Orchestral Manoeuvres in the Dark - Navigation (2001)

NAVIGATION 2001

Een collectie (in die tijd) nauwelijks op CD te vinden b-kantjes.
De fans mochten mee de tracklist bepalen op het officiële OMD forum.
Ik herinner me dat het niet de bedoeling was om b-kantjes
van de CD-singles (1991-1996) in de lijst op te nemen.

En toch hebben wij Burning (was ik hevig voorstander van)
en Sugar Tax (hoefde niet zo voor mij) er dan toch opgekregen hebben.

01. Almost (b-kant Electricity)
Hier in zijn nooit eerder uitgebrachte demo-versie,
aangezien het eigenlijk om een nummer van het eerste album gaat.

02. I Betray My Friends (b-kant Red Frame / White Light)
Neurotisch experiment van een ongekende schoonheid.

03. Waiting for the Man (b-kant Messages 10")
Een matige cover van de Velvet Underground klassieker.
Hoefde voor mij niet op Navigation.

04. Annex (b-kant Enola Gay)
Hier heb ik geen andere woord voor dan briljant.
Dit is OMD zoals ik ze het allerliefste hoor.

05. Sacred Heart (b-kant Souvenir)
Hier heb ik geen andere woord voor dan briljant.
Dit is OMD zoals ik ze het allerliefste hoor.

06. The Romance of the Telescope (b-kant Joan of Arc)
Op Navigation in zijn (unfinished version), maar later op Dazzle Ships (1983)
en in de YouTube link in zijn opnieuw geproducete versie.
Mijn lievelingsnummer van OMD.

07. Navigation (b-kant Maid of Orleans)
Ook weer een heel subtiele compositie boordevol inventiviteit.

08. 4-Neu (b-kant Genetic Engineering)
Ode aan Neu, de Duitse neefjes van Kraftwerk. Briljant.

08. 66 and Fading (b-kant Telegraph)
Op Navigation in zijn verminkte edit versie.
Op de recente Dazzle Ships remaster in volle glorie.

10. Her Body in My Soul (b-kant Locomotion)
Heel vinnig nummer in de stijl van het Junk Culture album.
Leek net iets te hard op Love and Violence en werd daarom b-kant.

11. The Avenue (b-kant Locomotion 12")
Een nummer dat werd opgenomen tussen Dazzle Ships en Junk Culture.
Markeert het autobiografisch en definitieve einde van OMDs pioniersjaren ....

12. Garden City (b-kant Tesla Girls)
Geschreven tussen Junk Culture en Crush (1986).
Een nummer dat op één van beide albums had gemoeten.

13. Concrete Hands (b-kant So in Love)
Vind ik jammer genoeg geen clipje van op YouTube.
Perfecte mid 80s OMD popsong, opnieuw albumwaardig.

14. Firegun (b-kant La Femme Accident)
Geschreven en opgenomen in één dag.
Lied over familiedrama's ... schitterend voor een b-kantje.

15. This Town (b-kant (Forever) Live and Die)
Geslaagde jazz persiflage van een vermoeide band.
Had het beste nummer van The Pacific Age (1986) kunnen zijn.

16. Gravity Never Failed (b-kant Dreaming 12")
Eigenlijk een nummer uit de Architecture & Morality (1981) sessies.
Moest aanvankelijk de nieuwe single worden ... maar week zo af
van de sfeer van het album in wording dat het afgevoerd werd.
Tot het in 1988 als cadeautje op vernoemde 12" verscheen.

17. Burning (b-kant Sailing on the Seven Seas)
Enkel op vinyl en een collector's CDs van deze single verkrijgbaar.
OMD is helemaal mee met het madchester en sample tijdperk.

18. Sugar Tax
Onafgewerkte titelsong van het comeback album uit 1991.
Verscheen op CDs van zowel Sailing on the Seven Seas als Then You Turn Away.

19. (The Angels Keep Turning) The Wheels of the Universe
Afkomstig van een enkelzijdige, gratis bonussingle bij Junk Culture.
Een instrumental die moest aantonen dat OMD haar roots niet verloochende.

Afwezigen op deze collectie zijn ...

Drift (b-side Secret)
Een instrumental van Paul Humphreys en Martin Cooper.

Maria Gallante (b-kant So in Love 12")
Een onafgewerkt en zeer oppervlakkig nummer.

Satellite (b-kant Dreaming)
Een interessante instrumental die laat vermoeden
waar de groep naartoe ging mocht Paul bij Andy gebleven zijn.

De nummers 2-9 zijn ondertussen ook verschenen
op de remasters van de eerste vier albums. De rest blijft
(op 17 en 18 na) uniek op CD in deze collectie.

Zijn de b-kanten van Talking Loud And Clear, If You Leave, Shame en We Love You ook geen afwezigen?

Strikt genomen niet.

b-kant Talking Loud and Clear = Julia's Song (1984 version) --> debuutalbum
b-kant Never Turn Away = Wrappup * --> Junk Culture
b-kant If You Leave = 88 Seconds in Greensboro --> Crush
b-kant We Love You = We Love You (dub version) --> The Pacific Age
b-kant Shame = Goddess of Love --> The Pacific Age

Strikt genomen allemaal albumtracks (of versies daarvan).

* Wrappup is een heel grappige versie van de albumtrack All Wrapped up.

Shame (7" rerecorded) is tot op heden
de enige single die nog nooit op CD verscheen.

ziet er goed uit!

Shame is overigens wel als cd-single verschenen dus dat zal de reden van ontbreken zijn.

