The Bevis Frond - The Auntie Winnie Album (1988)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Reckless
-
Malvolio's Dream Journey to Pikes (7:06)
-
Foreign Laugh (4:24)
-
Down Again (3:57)
-
Will to Lose (4:08)
-
Repressor (3:38)
-
Winters Blues (2:26)
-
Maze (5:41)
-
Close (4:43)
-
Without Mind (5:40)
-
City of the Sun (10:31)
-
Die Is Cast (3:06)
-
The Miskatonic Variations (14:51)
0
geplaatst: 30 september 2017, 09:52 uur
Her-gereleased door Fire Records uit Londen, onderga ik de kennismaking met The Bevis Frond met stijgende verbazing. De band spuwde als het ware LPs/CDs uit in de jaren 80, maar daar heb ik er nooit een van gehoord. Inmiddels is dit mijn tweede plaat van de band, die als een soort stoomwals over mijn oren heen dendert.
Op dit album komt werkelijk van alles voorbij. Van totaal uit de bocht gierende symfonische rock tot jangly The Byrds psychedelia. Zappiaanse gitaarsolo's op een "normale" ondergrond. Het is allemaal mogelijk bij tante Winnie.
Alhoewel het uiteindelijk een beetje te veel van het goede wordt, valt mij wel op hoe degelijk en van consistent niveau er gemusiceerd wordt. Alles is zo'n beetje ingespeeld door de man die The Bevis Frond is, Nick Saloman. Wellicht verklaart dat het feit dat ook in de eindeloze solo nummers, de andere instrumenten, bijvoorbeeld een gierend orgel, wel een echte rol hebben en soms naar voren mogen treden en bij Zappa niet.
Kortom, er is met The Auntie Winnie Album weer een tipje van dit enorme oeuvre opgelicht. Fire Records heeft vier platen tegelijk uitgebracht met allerlei extra's. Dat is heel veel te veel van het goede om serieus te beoordelen, maar in de komende tijd ga ik rest zeker in kleine porties tot mij nemen. Ik ben heel benieuwd zelfs.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
Op dit album komt werkelijk van alles voorbij. Van totaal uit de bocht gierende symfonische rock tot jangly The Byrds psychedelia. Zappiaanse gitaarsolo's op een "normale" ondergrond. Het is allemaal mogelijk bij tante Winnie.
Alhoewel het uiteindelijk een beetje te veel van het goede wordt, valt mij wel op hoe degelijk en van consistent niveau er gemusiceerd wordt. Alles is zo'n beetje ingespeeld door de man die The Bevis Frond is, Nick Saloman. Wellicht verklaart dat het feit dat ook in de eindeloze solo nummers, de andere instrumenten, bijvoorbeeld een gierend orgel, wel een echte rol hebben en soms naar voren mogen treden en bij Zappa niet.
Kortom, er is met The Auntie Winnie Album weer een tipje van dit enorme oeuvre opgelicht. Fire Records heeft vier platen tegelijk uitgebracht met allerlei extra's. Dat is heel veel te veel van het goede om serieus te beoordelen, maar in de komende tijd ga ik rest zeker in kleine porties tot mij nemen. Ik ben heel benieuwd zelfs.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
* denotes required fields.
* denotes required fields.