het land wil hebben je bij de kraam naast de kroeg moet wezen.

Die spanning mis ik dus in de muziek wat op dit schijfje is te horen. Vrijblijvende muziek die geschikt is voor op de achtergrond en daar zeker een rol vervult, edoch op de bank bij een stel kritische oren die ook voor MusicMeter actief zijn is het een gevalletje van met de hakken over de sloot. Leuk om het een paar keer te hebben gehoord, maar mijn gevoel zegt nu al dat de cd in de kast beland om daar mondjesmaat uit te komen. Als ik echt van Bach wil genieten zet ik wel iets van Tom Koopman op of één van zijn collega’s of stop een cd van Wendy Carlos in de cd-speler daar kan ik meer van genieten dan van dit “experiment” zeg maar…