Ja, maar enkel in zijn 12" versie, niet in zijn 7" versie.
En Shame is natuurlijk ook geen b-kantje.

Ik vond het daarom jammer dat ie niet op de laatste best of stond.

Dat klopt, wel op de bijbehorende clip Best Of zo uit mijn hoofd. Overigens is er in 1988 ook een tweetal 3 inch cd-singels uitgebracht. Namelijk Locomotion en Maid of Orleans. Bij Locomotion is het dezelfde tracklist als de originele 12 " enkel bij Maid of Orleans een 12 inch versie die niet op alle 12 inch versies te vinden was(zoals de zilverkleurige "medallion" versie).

Overigens is het wel te hopen dat ze nog eens een mooie verzamel cd brengen met alle originele 12" versies!

Hier is de CD single van Shame.

OMD DISCOGRAPHY | SINGLES 1987 - 91 - omd.uk.com

Uitgebracht als 3" single, alsook de volgende twee die vigil noemt.

OMD DISCOGRAPHY | SINGLES 1987 - 91 - omd.uk.com
OMD DISCOGRAPHY | SINGLES 1987 - 91 - omd.uk.com

Een paar jaar geleden kocht ik op een rommelmarkt voor 1 euro.

OMD DISCOGRAPHY | SINGLES 1987 - 91 - omd.uk.com

Deze versie heb ik, Dat is een kartonnen openklap versie. Die 3 inches zijn overigens erg moeilijk te vinden mocht je er eentje tegen komen (op dus bv. de rommelmarkt) gelijk meenemen zou ik zeggen.

Die cd-single van Dreaming (ik heb daar nog een ltd openklap 12 inch van liggen) is nu minder interessant omdat die b kanten inmiddels elders ook al te vinden zijn op cd.

Satellite en extended Dreaming zijn toch uniek op deze single?
Waar ben je deze nummers dan nog tegen gekomen?

Enkel Gravity Never Failed staat op Navigation
en de remaster van Architecture & Morality, dacht ik.

idd die staat op de A&M remaster. ik dacht zelf eigenlijk Satellite ook (hoe ik daar dan bij kom...) maar dat blijkt niet zo te zijn, dus die is uniek op de cd-single/12 inch. uiteraard de remix ook en ik had elders al geschreven dat ik hoop dat ze ooit nog eens alle 12" bij elkaar zouden uitbrengen.

Als er op het OMD forum over mogelijke remasters
van de andere albums of een 12" collectie gesproken wordt,
dan doet Andy daar een beetje lastig over ... nu niet aan de rode.

Maar er is meer. Er zijn problemen ivm het platenlabel
om de nieuwe CD uit te brengen. Die is bij gebrek aan interesse
bij de platenmaatschappijen alweer uitgesteld ... najaar 2010.
We spreken over het langverwachte comeback album
dat ooit in 2008 ging verschijnen ... nou nou nou.

Met Virgin (die de rechten heeft op het oude OMD materiaal)
is de groep al lang geen beste maatjes meer ... dus alles ligt
in de handen van Virgin (Emi). Ik merk trouwens dat ik die laatste
verzamelaar met DVD in Vlaanderen nog nooit in de winkel zag liggen.

Navigation is een bijzondere collection van B-kantjes van hun singles. Bijzonder vind ik vooral - zoals dazzler duidelijk uitlegt - het experimentele karakter bij diverse nummers. Vaak zijn (of beter gezegd: waren) B-kantjes van bands nogal matige nummers maar dat is bij OMD zeker niet het geval. Dat geldt overigens ook voor de Pet Shop Boys. Beste nummers van Navigation vind ik Annex, Sacred Heart, Navigation, Garden City, Gravity Never Failed en Sugar Tax.

Bij OMD laveerde het schip altijd tussen hitparade en experiment.

Zo werden op het debuutalbum de meer experimentele composities bewust geweerd
omdat Andy en Paul dachten dat daar waarschijnlijk niemand in geïnteresseerd zou zijn.
Die schroom werd overwonnen op Organisation, waarop duidelijk fel geëxperimenteerd werd.

Op Achitecture & Morality vindt OMD de perfecte baland tussen hitparade en experiment.
En op Dazzle Ships probeert de groep een statement te maken, bang dat hun hitparade succes
wel eens zou kunnen suggereren dat er inhoudelijk niets te rapen viel. Het album flopte commercieel.

Vanaf Junk Culture zie je OMD bewust voor de hitparade gaan.
Pop moet pretentieloos zijn, dient om te amuseren, is onderdeel van de wegwerpcultuur.
Je mag natuurlijk best een maatschappelijke of politiek onderwerp aansnijden, maar denk niet
dat je de wereld met je muziek zal veranderen. Een attitude van zelfrelativering dus.

Op de albums vind je links en rechts steevast nog een experimenteler nummer.
Maar die albums worden vaak te licht bevonden door de meerwaardezoekers
en bevatten voor de echte popfan soms moeilijk te doorgronden kronkels.

Het comeback album History of Modern (2010) was in hetzelfde bedje ziek.

De helft was briljant voor een comeback plaat van een 80s band,
de andere helft klonk dan weer als een persiflage op zichzelf. Met de opvolger
English Electric (te verschijnen in 2013) wil OMD de experimentele kaart trekken.

Fascinerend hoe goed het merendeel van deze B-kantjes klinkt. Zou gewoon een extra top album zijn geweest van deze heerlijke band. The Avenue en Navigation mijn favorieten.