A Tribute to Journey (2002)

Allemaal namen uit de glamrock, die het niet gered hebben, zo te zien...

Ken alleen Eric Dover, Mark Knight en Chaz West niet...

Maar deze heren (zangers) kunnen toch niet in hun eentje de nummers dragen? Wie spelen er nog meer mee? Is er een vaste band?

Niet erg lovende recensie: A Tribute to Journey [Cleopatra] - Various Artists | AllMusic

Volgens mij is de band een vast groepje sessiemuzikanten, maar dat weet ik niet zeker.
De instrumentatie komt ook niet heel erg geweldig uit de verf moet ik zeggen. De productie is niet je van het en bij alle nummers denk je "de echte band is beter".
Kelly Hansen trapt het album af met een overtuigend gezongen "Separate Ways". Hij weet op zijn eigen manier het nummer prima ten gehore te brengen.
Helaas ben ik dan weer niet zo lovend over Alex Mitchell's versie van "Any Way You Want It". Het is niet dat hij slecht zingt, maar zijn stem vind ik echt helemaal niet bij het nummer passen.
Dat kan ik dan weer niet zeggen van Marq Torien. Zijn stem past prima bij het nummer "Faithfully" en hij brengt het nummer dan ook op een prachtige wijze. Ook de instrumentatie van dit nummer lijkt wel redelijk gepast en ik moet eerlijk zeggen dat ik dit misschien wel het beste nummer van deze tribute plaat vind.
Eric Dover's versie van "Don't Stop Believin'" wordt helaas nogal geplaagd door een nogal brak klinkend keyboard. Het keyboard gejengel klinkt plat en goedkoop in vergelijking met het originele werk. Jammer, want Eric Dover zingt het nummer wel gewoon goed.
Op Jizzy Pearl's versie van "Open Arms" heb ik eigenlijk maar weinig tot geen commentaar. Kwalitatief gezien zo'n beetje de beste instrumentatie op de hele plaat en Pearl zingt het nummer meer dan degelijk.
Het gave van "Girl Can't Help It" met John Corabi op zang is vooral de sfeer. Deze versie heeft een lekkere "80's vibe" die ik wel goed kan waarderen.
Daarna lijkt Mark Knight wat te worstelen met "Only the Young". Wederom een zanger die niet bij het betreffende nummer lijkt te passen qua stemgeluid.
Chaz West is degelijk, misschien zelfs wel goed, maar op de één of andere onverklaarbare reden ontbreekt de "overtuiging". Hij zingt goed, maar komt gewoon niet indrukwekkend over. Hij had het dus wel wat overtuigender kunnen brengen.
Waarom ze Kelly Hansen nog een keer een nummer lieten zingen is mij een raadsel, maar storend is dit helemaal niet. Ook "Wheel in the Sky" weet hij goed te zingen. Hier en daar haalt de instrumentatie het niveau wel wat naar beneden, maar dat mag de pret niet drukken.
"Be Good to Yourself" is één van mijn persoonlijke favorieten van Journey en doet dit nummer "het meest ultieme feel good nummer" goed recht? Nee, allereerst zit de instrumentatie me wederom tegen en daarnaast had ik denk ik liever Kelly Hansen de lead horen doen met Ralph Saenz als achtergrondzanger in plaats van andersom. Slecht doet hij het niet hoor, maar ik heb het idee dat Hansen het beter had kunnen doen.
De platte productie komt pijnlijk goed naar voren bij "Who's Crying Now". Kory Clarke zingt het nummer best goed, maar een wat vollere productie had dit nummer (en de rest van het album trouwens ook) goed gedaan.
"Lights" is dan weer een nummer waarbij de instrumentatie gewoon degelijk te noemen is. Stevie Rachelle zingt het nummer ook best goed. Eigenlijk is deze versie van "Lights" ook wel één van de hoogtepunten van dit tribute album.

Een twijfelgevalletje tussen een hoge onvoldoende/magere voldoende. Wel een erg toffe tracklist, van mij mogen ze van mij best dit album overdoen met hier en daar wat andere zangers en gewoon een lekker volle productie met degelijke instrumentatie.