Orchestral Manoeuvres in the Dark - Peel Sessions 1979-1983 (2000)

Hoewel O.M.D. best mooie nummers gemaakt hebben vind ik dit pop-muziek van het ergste soort. O.k. er staan een paar redelijke nummers op, maar deze aalgladde truttige computer melodietjes zorgen er bijna voor dat het glazuur van mijn tanden af springt.
Niks verder tegen synthesizers of muziek gemaakt met computers, maar de futloze hap die ik hier voorgeschoteld krijg dat vind ik maar niks.

Ik vond hem wel goed. Vooral nummer 4 en 7 waren de uitschieters.

3,5

....en die Peel had het natuurlijk ook al goed begrepen: '79 till '83, those were the best years of this band (de eerste vier platen dus)!
....tja, waar hebben we dat eerder meegmaakt........
Tip: zie ook onder 'Simple Minds' op deze website...

Ik betwijfel of Peel het wel helemaal heeft begrepen. Achteraf gezien vind ik het een historische blunder dat er op deze compilatie geen nummers van OMD's meest succesvolle album A&M staan. Eeuwig zonde. In de liner notes wordt dit ook verklaard: de hoge hitnoteringen maakten het voor de Peel show moeilijk om OMD nog als alternatief genoeg te beschouwen. Pas met het verschijnen van het experimentele Dazzle Ships kregen ze weer een uitnodiging.

en dat is dan weer jammer, want om nou te zeggen dat A & M zo'n rete commercieel plaatje is... Natuurlijk veel verkocht maar je zou toch denken dat Peel verder zou kijken...

Wat me verder nog stoort aan deze plaat is dat de hoes
tot twee maal toe track 5 verkeerd spelt als Pretending to See the Light
en dat de vierde track van de laatste Peel Session (1983) ontbreekt.
Het was een nieuwe en interessante versie van Bunker Soldiers, maar omdat
track 1 ook Bunker Soldiers is, schaamteloos weggelaten van dit album.

Foei foei ... zo volledig mogelijk blijven graag ...

Track 15 is de door OMD zelf geproducete versie van Electricity.
Martin Hannett producete a- en b-kant van Fac06 volgens het 7" hoesje,
maar op de valreep werd voor de a-kant toch de eigen band productie verkozen boven de galmende Hannett mix. De b-kant Almost had wel de Martin Hannett versie.

Het interessantste nummer vind ik hier Enola Gay dat nog heel prematuur klinkt.
We bevinden ons nog een paar maanden voor de singel release van deze klassieker.
OMD heeft het nummer dus nog enorm bijgeschaafd in de studio.

Interessant om meegeven is dat sessie 2 (tracks 5-8) zich
chronologisch tussen het debuutalbum en Organisation bevond
en sessie 3 (tracks 9-12) net na Organisation plaatsvond.

...moet zeggen dat John Peel, may the man RIP, een potje bij me kan breken en zijn overweging destijds kan begrijpen (leven is eenmaal keuzes maken en OMD had en heeft ook voor mij 2 gezichten)...

Maar voor mij zijn Organisation en Arch & Morality toch wel de 2 platen die een gelijkwaardig (hoog) niveau hebben en Edwin heeft gelijk als je een Peel-album van een periode waarin 4 albums zijn gemaakt er dan 1 niet meeneemt, dit inderdaad een geval van 'jammer' is...

De gelijknamige debuutplaat en Dazzle Ships volgen op enige afstand maar zijn, vanuit de ontwikkeling van de band als uberhaupt vanuit alg. muzikale ontwikkeling destijds interessant....

Met 'Junk Culture' begon het 'andere (gladgeschoren) gezicht' van OMD definitief de kop op te steken en ben daar doorgaans nooit zo van onder de indruk geraakt....

Een lage score hier maar aan mij is dit wel besteed, ik heb altijd een groot zwak gehad voor de eerste jaren van OMD.

Voor mij een lekker verzamelalbum van hun vroege werk in wat aangepaste versies.