Vandenberg - Best Of (1988)

Ik kocht deze cd indertijd puur voor de nummers Burning Heart en Different Worlds.
Dat zijn dan ook de enige 2 nummers die ik goed vond, de rest was niet mijn pakkie an. Uiteraard is deze cd dan ook snel richting Plaatboef gegaan

Matige verzamelaar, met inderdaad Burning Heart en Different Worlds als hoogtepunten. Ik vind de meeste andere nummers, zoals Your Love Is In Vain, Rock On, Alibi en het instrumentaaltje Prelude Mortale ook wel de moeite waard, hoewel erg gedateerd.

Ik vind het jammer dat er geen nieuwe songs op deze Best Of staan. Dan koop ik liever de andere compilatie van de band, die vorig jaar is uitgebracht.

Hoe is't mogelijk!
Dit fraaie stukje jaren 80 nostalgie van eigen bodem moet je koesteren. Gewoon een lekkere plaat.

Maar Vandenberg bestond toch niet alleen maar uit Adje? Geniale gitarist overigens, later ook toppie in Whitesnake.

Vandenberg werd vooral in de jaren '80 gezien als Nederland's beste hardrockband. Daar waar ik Vandale eigenlijk die eer gun, kan ik ook zeker leven met Vandenberg als keuze, zeker gezien het buitenlandse succes van de band. Er gingen deuren open die voor andere Nederlandse bands gesloten bleven. Ik zag een tijdje geleden een interessante documentaire over de band, die een mooi beeld gaf van de opkomst van Vandenberg en de interne strubbelingen die er uiteindelijk toe leidden dat de band eind jaren '80 het bijltje erbij neergooide. Onder meer Adje Vandenberg en Bert Heerink kwamen aan het woord over hun korte, maar succesvolle periode. In eigen land speelde Vandenberg nog in vervallen zaaltjes, maar in Japan was de band erg populair. E.e.a. leidde uiteindelijk tot het vertrek van spil en gitarist Adje Vandenberg naar het Britse hardrockinstituut Whitesnake.

Deze compilatie schetst een goed beeld van de band Vandenberg. Uiteraard is de grote hit Burning Heart hierop terug te vinden, evenals het minder bekende, maar wat mij betreft betere Different Worlds. Vroeger vond ik dit een vrij aardige compilatie, maar een hernieuwde kennismaking leidde niet tot volle tevredenheid. De meeste songs klinken na ruim 20 jaar dermate gedateerd en mat, dat het mij moeite kostte deze compilatie volledig uit te zitten. Enerzijds ben ik door de jaren heen andere genres meer gaan waarderen en anderzijds ben ik misschien wel te veel verwend met andere interessante releases uit die tijd.

Een kritische luisterbeurt laat weinig meer over van deze nummers. Ik stem niet op compilaties, maar als ik dat wel zou doen dan zou mijn beoordeling ergens schommelen tussen 2* en 2,5*. Wat het predikaat beste hardrockband betreft, verdient de band dit naar mijn gevoel echter nog wel. Dit heeft vooral te maken met de tijdsgeest, als ik dit in jaren '80-context zou plaatsen is dit zo slecht nog niet. Het zegt eigenlijk veel over het beroerde vaderlandse hardrockaanbod dat Vandenberg vrijwel nooit meer is overtroffen.

Nou DV, ik begrijp je wel. Vandenberg heeft het meeste succes gehad, internationaal gezien. Dat maakt ze de meest succesvolle rockband van Nederland ooit. Ik vind ze ZEKER niet de beste rockband die we gehad hebben. Ik heb het ook eens teruggeluisterd. De albums klinken aardig, maar wel gedateerd. Meesterwerkjes zijn het zeker niet. Nee, de band wordt zeker in Nederland wel een tikje overschat. Luister dan eens de albums van Vengeance terug. Vind ik een stuk beter klinken. Betere producties en belangrijker, veel betere songs dan Vandenberg ooit heeft gehad. Die band komt bij mij eerder in aanmerking voor die titel.

Erg blikkerig geluid op deze cd. Different Worlds blijft echter een prachtig nummer.

