Shackleton - Music for the Quiet Hour / The Drawbar Organ EPs (2012)

Niet echt de makkelijkste worp van Shackleton: noot die moeilijk te kraken is en je beetje verbaas doet afvragen wat het is dat je hebt gehoord.

Is dit net net als Ricardo Villalobos / Max Loderbauer - Re: ECM (2011) van Villalobos Shackleton's gooi naar serieuze muziek?

Ik weet het nog niet zo net - beetje gemengd gevoel hierbij. Zijn Fabric55 imponeerde me meteen en stevig - hier ben ik nog niet zo van overtuigd. Maar wie weet, komt het nog

Tja, moeilijk door te komen, dit verklaart denk ik het lage aantal stemmen. Wat me op is gevallen is dat het veelal bij dezelfde tonen & drones blijft hangen over de tracks heen. Qua gevoel is het daardoor eenvormig en dat is vooral de reden is dat ik het voortijdig afzet. Ook omdat het specifieke gevoel dat het oproept voor mij niet echt boeiend genoeg is, want lange drone platen heb ik opzich genoeg in m'n stemmenlijst.

Dit had me een betere richting geleken voor de plaat Phoenecia - Two-Part Invention for Bodhran & Computer (verder beter in hogere kwaliteit luisteren, want veel subtiliteiten). Sluit er goed bij aan, maar zet ik liever op dan deze en één van de beste tracks van 2011 die ik ken eigenlijk.