Strawbs - Dragonfly (1970)

Rustige en relaxte plaat.
Hier nog meer the rustige folkkant maar bij latere albums wordt het iets progressiever.

Tweede album van de Strawbs, dat vergeleken met het debuut vrij sober werd geproduceerd. Voor het eerste album was het budget namelijk overschreden, en dus moest er nu worden bezuinigd.
De songs vind ik van wat minder niveau dan op hun eerste album; twee ervan zijn nog uit hun folkperiode van voor het debuut. Misschien was er dus niet genoeg geschikt songmateriaal voorhanden. Toch heb ik het album destijds vaak beluisterd, wat ook kwam door het celllospel van Claire Deniz, die op veel nummers is te horen (ze speelde ook mee op het eerste album van Gentle Giant (één nummer) en met Slap Happy, maar wijdt zich thans voor zover ik weet uitsluitend aan het klassieke repertoire).

Mooiste nummer vind ik de opener: The Weary Song met knetterend psychedelisch gitaarwerk.

Dragonfly is wel een ander soort album dan het debuut. Deze plaat klinkt warmer en coherenter, mede dankzij de productie van Tony Visconti en de de celliste Claire Deniz.

De plaat is echt een stap weg van de sixties pop en richting seventies prog, ook omdat Paul Brett en Rick Wakeman op het epische The Visions of the Lady of the Lake meespelen. Van Brett heb ik een wat matige soloplaat en hij speelde ook al met oa Al Stewart. Wakeman behoeft geen introductie. Het lange nummer is niet echt een progressive rocksong, zoals we die kennen. Het is een lang verhaal over muziek dat wat voortkabbelt, enigszins vergelijkbaar met Love Chronicles van Al Stewart. Het heeft wel dynamische stukken, maar het duurt en duurt maar. Niet mijn favoriete nummer van de plaat. De kortere folkliedjes vind ik veel beter geslaagd.

De twee gitaarpartijen van Cousins en Hooper zijn prachtige gepand, wat ik altijd erg mooi vind om te horen. Dan hoor je de verschillende partjen, tokkels, strums veel beter. Ook hier weer is een klein beetje het vergelijk te trekken met Magna Carta. Een prachtige lente- of zomerplaat deze.