Wel grappig dat juist alleen dit album van Vandenberg op het internationale maar vooral amerikaanse Allmusic.com gereviewed is en meer waardering krijgt dan hier.

Ja, dat laatste lees ik ook net. Zal wel komen omdat dit jarenlang het enige wapenfeit van Vandenberg op CD was. De originele albums verschenen pas jaren later op CD en daar moest dan ook weer een klein Amerikaanse reissue-label aan te pas komen (Wounded Bird).

Deze verzamelaar 'includes all the greatest moments of this band and should therefore be considered definitive', schrijft AllMusic. Daar lijkt me nogal wat op af te dingen. Alleen al omdat de (vele jaren later verschenen) Definitive Vandenberg-verzamelaar (uiteraard) een completer overzicht biedt, maar ook omdat 10 nummers natuurlijk veel te kort is voor een verzamel-cd. Nou is dit album uitgegeven tegen het einde van het oorspronkelijke LP-tijdperk (1988), maar dan nog vind ik die 10 nummers niet het beste van de band weergeven. Naast de geijkte singles vind ik bijv. nummers als This is war en Waiting for the night pijnlijk ontbreken.

AllMusic heeft gelijk als ze constateren dat 'onze' Adje gitaartechnisch de evenknie is van iemand als Michael Schenker en dat het vooral zijn solo's zijn die de nummers van Vandenberg naar een hoger, internationaal plan tillen. Dat verklaart m.i. ook het feit dat Adrian alleen op de hoes staat afgebeeld, zonder zijn bandmaatjes. Ook zit er wel een kern van waarheid in de constatering dat Vandenberg groter had kunnen zijn als ze hun albums in de bloeiperiode van de hair metal-tijd (tweede helft jaren tachtig) hadden uitgebracht.
Misschien piekten ze net te vroeg. Maar om nou te stellen dat Adjes bijdrage aan Whitesnake 'hurt his credibility'... Kom op zeg. Lijkt me een typisch Amerikaanse kijk op de zaken. Veel Amerikaanse popliefhebbers beschouwen die hair metal-tijd (de term werd overigens pas jaren later uitgevonden) als het ergste was de popmuziek kon overkomen. Dat lijkt me nogal vergezocht.

Wat dit album betreft: een 3,5 voor de muziek, een 2,5 voor de samenstelling.

Dit is best wel aardige muziek en in de jaren 80 was het gewoon uitstekend maar met de LP Alibi was voor mij de aardigheid er wel vanaf
De nummers die hier beluisterd kunnen worden zijn allemaal voldoende met uitzondering van Pedal to the Metal want daar word ik gewoon onpasselijk van
Ik heb deze CD jaren geleden bij de Plaatboef gekocht (2ehands) en heb er nog steeds heel af en toe plezier van

Ik heb altijd een zwak gehad voor Adje Vandenberg, die met zijn gitaargeluid jarenlang een belangrijke stempel drukte op de bandsound van Whitesnake en tegenwoordig met zijn Moonkings. Zijn werk met Manic Eden, dat helaas beperkt bleef tot een enkel album, kan ik ook goed waarderen.

Ook in de naar hemzelf genoemde band vervult hij zijn rol met verve, maar toch ben ik hier wat minder van gecharmeerd. Dat ligt hoofdzakelijk aan het songmateriaal, dat ik over het algemeen een stuk minder sterk vind dan wat ik verder van hem ken. Tracks als Alibi, Pedal to the Metal en vooruit... Different Worlds vind ik nog wel aardig, maar voor de rest is dit niet aan mij besteed (zelfs Burning Heart niet).

Het klinkt allemaal wat gedateerd en ook niet spannend genoeg voor mij. Bovendien vind ik de productie wat magertjes. Nee, dan luister ik tot liever naar zijn latere werk: 2,5*.

This Is War had er uiteraard op gemoeten; die bevat een geweldige gitaarsolo.

Wat een bagger samenstelling. Puur het feit dat een nikszeggend nummer als "Rock On" er wel opstaan en een kleine epic zoals "This is War" niet